Αν μια βδομάδα πριν υπήρχε κάποιος που έλεγε ότι τα καλύτερα ξενοδοχεία του Ντουμπάι θα δέχονταν βομβιστικές επιθέσεις, θα του είχαν δέσει τα χέρια πισθάγκωνα και θα τον είχαν κλείσει σε ψυχιατρείο.
Έλα όμως που η πραγματικότητα πολλές φορές ξεπερνά και την πιο ακραία φαντασία. Και αυτό από μόνο του δείχνει ότι η περιοχή ήταν, είναι και, όπως όλα δείχνουν, θα παραμείνει ένα καζάνι που βράζει.
Το Ντουμπάι είχε επενδύσει στρατηγικά στην εικόνα της απόλυτης ασφάλειας και ουδετερότητας μέσα στον Περσικό Κόλπο. Όμως η γεωπολιτική δεν συγχωρεί κενά ισχύος ούτε συμβολικές «βιτρίνες».
Οι εντάσεις εκεί δεν είναι σημερινό φαινόμενο, έχουν ρίζες δεκαετιών, από τον Πόλεμο του Κόλπου μέχρι τις πρόσφατες στρατιωτικές επιχειρήσεις και τα πλήγματα μέσω αντιπροσώπων. Τώρα με την Ουάσιγκτον να κλιμακώνει, η Τεχεράνη απαντά ασύμμετρα, χτυπώντας στόχους που στέλνουν μήνυμα χωρίς να οδηγούν απαραίτητα σε γενικευμένο πόλεμο.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, οι πληροφορίες ότι drones από το Ιράν προσέκρουσαν στη βρετανική βάση στην Κύπρο δείχνουν πόσο εύθραυστη είναι η ισορροπία. Η Ανατολική Μεσόγειος και ο Κόλπος παραμένουν από τα πιο επικίνδυνα γεωπολιτικά σημεία του πλανήτη.
Παράλληλα, στο εσωτερικό του Ιράν, οι κοινωνικές εκρήξεις των τελευταίων ετών ανέδειξαν μια κοινωνία που διεκδικεί ελευθερίες. Οι γυναίκες δεν μπορούν να ζουν επ’ αόριστον υπό θεοκρατικούς περιορισμούς. Δεν πέρασαν ούτε δύο μήνες από τότε που οι πολίτες ήταν για άλλη μια φορά στον δρόμο διεκδικώντας τα αυτονόητα δικαιώματά τους.
Για αυτό και τη δεδομένη στιγμή η ελπίδα είναι διπλή: να τερματιστεί κάθε πολεμική κλιμάκωση το συντομότερο και να ανοίξει ο δρόμος για μια διακυβέρνηση που θα σέβεται θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Γιατί όταν βράζει η ιστορία, καμία πολυτέλεια δεν αρκεί για να την κρατήσει μακριά.
