Η αντιπολίτευση μοιάζει να ζει τις δικές της τελευταίες μέρες της Πομπηίας.
Όχι επειδή εμφανίστηκε ξαφνικά κάποιο νέο πολιτικό όραμα, αλλά γιατί δύο νέα κόμματα μπήκαν στο σκηνικό σαν ηφαιστειακή έκρηξη που απειλεί να θάψει ό,τι είχε απομείνει όρθιο στον χώρο της διαμαρτυρίας και της λεγόμενης «προοδευτικής παράταξης». Η ταυτόχρονη ενεργοποίηση του νέου φορέα του Αλέξη Τσίπρα και του κόμματος της Μαρίας Καρυστιανού δεν έγινε τυχαία. Κάποιοι κατάλαβαν ότι ο χρόνος τελειώνει και έτρεξαν να προλάβουν τις εξελίξεις.
Οι πρώτες δημοσκοπικές ενδείξεις έχουν ήδη προκαλέσει νευρικότητα. Το νέο σχήμα του Αλέξη Τσίπρα απειλεί να τραβήξει σημαντικό κομμάτι ψηφοφόρων από το ΠΑΣΟΚ και να εξαϋλώσει ό,τι έχει απομείνει από τον ΣΥΡΙΖΑ. Το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού φαίνεται να λειτουργεί διαφορετικά. Εκφράζει ένα σκληρό αντισυστημικό και συχνά φιλορωσικό ακροατήριο που μέχρι σήμερα έβρισκε πολιτική στέγη στον Κυριάκο Βελόπουλο, στη ΝΙΚΗ και στα μικρότερα δεξιά κόμματα της διαμαρτυρίας. Και αυτό αλλάζει απότομα τις ισορροπίες.
Ο μεγάλος χαμένος αυτής της νέας κατάστασης κινδυνεύει να είναι ο Νίκος Ανδρουλάκης. Μέχρι πριν λίγες μέρες μιλούσε σχεδόν καθημερινά για «πρωτιά» και για «νίκη έστω με μία ψήφο». Τώρα κινδυνεύει να δει τα ποσοστά του να εξατμίζονται ανάμεσα στον Τσίπρα και την Καρυστιανού. Οι πληροφορίες ότι οι δημοσκοπήσεις του Ιουνίου μπορεί να τον εμφανίσουν ακόμη και τέταρτο έχουν δημιουργήσει εμφανή εκνευρισμό. Ίσως γι’ αυτό η αντιπολιτευτική του γραμμή γίνεται όλο και πιο επιθετική, όλο και πιο τοξική, όλο και πιο απελπισμένη.
Πίεση όμως δέχεται και ο Κυριάκος Βελόπουλος. Το κοινό που επένδυσε για χρόνια σε θεωρίες συνωμοσίας, αντισυστημική οργή και φιλορωσικά αφηγήματα βλέπει πλέον μια νέα πολιτική έκφραση που εμφανίζεται πιο «αυθεντική» και πιο συναισθηματικά φορτισμένη. Και στην πολιτική, όταν το κοινό της οργής μετακινείται, το κάνει γρήγορα και χωρίς συναισθηματισμούς.
Η εικόνα θυμίζει έντονα το μυθιστόρημα The Last Days of Pompeii που έγραψε το 1834 ο Edward Bulwer-Lytton. Η έμπνευσή του γεννήθηκε όταν είδε τον διάσημο πίνακα του Karl Bryullov για την καταστροφή της Πομπηίας. Στη συνέχεια επισκέφθηκε ο ίδιος τα ερείπια της πόλης και μελέτησε τις ανασκαφές για να αποδώσει τον πανικό λίγο πριν από την καταστροφή.
Κάπως έτσι μοιάζει σήμερα και η αντιπολίτευση. Άλλοι τρέχουν να σωθούν, άλλοι φωνάζουν υστερικά και άλλοι κάνουν πως δεν βλέπουν τη στάχτη που ήδη πέφτει πάνω τους.
