Την ώρα που ο πρωθυπουργός εξακολουθεί να καταγράφει υψηλά ποσοστά αποδοχής, τα κόμματα της αντιπολίτευσης καταφεύγουν σε τακτικισμούς, παρασκήνιο και λαϊκισμό.
Ενώ η χώρα οδεύει προς την τελική ευθεία των εθνικών εκλογών της άνοιξης του 2027 και ο καθένας προσπαθεί να αποκωδικοποιήσει τα μυστικά της πολιτικής επικαιρότητας, το κομματικό σύστημα μοιάζει με δύο λόφους που τους χωρίζει μεγάλη και αγεφύρωτη απόσταση.
Από τη μία, η συνεχιζόμενη κυριαρχία της ΝΔ και του Κυριάκου Μητσοτάκη μαζί με την προοπτική που αυτή δημιουργεί στο πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό και διπλωματικό πεδίο. Και από την άλλη μια ανάκατη αντιπολίτευση, χωρίς πρόγραμμα και συγκεκριμένες προτάσεις, έμπλεη εγωπαθειών και διασπάσεων, δεμένη σε μυστηριώδες άρμα διαπλοκής, επιχειρηματικών συμφερόντων που εξασφαλίζει τη στήριξη στον δρόμο προς τις εκλογές προφανώς με ακόμα πιο μυστηριώδη και συμφωνημένα ανταλλάγματα.
Παρά τη συμπλήρωση επτά ετών συνεχούς διακυβέρνησης, χρόνος στον οποίο κάθε κυβερνητικός σχηματισμός μοιραία αντιμετωπίζει τη φθορά της εξουσίας, τις κακοτυχίες, τις συνέπειες της πολυετούς διαχείρισης αλλά και σοβαρά λάθη και αστοχίες, ο Κυριάκος Μητσοτάκης διατηρεί αδιαμφισβήτητη πολιτική κυριαρχία. Το γεγονός ότι οι επιδόσεις της κυβέρνησης, εντός και εκτός Ελλάδας, είναι μετρήσιμες, καθιστά τον πρωθυπουργό κεντρικό εγγυητή της εθνικής και οικονομικής σταθερότητας.
Οι αριθμοί της κυβέρνησης
Οι αριθμοί είναι δεδομένοι και αδιαμφισβήτητοι:
- Ενεργειακή αυτονομία: Η Ελλάδα πέρασε από τη δυσμενή θέση της ακριβότερης αγοράς χονδρικής ηλεκτρικής ενέργειας το 2019 στη διαμόρφωση της 7ης φθηνότερης το 2026, ενώ ταυτόχρονα κατέστη ο 4ος μεγαλύτερος καθαρός εξαγωγέας στην Ευρώπη.
- Βιομηχανική ανάπτυξη: Την περίοδο 2019-2025, η εγχώρια βιομηχανική παραγωγή σημείωσε αύξηση 25%, τη στιγμή που ο ευρωπαϊκός μέσος όρος καθηλώθηκε στο 3%. Οι εξαγωγές αγαθών αυξήθηκαν από τα 32 δισ. ευρώ το 2019 στα 47 δισ. ευρώ, με το 90% των ενισχύσεων του νέου Αναπτυξιακού Νόμου να κατευθύνεται πλέον στη μεταποίηση.
- Δημοσιονομική σοβαρότητα: Αντί για αλόγιστες παροχές, η οικονομική πολιτική κινείται με μελετημένους τεχνοκρατικούς ελιγμούς, όπως η ενεργοποίηση της ρήτρας διαφυγής για τις πράσινες επενδύσεις που ξεκλειδώνει πρόσθετους πόρους, συνδυάζοντας τη δημοσιονομική πειθαρχία με τη στοχευμένη ενίσχυση της μεσαίας τάξης, των συνταξιούχων και των εργαζομένων.
Οσον αφορά την πολιτική κυριαρχία, όλες οι μετρήσεις επιβεβαιώνουν το σταθερό και ευρύ προβάδισμα της Νέας Δημοκρατίας έναντι του δεύτερου κόμματος που κινείται περίπου στο 15%. Ταυτόχρονα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης παραμένει ο μόνος πολιτικός αρχηγός που καταγράφει υψηλά ποσοστά αποδοχής και καταλληλότητας για την πρωθυπουργία, προβάλλοντας ως η μόνη επιλογή εμπιστοσύνης και ασφάλειας.
Η εικόνα της αντιπολίτευσης
Απέναντι σε αυτό το πλαίσιο σταθερότητας, η εικόνα της αντιπολίτευσης αποτυπώνει μια βαθιά δομική κρίση. Με την υποστήριξη συγκεκριμένων επιχειρηματικών και εκδοτικών συμφερόντων που επιζητούν έναν εύθραυστο και χειραγωγήσιμο πολιτικό συσχετισμό, τα κόμματα της αντιπολίτευσης καταφεύγουν σε τακτικισμούς, παρασκήνιο και λαϊκισμό.
Η επανεμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα μέσω της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛΑΣ) επιχειρεί να ωραιοποιήσει το παρελθόν, προσφέροντας αντιφατικά και θολά μηνύματα. Ο ίδιος είπε σε συνέντευξή του στο in.gr ότι σε αντίθεση με το 2015, «τώρα ξέρει τι θέλει και πώς μπορεί να γίνει», ομολογώντας ότι η διακυβέρνηση της χώρας με τα καταστροφικά αποτελέσματα έγινε για… εκπαιδευτικούς λόγους του ίδιου, ώστε να μάθει στις πλάτες του ελληνικού λαού, ρισκάροντας και υποθηκεύοντας ζωτικά πεδία για την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας και της κοινωνίας.
Είναι καταφανές, επίσης, ότι μπορεί ο Αλέξης Τσίπρας να έχει «καπαρώσει» τη δεύτερη θέση στις δημοσκοπήσεις, αλλά το έχει κάνει ανακυκλώνοντας ένα περίεργο είδος αριστερίστικου λαϊκισμού, που τον κρατάει δεμένο στο παρελθόν. Χαρακτηριστικές είναι οι «ναι μεν αλλά» απόψεις του σε ευρωπαϊκά θέματα αλλά και σε ζητήματα λειτουργίας της αγοράς.
Την ίδια ώρα, ο Νίκος Ανδρουλάκης, εγκλωβισμένος σε μονοψήφια ή χαμηλά διψήφια δημοσκοπικά ποσοστά, αδυνατεί να αρθρώσει δημιουργικό πολιτικό λόγο και περιορίζεται σε μια στείρα, καταγγελτική και τοξική αντιπολίτευση που παραπέμπει σε πρακτικές άλλων εποχών.
Οι υπόγειες συνεργασίες
Και εδώ έχουμε μια καινούργια πατέντα: πίσω από τη δημόσια βιτρίνα της «αυτόνομης πορείας», κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ και της Κουμουνδούρου στήνουν μυστικούς διαύλους επικοινωνίας και μετεκλογικών συνεργασιών. Η αναζήτηση «πολιτικού σωσίβιου» αποδεικνύει ότι κύριος στόχος τους δεν είναι η ευημερία της χώρας, αλλά η νομή της εξουσίας μέσω ανισόρροπων συμμαχιών.
Ο καιροσκοπισμός, δομικό στοιχείο της πολιτικής, φαίνεται πως είναι αυτός που κρατά το τιμόνι και δίνει οδηγίες σε ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ για τους κοινούς υπόγειους σχεδιασμούς. Καθώς οδεύουμε προς τη Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης, η αντιπολίτευση αναμένεται να κορυφώσει την τακτική των ακοστολόγητων υποσχέσεων και της πλειοδοσίας παροχών.
Το διακύβευμα
Πρόκειται για μια γνώριμη συνταγή που στο παρελθόν κόστισε ακριβά στην ελληνική κοινωνία. Το διακύβευμα που διαμορφώνεται για τις εθνικές εκλογές είναι σαφές και αμείλικτο:
- Η επιλογή Μητσοτάκη: Η διασφάλιση της πολιτικής και οικονομικής σταθερότητας, η συνέχιση των μεταρρυθμίσεων, η ενίσχυση της αποτρεπτικής ισχύος της χώρας και η υλοποίηση ενός εθνικού σχεδίου ανάπτυξης με ορίζοντα το 2030.
- Ο δρόμος προς το χάος: Μια ασταθής και ετερόκλητη σύμπλευση ετερόκλητων δυνάμεων του αριστερισμού και του κομματικού τακτικισμού, χωρίς κοινό πρόγραμμα, με μόνη συγκολλητική ουσία την αντι-Μητσοτάκη εμπάθεια και τις πλάτες επιχειρηματικών συμφερόντων.
