Δεν είναι λίγοι αυτοί που αντιδρούν στην εξωτερική πολιτική του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών.
Κυρίως όσοι είχαν συνηθίσει τις ΗΠΑ να λειτουργούν εντός συγκεκριμένου πλαισίου, δεν μπορούν να κατανοήσουν την αλλαγή. Ετσι, κρίνουν κάθε κίνηση σαν να γίνεται εντός του πλαισίου που έχουν στο μυαλό τους. Συνεπώς, είναι λογικό να μη βγάζει νόημα. Διότι το πλαίσιο έχει αλλάξει.
Η εξωτερική πολιτική του Ντόναλντ Τραμπ υπό το σύνθημα «Πρώτα η Αμερική» αποτελεί μια ρεαλιστική και συναλλακτική στρατηγική που επαναπροσδιορίζει τον ρόλο των ΗΠΑ στον κόσμο. Αντί να επιδιώκει μόνιμη παγκόσμια ηγεμονία και προώθηση φιλελεύθερων αξιών, εστιάζει αποκλειστικά στα άμεσα εθνικά συμφέροντα. Η προσέγγιση αυτή απορρίπτει την ιδέα ότι οι υποθέσεις άλλων χωρών αφορούν τις ΗΠΑ, αν δεν απειλούν άμεσα την ασφάλεια, την οικονομία ή την κυριαρχία τους.
Οι λόγοι που οδηγούν σε αυτή τη στροφή είναι πολλαπλοί. Οι ΗΠΑ, κατά την αντίληψη αυτή, έχουν υπερεκτεθεί για δεκαετίες, αναλαμβάνοντας δυσανάλογο κόστος για την παγκόσμια ασφάλεια, ενώ πλούσιοι σύμμαχοι δεν συνεισφέρουν επαρκώς. Ταυτόχρονα, ανταγωνιστές, όπως η Κίνα, εκμεταλλεύονται αθέμιτες εμπορικές πρακτικές και τεχνολογική μεταφορά, αποδυναμώνοντας την αμερικανική βιομηχανία.
Η κόπωση του αμερικανικού λαού από ατελείωτες δεσμεύσεις –σε συνδυασμό με την ανάδυση ενός πολυπολικού κόσμου– καθιστά μη βιώσιμη τη στρατηγική της «παγκόσμιας αστυνόμευσης». Στόχος είναι η αναδιάταξη των πόρων προς την εγχώρια ανανέωση και την προστασία των Αμερικανών εργαζομένων.
Ισχύς, οικονομία και επιμερισμός των βαρών
Η στρατηγική στηρίζεται σε τρεις βασικούς άξονες. Πρώτον, την «ειρήνη μέσω ισχύος»: διατήρηση στρατιωτικής υπεροχής και αποτροπής χωρίς ατελείωτες παρεμβάσεις. Δεύτερον, την κρατική οικονομία, με δασμούς, επανεκβιομηχάνιση και ενεργειακή κυριαρχία ως εργαλεία ισχύος. Τρίτον, τον επιμερισμό των βαρών, ώστε οι σύμμαχοι να αναλάβουν μεγαλύτερη ευθύνη για την περιφερειακή τους ασφάλεια.
Ιδιαίτερη προτεραιότητα δίνεται στο δυτικό ημισφαίριο μέσω του «Trump Corollary» αναβιώνοντας το Δόγμα Μονρόε, για αποκλεισμό εξωτερικών επιρροών και έλεγχο μετανάστευσης και ναρκωτικών. Το τελευταίο σε πολύ μεγάλο βαθμό έχει επιτευχθεί μέσα σε δύο χρόνια με τις αλλαγές κυβερνήσεων στη Λατινική Αμερική.
Οι κεντρικοί στόχοι της νέας πολιτικής των ΗΠΑ είναι η διασφάλιση της αμερικανικής κυριαρχίας, η οικονομική αναζωογόνηση, η δημιουργία ευνοϊκών ισορροπιών ισχύος στις κρίσιμες περιοχές και η μείωση του κόστους της παγκόσμιας εμπλοκής. Η προσέγγιση αυτή δεν είναι απομονωτιστική, όπως πολλοί την κατηγορούν, αλλά επιλεκτική: επιδιώκει συναλλαγές και περιφερειακές ισορροπίες, ώστε οι Ηνωμένες Πολιτείες να παραμείνουν ισχυρές χωρίς να εξαντλούν τους πόρους τους σε απομακρυσμένα μέτωπα.
