Μήπως τελικά δεν έχουμε καταλάβει τι σημαίνει η 15η Οκτωβρίου;
Μήπως η Παγκόσμια Ημέρα Λευκού Μπαστουνιού δεν αφορά μόνο τους ανθρώπους που το κρατούν, αλλά όλους μας, κάθε φορά που περπατάμε στον δρόμο;
Οι άνθρωποι με προβλήματα όρασης, είτε έχουν μερική όραση είτε δεν βλέπουν καθόλου, δικαιούνται να κινούνται με ασφάλεια και ανεξαρτησία. Οι ειδικές ανάγλυφες διαδρομές στα πεζοδρόμια υπάρχουν για να τους καθοδηγούν. Όταν όμως κάποιοι ασυνείδητοι παρκάρουν πάνω τους μηχανάκια ή αυτοκίνητα, η υποδομή που θα έπρεπε να προσφέρει ασφάλεια γίνεται παγίδα. Κι αυτό δεν είναι μια αφηρημένη παράβαση: μπορεί να αναγκάσει έναν άνθρωπο να κατέβει στο οδόστρωμα, εκθέτοντάς τον σε πραγματικό κίνδυνο.
Δεν αρκεί, λοιπόν, να κατασκευάζονται υποδομές προσβασιμότητας. Πρέπει να είναι σωστά σχεδιασμένες, συνεχείς και ελεύθερες, και να συντηρούνται. Η Πολιτεία οφείλει να κάνει περισσότερα, όμως κυρίως η τοπική αυτοδιοίκηση έχει ευθύνη να ελέγχει τους κοινόχρηστους χώρους και να παρεμβαίνει όταν καταλαμβάνονται.
Η προσβασιμότητα δεν είναι χάρη ούτε πολυτέλεια. Είναι προϋπόθεση ισοτιμίας και δικαίωμα. Οι άνθρωποι με αναπηρία όρασης δεν είναι για λύπηση· είναι συμπολίτες μας που πρέπει να μπορούν να επιλέγουν τη διαδρομή τους, να πηγαίνουν στη δουλειά τους, να ζουν χωρίς να ζητούν άδεια ή συνοδεία.
Η προσβασιμότητα κρίνεται στην πράξη: σε κάθε ελεύθερη διαδρομή, σε κάθε έλεγχο, σε κάθε επιλογή να μη μετατρέπουμε το πεζοδρόμιο σε ιδιωτικό χώρο.
Σήμερα, ας κοιτάξουμε γύρω μας. Και ας αφήσουμε ελεύθερο τον δρόμο που ανήκει σε όλους.
