Με... προμετωπίδα την πανεπιστημιακή τήβεννο ο Ευάγγελος Βενιζέλος ρετουσάρει την υπέρμετρη πολιτική φιλοδοξία του για να βρίσκεται πάντα εντός και επί τα αυτά της κεντρικής σκηνής.
Ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Σαμαρά εντείνει την πολιτική και ακαδημαϊκή δραστηριότητά του, φιλοδοξώντας να... καθιερωθεί σε ρόλο παρεμβατικού αναλυτή, ο οποίος σαν έρθουν οι καιροί θα είναι πρόθυμος και έτοιμος τιμονιέρης για έναν κεντρώο κομματικό σχηματισμό που θα... ρίξει τον Μητσοτάκη, αλλά θα εγγυάται την κυβερνησιμότητα και τη σταθερότητα.
Προβαίνει σε συχνές, αιχμηρές παρεμβάσεις για θεσμικά και συνταγματικά ζητήματα. Για την αναθεώρηση του συντάγματος, το άρθρο 86 και ζητήματα διαφάνειας, με αιχμή τις υποθέσεις ΟΠΕΚΕΠΕ και Τεμπών. Στο πλαίσιο του δημόσιου διαλόγου, μέσω του Κύκλου Ιδεών και άρθρων στον ημερήσιο και κυριακάτικο Τύπο ασκεί κριτική στην κυβέρνηση και... θεωρητικά επισημάνει την ανάγκη για ένα «ισχυρό και ενδυναμωμένο» ΠΑΣΟΚ, χωρίς ωστόσο ο ίδιος να επιλέγει ενεργό συμμετοχή στις όποιες εσωκομματικές διεργασίες.
Διαμορφώνει προφίλ ενός έμπειρου θεσμικού παράγοντα που εκφράζει δημόσια άποψη για την εθνική στρατηγική και ορέγεται να διαμορφωθούν οι συνθήκες για να εμφανιστεί ως εν δυνάμει αρχηγός των «πρόθυμων» μαχητών που έχουν δώσει όρκο μίσους για τον Μητσοτάκη. Πόσο πιθανό είναι άραγε το σενάριο να ηγηθεί ο Βενιζέλος ενός... λαϊκού μετώπου ΣΥΡΙΖΑ, ΝΕΑΡ και Πλεύσης Ελευθερίας και ποια η προοπτική του;
Αντιπάθειες και... συμμαχίες
Στις φιλόδοξες σκέψεις του Ευάγγελου Βενιζέλου για τις επόμενες εκλογές και με την προϋπόθεση μη αυτοδυναμίας, είναι πολύ πιθανό ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Σαμαρά να έχει φανταστεί τον εαυτό του ηγέτη ενός σχηματισμού απέναντι στον Μητσοτάκη.
Σύμμαχος των όποιων… βουλιμικών πολιτικών σχεδίων του είναι σίγουρα το αδιέξοδο του ΠΑΣΟΚ, τα λάθη του Ανδρουλάκη, με την αποτυπωμένη πλέον αδυναμία του Νίκου Ανδρουλάκη να εγγυηθεί τη μετεκλογική σταθερότητα στη χώρα, και οι χαμηλές πτήσεις –έτσι όπως καταγράφονται στις δημοσκοπήσεις– του νέου πολιτικού εγχειρήματος του Αλέξη Τσίπρα.
Πολέμιος στα όνειρα θερινής νυκτός, εκτός από την πρωτοφανή παραδοξότητα να δεχθεί η Ζωή Κωνσταντοπούλου... πολιτικό προϊστάμενο τον Βενιζέλο, είναι ο... εαυτός του, ο ίδιος ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Η προσωπικότητα, η πολιτική συμπεριφορά του και η μη δημοφιλία του σε ένα ευρύ ακροατήριο και ειδικά με αριστερόστροφο προσαναλοτισμό.
Οι... γωνίες στην πολιτική πραγματοσύνη του Βενιζέλου δεν είναι μόνο οι όποιες πολιτικές απόψεις του και η εμπλοκή του στη διακυβέρνηση της χώρας επί μνημονίων, είναι η επίδειξη ότι απέχει παρασάγγας από τους μετρίους και τους ημιμαθείς. Για κάποιους προκαλεί τον φθόνο τους, για κάποιους άλλους ο περίπλοκος λόγος, ο ελιτισμός σκέψης και νοημάτων –κυρίως με τη δομή του κύβου του Ρούμπικ– προκαλεί την αποστροφή τους.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο Βενιζέλος θέλει να πρωταγωνιστεί. Με προσκηνιακές και ενίοτε παρασκηνιακές κινήσεις. Είτε στο ΠΑΣΟΚ, είτε σε άλλο κόμμα, είτε στο πανεπιστήμιο, είτε στη χώρα.
Στην παρούσα συγκυρία, δεν είναι λίγοι αυτοί που εκτιμούν πως κινείται στην κατεύθυνση δημιουργίας νέου κόμματος στον χώρο του Κέντρου, με απώτερο στόχο να παίξει ρόλο στο ρευστό –όπως μέχρι στιγμής καταγράφεται δημοσκοπικά– μετεκλογικό τοπίο. Οι οπαδοί του Βενιζέλου ή οι πολέμιοι του Ανδρουλάκη και των δελφίνων βλέπουν πιθανή ακόμη και μία νέα... άτυπη σύμπραξη με τον Σαμαρά, με σημείο αναφοράς τη σκευωρία Novartis. Φαντάζονται ένα σχήμα υπό τον Βενιζέλο, το οποίο θα μπορέσει να πείσει ως εγγυητής για τη μετεκλογική συγκρότηση μιας σοβαρής και στιβαρής κυβέρνησης.
Ο Ευάγγελος Βενιζέλος είναι εμφανώς δραστήριος και παρεμβατικός, μετά την πρωτοβουλία του πρωθυπουργού να ανοίξει το ζήτημα της συνταγματικής αναθεώρησης, εκτιμώντας ενδεχομένως ότι είναι ένα φιλικό προς αυτόν... γήπεδο για να ενισχύσει το προφίλ του και να ποντάρει σε μικροκομματικά κέρδη.
Την περίοδο της συζήτησης για τη διαδοχή της Κατερίνας Σακελλαροπούλου στην Προεδρία της Δημοκρατίας, οι φήμες ήθελαν τον Κυριάκο Μητσοτάκη να εξετάζει ενδεχόμενη υποψηφιότητα Βενιζέλου. Όταν ο συγκυβερνήτης του Αντώνη Σαμαρά κατάλαβε ότι το σενάριο δεν προσφέρεται για... αυτοκρατορικές τιμές έσπευσε να διαψεύσει και να πάρει αποστάσεις.
«Ελπίζω οι ειδικοί του “πολιτικού ψυχολογισμού”, που λένε ότι ασκώ κριτική στον Κυριάκο Μητσοτάκη, γιατί αθέτησε τη δέσμευσή του να με προτείνει ως Πρόεδρο της Δημοκρατίας, να μπουν στον κόπο να ρωτήσουν τον ίδιο αν αληθεύει η ιστορία», είπε χαρακτηριστικά.
Απαντά, επίσης, σε εκείνους που τον κατηγορούν ότι ασκεί κριτική στην κυβέρνηση, γιατί έχει ως στόχο να είναι πρωθυπουργός σε μια κυβέρνηση συνεργασίας αντί του Κυριάκου Μητσοτάκη. «Υποψήφιος πρωθυπουργός δεν είμαι εγώ, αλλά οι αρχηγοί των κομμάτων».
Πάντως, λίγοι μάλλον είναι αυτοί που θα υπερθεματίσουν στον Βενιζέλο, ως εκφραστή συναίνεσης και σταθερότητας. Κυρίως για τη φορολογική πολιτική που άσκησε ως υπουργός Οικονομικών από τον Ιούνιο του 2011 μέχρι τον Μάρτιο του 2012, καθώς έχει συνδέσει το όνομά του με τρεις φόρους που πλήττουν ακόμα και σήμερα τα χαμηλά εισοδήματα και βέβαια την αποκαλούμενη μεσαία τάξη. Τον φόρο κατοχής ακινήτων (σημερινό ΕΝΦΙΑ) και μάλιστα στην πιο σκληρή μορφή του. Το τέλος επιτηδεύματος στους ελεύθερους επαγγελματίες και την... προσωρινή ειδική εισφορά αλληλεγγύης. Επίσης φέρεται και ως υπεύθυνος για την αποτυχημένη κίνηση «κουρέματος» του ελληνικού δημόσιου χρέους, το περιβόητο PSI.
Τελικά, μία δοκιμή θα μας πείσει και θα τον... πείσει.
