Ο Νίκος Ανδρουλάκης επιχείρησε να τα χωρέσει όλα σε μία ομιλία στη Βουλή, αλλά κατέληξε να αποκαλύπτει σύγχυση, υπερβολή και πολιτική αμηχανία.
Συγκεκριμένα, ο Νίκος Ανδρουλάκης ανέβηκε στο βήμα της Βουλής αποφασισμένος να δώσει λύσεις. Τελικά, έδωσε… περιεχόμενο για πολιτική επιθεώρηση. Από τον πρωτογενή τομέα και το FIR, μέχρι τη Βενεζουέλα, τον Τραμπ, τον Νετανιάχου και τη Μινεάπολη, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ παρουσίασε ένα λόγο που έμοιαζε περισσότερο με πολιτικό «μπουφέ»: απ’ όλα είχε, αλλά τίποτα δεν έδενε μεταξύ του.
Στο αγροτικό, ο κ. Ανδρουλάκης κατήγγειλε «καταστροφή» και «ερήμωση», ξεχνώντας βολικά ότι η κυβέρνηση έχει ανοίξει διάλογο, έχει παρουσιάσει πακέτα στήριξης και –κυρίως– έχει το θάρρος να συζητά λύσεις αντί για συνθήματα. Γιατί άλλο να λες «ζωντανά χωριά» από το βήμα της Βουλής και άλλο να παίρνεις δύσκολες αποφάσεις μέσα σε ένα ευρωπαϊκό και δημοσιονομικό πλαίσιο που δεν συγχωρεί λαϊκισμούς τύπου παλιού ΠΑΣΟΚ.
Υπαρξιακές απειλές
Στα εθνικά και αμυντικά, η υπερβολή χτύπησε κόκκινο. «Ντροπιαστικές δηλώσεις», «επικίνδυνες διολισθήσεις», «υπαρξιακές απειλές», όλα σε ένα πακέτο, με την κυβέρνηση να εμφανίζεται περίπου ως διεθνής ταραξίας. Μόνο που η πραγματικότητα είναι πιο πεισματάρα: η Ελλάδα επί ΝΔ ενισχύει τις Ένοπλες Δυνάμεις, θωρακίζει τη γεωπολιτική της θέση και δεν κάνει εξωτερική πολιτική με ατάκες εσωτερικής κατανάλωσης.
Και κάπου εκεί, ανάμεσα στη Βενεζουέλα, τον Μαδούρο, τις ΗΠΑ και το «τσίρκο της ΝΔ», χάθηκε και το βασικό ερώτημα: ποια είναι τελικά η πρόταση Ανδρουλάκη; Γιατί όταν καταγγέλλεις τους πάντες για τα πάντα, στο τέλος δεν πείθεις κανέναν. Εκτός ίσως από εκείνους που νοσταλγούν την εποχή που η πολιτική ήταν εύκολη, ανέξοδη και χωρίς ευθύνη.
