Με τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, καταλαβαίνει νομίζω και ο τελευταίος, ότι η Ελλάδα έχει ανάγκη από μια πάρα πολύ ισχυρή παρουσία στη διεθνή σκηνή.
Σε έναν κόσμο όπου οι ισορροπίες αλλάζουν όχι κάθε χρόνο, αλλά σχεδόν κάθε λεπτό, όπως αλλάζουν οι τίτλοι στα διεθνή ενημερωτικά μέσα, η πολιτική σταθερότητα δεν είναι απλά μια εσωτερική υπόθεση. Είναι βασικό εργαλείο εξωτερικής πολιτικής.
Με δύο πολέμους ουσιαστικά στη γειτονιά μας, έναν στην Ουκρανία και έναν στη Μέση Ανατολή, η χώρα χρειάζεται συνέχεια, στρατηγική και καθαρή φωνή στα διεθνή κέντρα αποφάσεων.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης τα τελευταία επτά χρόνια κατάφερε να επαναφέρει την Ελλάδα σε θέση αξιοπιστίας και να ανακτήσει τον σεβασμό της χώρας στο εξωτερικό. Όμως στη διεθνή σκακιέρα, όσο καλά και αν έχεις τοποθετήσει τα πιόνια σου, μια μόνο κίνηση μπορεί να αλλάξει ολόκληρο το παιχνίδι.
Γι’ αυτό χρειάζεται εμπειρία, ψυχραιμία και ικανότητα διαπραγμάτευσης. Το απέδειξε και στην Άγκυρα, θέτοντας στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ το ζήτημα του casus belli, υπενθυμίζοντας ότι δεν μπορεί να υπάρχει απειλή πολέμου μεταξύ συμμάχων.
Και το ερώτημα είναι απλό: ποιος από τους σημερινούς πολιτικούς του αντιπάλους, είτε βρίσκεται εντός Βουλής, είτε εκτός όπως ο Αλέξης Τσίπρας, μπορεί να σταθεί με την ίδια βαρύτητα απέναντι στους διεθνείς ηγέτες;
Γιατί σε περιόδους γεωπολιτικής καταιγίδας, η σταθερότητα στο εσωτερικό είναι αυτή που δίνει δύναμη στη φωνή μιας χώρας στο εξωτερικό.
