Η Αθήνα για άλλον έναν Δεκαπενταύγουστο άδειασε και κάποιος αδαής θα περίμενε οι σύντροφοι να κάνουν γαργάρα τις βλακώδεις υπερβολές τους.
παραμυθαύγουστος (ο) 1. περίοδος κατά την οποία λέγονται ιδιαιτέρως ενδιαφέροντα και ευφάνταστα παραμύθια «ήρθε ο παραμυθαύγουστος και οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ κλαψουρίζουν στα κανάλια για τα εκατομμύρια των Ελλήνων που δεν μπορούν να πάνε διακοπές και δεν έχουν να φάνε»
2. παράλληλο σύμπαν εναλλακτικής πραγματικότητας «τον Δεκαπενταύγουστο η Αθήνα ήταν γεμάτη κόσμο που έψαχνε τους κάδους σκουπιδιών για κάτι φαγώσιμο»
Οπως γνωρίζουμε, χάρη στους βουλευτές του Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος και της ΕΛΑΣ (του Τζοκόντου, όχι του κυρίου Μιχάλη), οι Ελληνες μετά τις 10 του μηνός δεν έχουν να πληρώσουν ούτε για τα βασικά, δεν έχουν να φάνε και οι μισοί από αυτούς δεν μπορούν να πάνε διακοπές (μη ρωτάτε πώς είναι δυνατόν όλοι να μην έχουν να φάνε, αλλά παρ’ όλα αυτά οι μισοί να μπορούν να πάνε διακοπές, δεν είμαι αριστερός). Παρ’ όλα αυτά η Αθήνα για άλλον έναν Δεκαπενταύγουστο άδειασε και κάποιος αδαής, κάποιος που δεν είναι εξοικειωμένος με τη μυθομανία του προοδευτικού κόΖμου της χώρας, θα περίμενε οι σύντροφοι να κάνουν γαργάρα τις βλακώδεις υπερβολές τους (που ομολογώ βρίσκω πολύ διασκεδαστικές). Φυσικά αυτό δεν πρόκειται να συμβεί και οι σύντροφοι θα εξακολουθούν να περιγράφουν μια φανταστική δυστοπία, όπως ακριβώς ταιριάζει σε ανθρώπους που έχουν μπερδέψει την πολιτική με τη θρησκευτική πίστη για την οποία, όπως ξέρουμε, η πραγματικότητα είναι αδιάφορη.
Νοσταλγικός
«Ζούμε σε δυστοπικούς καιρούς, σε καιρούς που αυταρχικές απόψεις, αυταρχικές προσεγγίσεις προσπαθούν να αλλάξουν το κεκτημένο της ανθρωπότητας» είπε στο βαρυσήμαντο μήνυμα του για τον Δεκαπενταύγουστο ο υπουργός Δένδιας, νοσταλγώντας τους καιρούς που η ανθρωπότητα έτρεχε και έπαιζε στα καταπράσινα λιβάδια της ανεμελιάς.
Μήπως πρέπει να το σκεφτεί ως εναλλακτική;
Μετά την Κολομβία ο ευρωβουλευτής Φανφαραντούρης ταξίδεψε και στη Ζάμπια (σε αποστολή της Ευρωπαϊκής Ενωσης φυσικά) όπου, αναπόφευκτα, έπαιξε πιάνο και όλα δείχνουν πως αν η πολιτική καριέρα του δεν πάει όπως την ονειρεύεται υπάρχει γι’ αυτόν η εναλλακτική του παρουσιαστή ταξιδιωτικών εκπομπών.
Μόνο για λύπηση
Είδα το σποτ στο οποίο εμφανίζονται τα απομεινάρια του ΣΥΡΙΖΑ και ένιωσα για τους συντρόφους Δούρου, Πολάκη και Παππά το ίδιο που νιώθω για κάθε άνθρωπο που μετά από έναν οδυνηρό χωρισμό προσπαθεί, χωρίς καμία επιτυχία, να παραστήσει ότι η ζωή του συνεχίζεται όπως και πριν: λύπηση.
