Με ακραία ρητορική –σε συνέχεια αυτής που ανέπτυξε στα Ιωάννινα– ο Αλέξης Τσίπρας αφήνει το rebranding και τη διεκδίκηση του κενού χώρου στο κέντρο.
Στρίβει το… καράβι όσο πιο αριστερά μπορεί σε μια προσπάθεια να προσελκύσει ψηφοφόρους που σήμερα κινούνται μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ, Νέας Αριστεράς, Πλεύσης Ελευθερίας ΜέΡΑ 25 και ακόμη πιο πέρα.
Επανέρχεται στις εργοστασιακές ρυθμίσεις σε πανικό λόγω των δημοσκοπήσεων και των στοιχείων που αυτές αποτυπώνουν. Στοιχείων που μόνο θετικά δεν είναι για τον ίδιο και το κόμμα που ετοιμάζει αφού βρίσκεται πίσω και από τη Μαρία Καρυστιανού στη λεγόμενη δυνητική ψήφο.
Και δεν είναι μόνο αυτό. Το ενδεχόμενο στις επόμενες εκλογές να διαγκωνίζεται κόμματα όπως αυτό της Ζωής Κωνσταντοπούλου είναι ανοιχτό, όπως ανοιχτό δείχνει να είναι και το ποιος τελικά θα βρεθεί στη δεύτερη θέση αφού ουδείς δύναται να αποκλείσει ένα από τα κόμματα που κινούνται στη σφαίρα του 12% με 13% να βρεθεί με την ίδια ευκολία και στην τέταρτη.
Διαπιστώνοντας πως στο κέντρο δεν μπορεί να έχει καμιά τύχη επανέρχεται στις εργοστασιακές ρυθμίσεις και βγάζει τον παλιό του εαυτό επιλέγοντας τον λαϊκισμό, την καταστροφολογία και την τοξικότητα με μια δόση αντισυστημισμού μήπως και τσιμπήσουν κάποιοι από τους παλαιούς ψηφοφόρους.
Υπό τον φόβο το εγχείρημα να αποτύχει πλήρως και να βρεθεί στα αζήτητα της πολιτικής ακολουθεί τον γνωστό και εύκολο για τον ίδιο δρόμο των προσωπικών επιθέσεων –όπως η νέα που εξαπέλυσε κατά του Γιάννη Στουρνάρα– στοχοποιώντας τον πρωθυπουργό σε μια προσπάθεια να αναγορευθεί σε πολιτικό του αντίπαλο και να πάρει πόντους στον χώρο της Αριστεράς.
Και παρότι επιχείρησε να παίξει με την ασφάλεια ώστε να απευθυνθεί και σε ένα πιο κεντρώο κοινό, στο τέλος είναι ο ίδιος που έδειξε πως δεν έχει αλλάξει σε τίποτα. Οι αναφορές στην τραγωδία των Τεμπών και στο τραγικό δυστύχημα στο εργοστάσιο Βιολάντα με ολίγη από Ντάνιελ –αφού βρισκόταν στη Λάρισα για το βιβλίο του– είναι χαρακτηριστικές.
Με ρητορική 2014 εμφανίσθηκε να αναζητεί ένα νέο κύμα αγανάκτησης μην τυχόν και οδηγηθεί πάλι στα σκαλοπάτια της εξουσίας, ξεχνώντας πως οι πολίτες έπαθαν και έμαθαν την περίοδο 2015-2019 που ο ίδιος επιδιώκει να εξωραΐσει μέσα από τη «δική του αλήθεια», όπως την κατέγραψε στο βιβλίο διά του οποίου αυτοθαυμάζεται.
Ξεχνώντας ότι έριξε τους συντρόφους του στον εξώστη, εμφανίζεται να επιδιώκει ένα σύμφωνο συμβίωσης που θα τον οδηγήσει στη δεύτερη θέση με ένα καλύτερο ποσοστό από αυτό που του δίνουν οι δημοσκοπήσεις.
Η στροφή όσο πιο αριστερά του Αλέξη Τσίπρα μπορεί άνετα να αποτυπωθεί στο παρακάτω απόσπασμα από την ομιλία του όπου τονίζει ότι «το αύριο, και πολύ περισσότερο το σήμερα, είναι βυθισμένο ξανά στην αγωνία και στην ανασφάλεια. Αν υπάρχει μια λέξη που διαπερνά τη σκέψη και την ψυχή των περισσότερων συμπολιτών μας ξανά στις μέρες μας, είναι αυτή η λέξη. Ανασφάλεια, που σημαίνει να μην ξέρουμε τι θα μας ξημερώσει αύριο. Στη δουλειά, στο χωράφι, στο τρένο. Με τη θηλιά της τράπεζας, της εφορίας, της ακρίβειας, της ασυδοσίας του πλούτου, της προκλητικής αδικίας πολλές φορές να μας κόβει την αναπνοή. Και –τι ειρωνεία– με τους αυτουργούς της καθημερινής μας αγωνίας, τον πρωθυπουργό και τους υπουργούς του, να μιλάνε συνεχώς για ασφάλεια».
Ακόμη καλύτερη αποτύπωση όμως γίνεται παρακάτω:
«Εμφανίζουν τους εαυτούς τους ως εγγυητές της ασφάλειας. Δεν πειράζει που το σούπερ μάρκετ είναι απλησίαστο Δεν πειράζει που το δημόσιο χρήμα ρέει στις γνωστές τσέπες με μεθόδους ΟΠΕΚΕΠΕ. Δεν πειράζει που οι αγρότες βλέπουν τη ζωή τους να καταστρέφεται. Δεν πειράζει που η κυβέρνησή τους έγινε συνώνυμο της διαφθοράς. Είμαστε ασφαλείς, γιατί αγοράζουν χρεώνοντας τη χώρα φρεγάτες και Rafale. Γιατί ενισχύουν την αστυνομία και την καταστολή. Και τα Predator βέβαια. Γιατί έχουν μετατρέψει το Αιγαίο σε θάλασσα θανάτου. Και γιατί θα έχουν για άλλα έξι χρόνια στη θέση του τον επόπτη της απληστίας των τραπεζών. Μας πουλάνε την ασφάλεια μιας ψευδεπίγραφης σταθερότητας. Μόνο που οι ίδιοι είναι αυτοί που με τις πολιτικές τους αποσταθεροποιούν τις ζωές μας. Γιατί καμιά χώρα δεν μπορεί να είναι ασφαλής όταν η κοινωνία διατρέχεται από τόσο μεγάλη ανασφάλεια. Όταν κάθε πολίτης δεν αισθάνεται και δεν βλέπει ότι μπορεί να ζει, να εργάζεται, να μεγαλώνει και να μορφώνει τα παιδιά του σε συνθήκες ασφάλειας και αξιοπρέπειας».
Δηλαδή για τον Αλέξη Τσίπρα δεν έπρεπε να γίνουν εξοπλισμοί και να προμηθευτεί η χώρα φρεγάτες και πολεμικά αεροσκάφη. Ως προς την αναφορά του για το Αιγαίο που μετατρέπεται σε θάλασσα θανάτου είναι ενδεχομένως αυτό που λένε ότι το τερμάτισε με τον πλέον άθλιο τρόπο.
Είναι όμως και απόδειξη πως δεν έχει αλλάξει σε τίποτα…
