Ο Αλέξης Τσίπρας βρήκε ξανά την ευκαιρία να παρέμβει στην εξωτερική πολιτική με την άνεση ανθρώπου που έχει όλες τις απαντήσεις.
Μόνο που, αυτή τη φορά, οι απαντήσεις του άνοιξαν περισσότερα ερωτήματα από όσα έκλεισαν. Και όταν μιλάς για τα εθνικά συμφέροντα, το πρόβλημα δεν είναι να κάνεις αντιπολίτευση. Είναι να την κάνεις χωρίς να έχεις προηγουμένως διαβάσει τον φάκελο.
Σχολιάζοντας την επίσκεψη του Μάρκο Ρούμπιο στην Αθήνα, ο πρώην πρωθυπουργός αναφέρθηκε στο έργο της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ ως «καλώδιο τηλεπικοινωνίας». Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός στα ενεργειακά για να γνωρίζει τι συνδέει το συγκεκριμένο έργο. Αρκεί να έχει στοιχειώδη εικόνα του αντικειμένου για το οποίο επιλέγει να τοποθετηθεί δημόσια. Κι όταν θέλεις να εγκαλέσεις τις Ηνωμένες Πολιτείες για τη στάση τους απέναντι στις τουρκικές αντιδράσεις, καλό είναι να μη μπερδεύεις το ηλεκτρικό καλώδιο με τις τηλεπικοινωνίες. Διαφορετικά, η κριτική σου χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια της πριν καν φτάσει στον αποδέκτη της.
Το ίδιο προβληματική είναι η βεβαιότητα με την οποία παρουσιάζει την προοπτική απόκτησης F-35 από την Τουρκία. Η Άγκυρα επιδιώκει να επιστρέψει στο πρόγραμμα, αλλά η επιθυμία της δεν είναι συμφωνία ούτε η πολιτική συζήτηση ισοδυναμεί με απόφαση. Η Ουάσιγκτον έχει καταστήσει σαφές ότι η Τουρκία δεν πληροί ακόμη τις νομικές προϋποθέσεις για να παραλάβει τα αεροσκάφη, με βασικό εμπόδιο την κατοχή των ρωσικών S-400. Όσο το ζήτημα παραμένει άλυτο, η επιστροφή της στο πρόγραμμα δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως τετελεσμένο γεγονός. Ακόμη κι αν οι πολιτικοί συσχετισμοί μεταβληθούν, οι κρίσιμες εκκρεμότητες δεν εξαφανίζονται με μια δήλωση.
Αυτό ακριβώς είναι που κάνει τις παρεμβάσεις του Τσίπρα προβληματικές. Δεν είναι ένας τυχαίος βουλευτής που αναζητά λίγα λεπτά δημοσιότητας με μια φωνακλάδικη τοποθέτηση. Είναι ο άνθρωπος που διετέλεσε πρωθυπουργός της Ελλάδας και διαχειρίστηκε κρίσιμες στιγμές για τη χώρα. Ο λόγος του, είτε του αρέσει είτε όχι, εξακολουθεί να έχει ειδικό βάρος. Όταν, λοιπόν, μιλά για καλώδια, εξοπλισμούς και τις ισορροπίες με την Τουρκία, οφείλει να ξεχωρίζει τα δεδομένα από τις εκτιμήσεις και τις πιθανότητες από τις βεβαιότητες.
Η αντιπολίτευση δεν απαιτεί σιωπή. Απαιτεί, όμως, γνώση του αντικειμένου, ειδικά όταν αγγίζει ζητήματα εθνικής ασφάλειας. Γιατί άλλο να αμφισβητείς την κυβέρνηση και άλλο να δίνεις την εντύπωση ότι αγνοείς τα βασικά στοιχεία της υπόθεσης που καταγγέλλεις.
Και κάπως έτσι, ο πρώην πρωθυπουργός καταλήγει να προσφέρει ο ίδιος το ισχυρότερο επιχείρημα στους επικριτές του. Δεν χρειάζεται να συμφωνεί κανείς με την κυβέρνηση για να αναρωτηθεί κάτι απλό: αν αυτά είναι όσα γνωρίζει για δύο τόσο κρίσιμα ζητήματα, πόσο σοβαρά πρέπει να πάρει τις βεβαιότητές του για όλα τα υπόλοιπα;
