Η παρατεταμένη αναμονή για τις κινήσεις του Αλέξη Τσίπρα αποδεικνύεται επιζήμια για τον χώρο της Αριστεράς.
Η εικόνα που διαμορφώνεται στον χώρο της πολυδιασπασμένης Αριστεράς τους τελευταίους μήνες θυμίζει περισσότερο αποσύνθεση παρά ανασυγκρότηση.
Τα μικρά κόμματα που προέκυψαν, είτε ως αποσχίσεις είτε ως φορείς ανανέωσης, φαίνεται να «καίγονται» πολιτικά, εγκλωβισμένα σε μια παρατεταμένη αναμονή για τις κινήσεις του Αλέξη Τσίπρα. Η στάση αυτή αποδεικνύεται επιζήμια τόσο για τα ίδια, όσο και για το σύνολο του χώρου.
Ο πρώην πρωθυπουργός εξακολουθεί να αποτελεί κεντρική φιγούρα, ωστόσο τα ποιοτικά στοιχεία των δημοσκοπήσεων δείχνουν κόπωση στο εκλογικό σώμα και έλλειψη σαφούς πολιτικού σχεδίου για τον ίδιο. Παρά τις περιοδείες και την παρουσίαση της «Ιθάκης» –επόμενος σταθμός το Σάββατο η Λαμία– είναι γνωστό ότι η πολιτική απαιτεί ξεκάθαρες θέσεις και στρατηγική.
Η «αναμονή Τσίπρα» λειτουργεί διαλυτικά για τα μικρότερα κόμματα που, αντί να χαράξουν αυτόνομη πορεία, κινούνται στη σκιά του. Χαρακτηριστική είναι η κατάσταση στη Νέα Αριστερά, όπου η παραίτηση του Αλέξη Χαρίτση και η προσωρινή ανάδειξη του Γαβριήλ Σακελλαρίδης σηματοδοτούν εσωτερική αστάθεια. Το κόμμα δυσκολεύεται να διαμορφώσει σαφή ταυτότητα, οδηγούμενο στη φθορά και στην ανυποληψία.
Στον ΣΥΡΙΖΑ, η εικόνα παραμένει επίσης θολή. Από τη μία πλευρά, η ομάδα του Παύλου Πολάκη προκρίνει πιο επιθετική στρατηγική. Από την άλλη, οι «προεδρικοί» γύρω από τον Σωκράτη Φάμελλο τηρούν στάση αναμονής. Η απουσία σαφούς κατεύθυνσης εντείνει την κρίση.
Συνολικά, ο χώρος της Αριστεράς δείχνει να έχει χάσει την προοπτική του. Οι ψηφοφόροι απογοητεύονται, η αποχή αυξάνεται και η πολιτική πρόταση απουσιάζει. Η πιθανή επιστροφή Τσίπρα αντιμετωπίζεται ως κάποια λύση, όμως χωρίς συλλογική προσπάθεια και νέες ιδέες καμία προσωπικότητα δεν αρκεί.
Πολιτικοί παρατηρητές πιστεύουν ότι τα ερωτήματα πληθαίνουν και η όποια μελλοντική ανασυγκρότηση αν αργήσει, μπορεί να οδηγήσει σε νέα ναυάγια.
