Φαίνεται πως η Χαριλάου Τρικούπη αποφάσισε να ανοίξει το τμήμα «Απολεσθέντων και Ευρεθέντων», με τον Νίκο Ανδρουλάκη να ετοιμάζεται για μια μεταγραφή που διεκδικεί με αξιώσεις το βραβείο της πολιτικής κυβίστησης της δεκαετίας.
Η Θεοδώρα Τζάκρη, αφού ολοκλήρωσε την 13ετή «επαναστατική» της περιπλάνηση στα λημέρια του ΣΥΡΙΖΑ και την αντιπροεδρία του κόμματος Κασσελάκη, ετοιμάζει βαλίτσες για το παλιό της... σπίτι.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης, σε μια κρίση πολιτικού ρεαλισμού (ή μήπως απόγνωσης;), θεωρεί πως η επιστροφή της «άσωτης κόρης» θα του ξεκλειδώσει την Πέλλα.
Από την άλλη, η κ. Τζάκρη, ως έμπειρη παίκτρια της πολιτικής επιβίωσης, αναζητά ένα σίγουρο λιμάνι για την επόμενη Βουλή. Το πρόβλημα όμως είναι ότι ο «γάμος» αυτός σκοντάφτει πάνω στις ίδιες τις υποσχέσεις του προέδρου του ΠΑΣΟΚ για «ανανέωση».
Θυμάστε τον περίφημο «κόφτη» των 20 ετών; Εκείνο το ηθικό ασυμβίβαστο που θέσπισε ο κ. Ανδρουλάκης για να στείλει στη σύνταξη ιστορικά στελέχη όπως ο Χάρης Καστανίδης, στο όνομα της «φρεσκάδας»; Ε, λοιπόν, φαίνεται πως οι αρχές είναι σαν τα λάστιχα: τεντώνουν όσο χρειάζεται.
Με 22 χρόνια στα έδρανα, η κ. Τζάκρη κανονικά θα έπρεπε να βλέπει το ψηφοδέλτιο με το κιάλι. Όμως, το «κονκλάβιο» της Χαριλάου Τρικούπη φαίνεται πως ανακάλυψε μια δημιουργική λογιστική που θα ζήλευε ο καθένας.
Το επιχείρημα; Η κ. Τζάκρη δεν έκλεισε 20ετία μόνο στο ΠΑΣΟΚ, αλλά έκανε ένα «διάλειμμα» στον ΣΥΡΙΖΑ. Άρα, ο χρόνος μηδενίζει, το κοντέρ κάνει reset και η «ανανέωση» βαφτίζεται επιστροφή στα παλιά. Αν ο κ. Ανδρουλάκης ερμήνευε έτσι και τους νόμους της φυσικής, θα είχε καταργήσει τη βαρύτητα.
Το πιο ενδιαφέρον βέβαια δεν είναι αυτή η ακροβασία, αλλά η πολιτική αξιοπρέπεια. Ο Νίκος Ανδρουλάκης εμφανίζεται έτοιμος να υποδεχθεί με ανοιχτές αγκάλες μια πολιτικό που επί χρόνια εκτόξευε «δηλητηριώδη» βέλη κατά του ΠΑΣΟΚ και του ίδιου προσωπικά. Φαίνεται πως στη νέα στρατηγική του κόμματος, οι ύβρεις του χθες παραγράφονται μπροστά στην ανάγκη για μερικά ψηφαλάκια στην Πέλλα.
Μετά τον Νικόλα Φαραντούρη, η προσθήκη της αντιπροέδρου του Κασσελάκη στο «πράσινο» δυναμικό ολοκληρώνει το παζλ μιας αντιπολίτευσης που θυμίζει περισσότερο ανακύκλωση στελεχών παρά νέα πρόταση εξουσίας.
Ο κ. Ανδρουλάκης, ο οποίος κάποτε ευαγγελιζόταν το «νέο», καταλήγει να συλλέγει τα αποκαΐδια της Κουμουνδούρου, αποδεικνύοντας ότι ο «κόφτης» του ήταν απλώς μια βολική γκιλοτίνα για τους εσωκομματικούς του αντιπάλους και όχι μια αρχή για το μέλλον.
