Το πολιτικό τοπίο στην ευρύτερη αριστερά φαίνεται να περνάει μια από τις πιο κρίσιμες φάσεις του, με την αρχική ορμή που συνόδευε το νέο εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα, την ΕΛΑΣ, να δίνει σταδιακά τη θέση της σε έναν βαθύ προβληματισμό.
Εκεί που τα στελέχη του κόμματος ανέμεναν μια συνεχή ανοδική τροχιά, βλέποντας την αμφισβήτηση των παραδοσιακών πολιτικών σχηματισμών ως το απόλυτο καύσιμο για τη δική τους επικράτηση, τα δεδομένα των τελευταίων εβδομάδων συνθέτουν μια τελείως διαφορετική πραγματικότητα.
Τόσο οι δημοσκοπήσεις που βλέπουν το φως της δημοσιότητας όσο και οι λεγόμενες «κρυφές» μετρήσεις, που φτάνουν στα επιτελεία των πολιτικών γραφείων, αποτυπώνουν μια εικόνα που απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί ενθαρρυντική.
Το κόμμα όχι μόνο δείχνει να μην μπορεί να αγγίξει την οροφή που πολλοί προεξοφλούσαν, αλλά εσχάτως παρουσιάζει μια ορατή και ανησυχητική κάμψη, αποδεικνύοντας ότι στην πολιτική το πέρασμα από την προσδοκία στην απογοήτευση μπορεί να συμβεί με ταχύτητα που αιφνιδιάζει ακόμα και τους πιο έμπειρους αναλυτές.
Η βαθύτερη ανάγνωση των ποιοτικών στοιχείων των μετρήσεων αποκαλύπτει μια ακόμα πιο περίπλοκη και δυσμενή εικόνα για το εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα, καθώς οι διαρροές που καταγράφονται δεν περιορίζονται σε ένα μόνο μέτωπο.
Παραδόξως, το νέο κόμμα εμφανίζει σοβαρές απώλειες προς τα αριστερά του, με ένα σημαντικό κομμάτι των παραδοσιακών ψηφοφόρων να εκφράζει την έντονη δυσαρέσκειά του για την τακτική και τη φυσιογνωμία που υιοθετεί η ΕΛΑΣ.
Την ίδια στιγμή, το μεγάλο στοίχημα της προσέλκυσης του μεσαίου χώρου, των κεντρογενών σοσιαλδημοκρατικών ψηφοφόρων που παραδοσιακά αναζητούν μια εναλλακτική πρόταση εξουσίας, δείχνει να χάνεται, προτού καν αρχίσει ο αγώνας.
Το ασαφές πολιτικό στίγμα, οι ταλαντεύσεις και η έλλειψη ενός καθαρού, συνεκτικού αφηγήματος λειτουργούν ως αποτρεπτικός παράγοντας για αυτό το κομμάτι του εκλογικού σώματος, το οποίο διακρίνεται για τα αντανακλαστικά του απέναντι στην πολιτική αβεβαιότητα και δείχνει να τηρεί στάση αναμονής, αν όχι πλήρους αποστασιοποίησης.
Σε αυτό το ήδη επιβαρυμένο κλίμα, καταλυτικό ρόλο παίζει η εικόνα που εκπέμπει το ίδιο το εσωτερικό του σχηματισμού.
Τα αλλεπάλληλα επικοινωνιακά και πολιτικά φάουλ στενών συνεργατών του Αλέξη Τσίπρα έχουν προκαλέσει ισχυρούς κλυδωνισμούς, δίνοντας την εντύπωση μιας ομάδας που δυσκολεύεται να συντονιστεί και να διαχειριστεί τις απαιτήσεις της δημόσιας σφαίρας.
Αντί για ένα συμπαγές μέτωπο με συγκροτημένο λόγο, η κοινή γνώμη παρακολουθεί μια ιδιότυπη «Βαβέλ» δηλώσεων, τοποθετήσεων και αντιφατικών μηνυμάτων.
Η πολυφωνία, που υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσε να προβληθεί ως πλούτος ιδεών και δημοκρατικός διάλογος, μετατρέπεται στην πράξη σε μια επικίνδυνη πανσπερμία απόψεων, όπου το κάθε στέλεχος φαίνεται να εκφράζει μια θέση με τον …δικό του τρόπο ο καθένας , αφήνοντας τους αριστερούς πολίτες ανασφαλείς και μπερδεμένους ως προς το ποια είναι τελικά η επίσημη γραμμή του κόμματος.
Αυτή η εικόνα εσωτερικής αρρυθμίας και σύγχυσης ενισχύει την αίσθηση ότι το εγχείρημα στερείται της απαραίτητης σοβαρότητας και προετοιμασίας που απαιτούν οι καιροί, πλήττοντας καίρια το προσωπικό προφίλ του ίδιου του Αλέξη Τσίπρα, αφού μεταξύ των άλλων το κόμμα έχει σαφή προσωποπαγή χαρακτηριστικά.
Ο πρώην πρωθυπουργός βρίσκεται αντιμέτωπος με τη δύσκολη πρόκληση να επιβάλει την τάξη και να εμπνεύσει το αριστερό του ακροατήριο , σε μια χρονική στιγμή που τα περιθώρια στενεύουν και η αμφισβήτηση για το τελικό αποτέλεσμα πυκνώνει.
Όταν το πολιτικό κεφάλαιο καταναλώνεται σε εσωτερικές τριβές, σε προσπάθειες συγκεράσματος διαφωνιών και σε διευκρινιστικές δηλώσεις για το τι εννοούσε ο ένας και ο άλλος συνεργάτης, ο ζωτικός χώρος για την παραγωγή ουσιαστικής πολιτικής συρρικνώνεται απελπιστικά.
Το αριστερό ακροατήριο από τις συνεχείς ταλαιπωρίες του χώρου , δείχνει να μην έχει την υπομονή να παρακολουθήσει τις εσωτερικές αναζητήσεις ενός κόμματος που ακόμα ψάχνει τον βηματισμό του.
Το ερώτημα που τίθεται πλέον επιτακτικά στα δημοσιογραφικά και πολιτικά γραφεία είναι αν η παρούσα πτωτική πορεία αποτελεί μια προσωρινή διόρθωση, μια αναμενόμενη «κοιλιά» στην πορεία ενός νέου οργανισμού, ή αν αποτυπώνει δομικές αδυναμίες που δύσκολα θα ξεπεραστούν χωρίς ριζικές αποφάσεις.
Αν η ΕΛΑΣ δεν καταφέρει γρήγορα να αποκτήσει σαφή προσανατολισμό, να επιβάλει εσωτερική πειθαρχία και να παρουσιάσει ένα πειστικό λογο, που να μιλά στην καρδιά και το μυαλό, κυρίως των αριστερών ψηφοφόρων, κινδυνεύει να παγιδευτεί σε μια κατάσταση διαρκούς φθοράς.
Η πολιτική Ιστορία έχει δείξει ότι οι ευκαιρίες δεν μένουν για πάντα ανοιχτές και οι ψηφοφόροι, όταν νιώσουν ότι η εναλλακτική που τους προσφέρεται δεν διαθέτει τη στιβαρότητα που απαιτείται, στρέφουν πολύ γρήγορα την πλάτη τους, αναζητώντας καταφύγιο είτε στην αποχή είτε σε άλλες, πιο ασφαλείς αριστερές επιλογές, ακόμα και φθαρμένες , ανεξάρτητα αν το ισχυρό πρόσωπο του συγκεκριμένου χώρου είναι ο πρώην πρωθυπουργός , ο οποίος παίρνει το παιγνίδι πάνω του δίνοντας συνεντεύξεις και σε περιοδικά εκτός των Ελληνικών συνόρων.
Πάντως η αίσθηση που υπήρχε ότι μετα την ΔΕΘ το κόμμα Τσιπρα θα θριάμβευε δημοσκοπικα , ήταν μια ψυχρολουσία για όλους εκείνους που είχαν επενδύσει στο συγκεκριμένο σενάριo.
