Ο Κυριάκος Βελόπουλος επενδύει ξανά σε θεωρίες, καταγγελίες και γενικόλογες επιθέσεις, επιβεβαιώνοντας ότι ο λαϊκισμός παραμένει το βασικό του πολιτικό «προϊόν».
Ο Κυριάκος Βελόπουλος ανακάλυψε νέο επεισόδιο στο σίριαλ «όλοι ψεύδονται εκτός από εμένα». Με φόντο την επίσκεψη στο νοσοκομείο της Νίκαιας, η Ελληνική Λύση στήνει αφήγημα περί «βαρόνου Μινχάουζεν», πετώντας σπόντες για βίντεο που δήθεν κρύβονται στα… σκουπίδια. Αντί για πολιτική τεκμηρίωση, σερβίρεται υπαινιγμός. Αντί για στοιχεία, αφήνεται η γνωστή ομίχλη. Κλασική συνταγή: ρίχνεις τη λάσπη, κάτι θα μείνει.
Στη συνέχεια, το έργο μεταφέρεται στο στράτευμα. Η κυβέρνηση μιλά για «νέα δομή», ο κ. Βελόπουλος απαντά με τη δραματική καταγγελία περί «δημογραφικής κατάρρευσης» και «ανύπαρκτων στρατιωτών». Μόνο που η σοβαρή συζήτηση για την άμυνα δεν γίνεται με ατάκες καφενείου. Η μεταρρύθμιση των Ενόπλων Δυνάμεων είναι διαχρονική διαδικασία προσαρμογής σε επιχειρησιακά δεδομένα, όχι πεδίο για εύκολη πατριδοκαπηλία. Όταν η επιχειρηματολογία εξαντλείται σε «γιατί δεν κάνατε τίποτα», μάλλον αυτός που φωνάζει περισσότερο είναι εκείνος που έχει προτάσεις λιγότερες.
Λαϊκισμός και θεωρίες συνωμοσίας
Το αποκορύφωμα έρχεται με τις «συνεργασίες». Ο πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης αναρωτιέται ποιοι «έχουν μάθει να εργάζονται» και δίνει μόνος του την απάντηση: «κανένας». Μια πολιτική θεωρία που χωρά μόνο έναν ικανό – τον ίδιο. Όλοι οι άλλοι ανίκανοι, όλοι οι άλλοι μέρος της «πλουτοκρατίας». Είναι η αγαπημένη δυαδική λογική του λαϊκισμού: εμείς οι καθαροί, αυτοί οι διεφθαρμένοι. Καμία γκρίζα ζώνη, καμία σύνθεση, καμία ρεαλιστική διακυβέρνηση.
Στο τέλος της ημέρας, ο κ. Βελόπουλος δεν αποδομεί την κυβέρνηση· επιβεβαιώνει τον εαυτό του. Επενδύει σε συνωμοσιολογικά υπονοούμενα, σε υπερβολές και σε εύπεπτη οργή. Μόνο που η χώρα δεν κυβερνιέται με τηλεοπτικές ατάκες και φαντασιακά βίντεο. Ο λαϊκισμός μπορεί να προσφέρει χειροκρότημα. Δεν προσφέρει όμως σχέδιο – και αυτό είναι το πραγματικό του αδιέξοδο.
