Ο Βρετανός πρωθυπουργός βρίσκεται στη δυσκολότερη στιγμή της πολιτικής του καριέρας.
Μετά τις πρόσφατες καταστροφικές τοπικές εκλογές, όπου το Εργατικό Κόμμα έχασε πάνω από 1.400 έδρες σε συμβούλια της Αγγλίας και σημαντικές περιφέρειες σε Σκωτία και Ουαλία, η εσωκομματική αναταραχή έχει φτάσει σε επίπεδα κρίσης.
Περισσότεροι από 90 βουλευτές των Εργατικών, σχεδόν το 20% της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, έχουν ζητήσει δημοσίως την άμεση παραίτηση Στάρμερ ή χρονοδιάγραμμα αποχώρησής του μέχρι τον Σεπτέμβριο. Τέσσερις υφυπουργοί έχουν παραιτηθεί, μεταξύ των οποίων η Τζες Φίλιπς (αρμόδια για την Προστασία και την Αντιμετώπιση της Βίας κατά των Γυναικών και των Κοριτσιών), η Μιάτα Φανμπουλέ (Κοινότητες) και ο Ζουμπίρ Αχμεντ (Υγεία). Οι παραιτήσεις συνοδεύτηκαν από σκληρές δηλώσεις για «τοξική κουλτούρα», απώλεια εμπιστοσύνης και αδυναμία του Στάρμερ να ηγηθεί σε επόμενες γενικές εκλογές.
Παρότι ο Στάρμερ δείχνει αποφασισμένος να συνεχίσει να κυβερνά, και πάνω από 100 βουλευτές υπέγραψαν ψήφισμα υπέρ της παραμονής του, η πίεση αυξάνεται. Για να ενεργοποιηθεί επίσημη διαδικασία ηγεσίας, απαιτούνται 81 υπογραφές υπέρ ενός συγκεκριμένου υποψηφίου.
Ο αριθμός υπάρχει, αλλά δεν υπάρχει κοινός υποψήφιος που να συσπειρώνει. Ο Άντι Μπέρναμ, δήμαρχος του Μεγάλου Μάντσεστερ και δημοφιλέστερος στις δημοσκοπήσεις, δεν είναι βουλευτής (το Εθνικό Εκτελεστικό Συμβούλιο του Εργατικού Κόμματος τον είχε μπλοκάρει).
Οι υποστηρικτές του ζητούν καθυστέρηση για να διεκδικήσει έδρα, κάτι που αποκλείει άμεση πρόκληση του Στάρμερ. Η Αντζελα Ρέινερ, πρώην αναπληρώτρια ηγέτιδα και εκπρόσωπος της αριστερής πτέρυγας, έχει φορολογικά ζητήματα που την καθιστούν ευάλωτη. Ο Γουές Στρίτινγκ, υπουργός Υγείας και εκπρόσωπος της δεξιάς/μπλερικής πτέρυγας, αντιμετωπίζει «Stop Wes» καμπάνια από την Αριστερά λόγω σχέσεων με τον Πίτερ Μάντελσον.
Οι διαφωνίες είναι ιδεολογικές (Αριστερά vs Κέντρο-Δεξιά), χρονικές και προσωπικές. Κανείς δεν θέλει να κάνει πρώτος την κίνηση, ενώ το κόμμα φοβάται εμφύλιο που θα δώσει πλεονέκτημα στο Reform. Ο Στάρμερ επωφελείται από την έλλειψη ενότητας και κερδίζει χρόνο, αλλά η κρίση νομιμοποίησης βαθαίνει. Και τα ποσοστά του Εργατικού Κόμματος συνεχίζουν να αιμορραγούν.
