Με αφορμή την ενορχηστρωμένη επίθεση κατά της απόφασης του Αρείου Πάγου για τις παρακολουθήσεις, ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί ξανά να παραδώσει μαθήματα δημοκρατίας.
Ξεχνά, όμως, τη δική του κυβερνητική θητεία. Η περίοδος ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ σημαδεύτηκε από την απόλυτη κατακρεούργηση του κράτους δικαίου, με τις καταδίκες υπουργών της κυβέρνησης από το Ειδικό Δικαστήριο να σφραγίζουν τη θεσμική εκτροπή.
Η αρχή έγινε με τη διαβόητη πολιτική σκευωρία Novartis και τους «κουκουλοφόρους» μάρτυρες, όπου δέκα πολιτικοί αντίπαλοι κρεμάστηκαν στα μανταλάκια χωρίς στοιχεία. Ακολούθησε ο βάναυσος δημόσιος διασυρμός δημοσιογράφων και εκδοτών για το δήθεν σκάνδαλο του ΚΕΕΛΠΝΟ, αλλά και ο διαγωνισμός-παρωδία για τις τηλεοπτικές άδειες με τα περίφημα «βοσκοτόπια».
Σήμερα, παρακολουθούμε την ίδια μεθοδολογία: την πλήρη εργαλειοποίηση της υπόθεσης των παρακολουθήσεων. Μαζί με τον «μοιραίο αντιγραφέα» του, τον Νίκο Ανδρουλάκη, εργαλειοποιούν τους θεσμούς για μικροκομματικά οφέλη.
Είναι τουλάχιστον προκλητικό να μιλούν για ανεξαρτησία εκείνοι που μπαινόβγαιναν επιδεικτικά στην ΑΔΑΕ, επιχειρώντας να χειραγωγήσουν τις αρχές και να επιβάλουν την πολιτική τους ατζέντα.
Πιστεύει αλήθεια ο κύριος Τσίπρας ότι οι πολίτες έχουν τόσο κοντή μνήμη ώστε να εμπιστευτούν ξανά ως προστάτη των θεσμών εκείνον που μετέτρεψε τη Δικαιοσύνη σε όπλο εξόντωσης των αντιπάλων του;
