Μετά την πολυήμερη παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη στις ΗΠΑ, με τις επισκέψεις στην Sillicon Valley και τον ΟΗΕ, το επικείμενο ταξίδι του Μάρκο Ρούμπιο στην Αθήνα έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία η ελληνοαμερικανική συνεργασία αποκτά ολοένα περισσότερα σημεία επαφής.
Άμυνα, ενέργεια, επενδύσεις, Ανατολική Μεσόγειος και ο επόμενος γύρος του Στρατηγικού Διαλόγου συγκροτούν μια ατζέντα με σαφές πρακτικό περιεχόμενο. Υπάρχει, ωστόσο, και ένας μεσοπρόθεσμος πολιτικός ορίζοντας. Ο σημερινός υπουργός Εξωτερικών συγκαταλέγεται στα πρόσωπα που ήδη ακούγονται για την επόμενη ημέρα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, μαζί με τον αντιπρόεδρο Τζέι Ντι Βανς, παρότι η συζήτηση για την προεδρική υποψηφιότητα του 2028 παραμένει ακόμη ανοιχτή.
Ένας διαφορετικός δίαυλος με την Ουάσιγκτον
Η αξία της επαφής μαζί του υπερβαίνει, πάντως, κάθε πρόβλεψη για τον Λευκό Οίκο. Βρίσκεται ήδη στον πυρήνα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και όλα δείχνουν ότι θα παραμείνει σημαντικό πρόσωπο του Ρεπουμπλικανικού χώρου και μετά τη δεύτερη θητεία Τραμπ. Παράλληλα, η στάση του απέναντι στην Ευρώπη εμφανίζεται περισσότερο θεσμική και προσανατολισμένη στη χρησιμότητα των συμμαχιών σε σύγκριση με άλλες ισχυρές τάσεις της σημερινής κυβέρνησης. Η παρουσία του στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου έδειξε ακριβώς αυτή την προσέγγιση, σε μια περίοδο κατά την οποία ο διατλαντικός δεσμός βρίσκεται υπό πίεση.
Για την ελληνική διπλωματία έχει συνεπώς αξία η οικοδόμηση σταθερών διαύλων μαζί του, όπως άλλωστε και με κάθε πρόσωπο που μπορεί να διαδραματίσει μακροχρόνιο ρόλο στο αμερικανικό σύστημα εξουσίας. Η ουσία βρίσκεται στη συστηματική εξοικείωση των μελλοντικών κέντρων λήψης αποφάσεων με τις ελληνικές θέσεις και, κυρίως, με τη χρησιμότητα της χώρας για τα ίδια τα αμερικανικά συμφέροντα. Αυτές οι σχέσεις αποδίδουν περισσότερο όταν έχουν καλλιεργηθεί πριν προκύψει μια κρίση που απαιτεί άμεσες αποφάσεις.
Να γνωρίζει η Ουάσιγκτον γιατί χρειάζεται την Ελλάδα
Εδώ βρίσκεται ίσως το σημαντικότερο κέρδος της σημερινής συγκυρίας. Η χώρα έχει πλέον τη δυνατότητα να παρουσιάζεται στην αμερικανική στρατηγική με αυτοτελή αξία και όχι κυρίως μέσα από το πρίσμα των ελληνοτουρκικών διαφορών. Η Σούδα και η Αλεξανδρούπολη, ο Κάθετος Διάδρομος, το αμερικανικό LNG, οι επενδύσεις στην έρευνα υδρογονανθράκων, η ναυτιλία και η στενότερη αμυντική συνεργασία συγκροτούν ένα πλέγμα αμοιβαίων συμφερόντων που αποκτά ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα στη σημερινή, περισσότερο συναλλακτική Αμερική.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η επαφή με τον Ρούμπιο μπορεί να λειτουργήσει ως ένας ακόμη ισχυρός κρίκος μιας ευρύτερης πολιτικής που περιλαμβάνει τον Λευκό Οίκο, το State Department, το Πεντάγωνο, το Κογκρέσο και τα δύο μεγάλα κόμματα. Ούτε η ελληνική διπλωματία χρειάζεται να προβλέψει τον διάδοχο του Τραμπ ούτε θα ήταν φρόνιμο να εμπλακεί σε μια μελλοντική εσωτερική αναμέτρηση των Ρεπουμπλικανών.
Το πραγματικό στοίχημα είναι διαφορετικό. Όταν έρθει η ώρα της επόμενης αμερικανικής κυβέρνησης, όποιος κι αν βρίσκεται στην κορυφή της, να υπάρχει ήδη στην Ουάσιγκτον η γνώση ότι η συνεργασία με την Ελλάδα παράγει συγκεκριμένο στρατηγικό όφελος. Η επικείμενη επίσκεψη προσφέρει ακόμη μία ευκαιρία ώστε αυτή η αντίληψη να αποκτήσει βαθύτερες ρίζες
