Η ιστορία ξεκίνησε με το πρώτο μνημόνιο.
Οι πολίτες εμφανίστηκαν αγανακτισμένοι και οργισμένοι, συγκεντρώθηκαν στις πλατείες, ενώ στο Σύνταγμα έφτασαν στο σημείο να στήνουν κρεμάλες φωνάζοντας μεταξύ άλλων συνθήματα όπως το «να καεί να καεί το μπ@@@@@@ η Βουλή».
Φτιάχτηκαν οι «πάνω» και οι «κάτω» πλατείες και στο Κοινοβούλιο μπήκαν τα κόμματα της… οργής, όπως ήταν για παράδειγμα αυτό της Χρυσής Αυγής – και όχι μόνο. Ήταν η περίοδος που ξεκίνησε την καριέρα του ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα αλλά και οι ΑΝΕΛ του Πάνου Καμμένου, με τον πρώτο να γίνεται αξιωματική αντιπολίτευση το 2012.
Στη συνέχεια, η… οργή και η αγανάκτηση άνοιξαν την πόρτα του λαϊκισμού των υποσχέσεων, των κινημάτων τού «δεν πληρώνω» και των αυταπατών που έφεραν το 2015 μια συγκυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Αλέξη Τσίπρα, που οδήγησε στο τρίτο και χειρότερο μνημόνιο αλλά και στην εφαρμογή ενός σχεδίου υπερφορολόγησης και διάλυσης του κοινωνικού ιστού. Κεντρικό σύνθημα και τότε η κάθαρση, η τιμωρία των υπευθύνων για την οικονομική κρίση.
Και τότε όπως και τώρα επιχειρήθηκε η αποδόμηση του πολιτικού συστήματος και των θεσμών. Η Δικαιοσύνη βρέθηκε μαζί με τους πολιτικούς στο απόσπασμα, ώστε να κυριαρχήσει μια κακώς εννοούμενη αντισυστημική ψήφος και μια λογική τού «να φύγουν αυτοί και βλέπουμε».
Γιατί τα λέμε αυτά; Διότι σήμερα επιχειρείται κάτι ανάλογο με την αντιπολίτευση να αναζητεί εστίες σύγκρουσης, όπως για παράδειγμα τα μπλόκα των αγροτών ή η εργαλειοποίηση της τραγωδίας των Τεμπών και του συναισθήματος των πολιτών.
Κεντρικός στόχος παραμένει η δημιουργία συνθηκών οργής. Αδυνατώντας να καταθέσουν σχέδιο και εναλλακτικές λύσεις, χαϊδεύουν αυτιά και προσπαθούν να διεγείρουν τους πολίτες. Υπόσχονται τα πάντα στους πάντες και δεν σταματούν πουθενά αφού το ζητούμενο είναι να «φύγει ο Μητσοτάκης» και «βλέπουμε».
Στην «οργή» δείχνει να στηρίζεται και το κόμμα που προανήγγειλε η Μαρία Καρυστιανού, που πλέον μπαίνει σιγά σιγά στη βάσανο της πολιτικής και αντιμετωπίζεται ήδη ως πολιτικό πρόσωπο πρώτα απ’ όλα απ’ όσους μέχρι χθες την υποστήριζαν και κατακεραύνωναν όλους όσοι ασκούσαν κριτική για τις θέσεις που κατά καιρούς εξέφραζε.
Η ίδια δήλωσε πως στην επέτειο της τραγωδίας των Τεμπών θα επιδιώξει την πραγματοποίηση συλλαλητηρίου για να… εκφραστούν οι αγρότες, τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων και όσοι τάσσονται απέναντι στην κυβέρνηση βάζοντας στο τέλος το θέμα της τραγωδίας. Αυτό λέει πολλά και αναδεικνύει την ουσία των όσων γίνονται και προκαλούν την αντίδραση των υπόλοιπων συγγενών των θυμάτων.
Κάποιοι δείχνουν διατεθειμένοι να επενδύσουν στη δημοφιλία που απέκτησε το προηγούμενο διάστημα, όπως ήταν διατεθειμένοι να στηρίξουν διάφορα πολιτικά πρόσωπα απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Μόνο που τα δεδομένα δεν είναι τα ίδια με αυτά προ 15 ετών. Οι πολίτες θέλουν λύσεις στα προβλήματά τους. Προτάσεις συγκεκριμένες και θέσεις που θα κριθούν και θα κοστολογηθούν.
Οι σειρήνες του λαϊκισμού βρίσκουν ανταπόκριση σε μια συγκεκριμένη μειοψηφία που κάνει θόρυβο. Η σιωπηρή πλειοψηφία είναι αυτή που κρίνει, συγκρίνει και αποφασίζει με γνώμονα τη βελτίωση της ποιότητας ζωής, την καθημερινότητα και την προσδοκία. Και εκεί θα κριθούν οι επόμενες εκλογές.
