Στο 22ο Συνέδριο του ΚΚΕ, ο Δημήτρης Κουτσούμπας επανέλαβε τη γνώριμη ρητορική καταγγελίας, με διεθνή μέτωπα, αλλά χωρίς ρεαλιστική πρόταση διακυβέρνησης.
Για άλλη μία φορά, το ΚΚΕ δηλώνει «έτοιμο στο κάλεσμα της Ιστορίας», με τη σιγουριά εκείνου που ξέρει ότι η Ιστορία δεν ζητά ποτέ λογαριασμό διακυβέρνησης. Στο 22ο Συνέδριο, ο Δημήτρης Κουτσούμπας ξετύλιξε το γνωστό αφήγημα: επανάσταση στον ορίζοντα, λαϊκό κίνημα παντού και ένα κόμμα αγνό, άφθαρτο και μόνιμα απαλλαγμένο από την ενοχλητική έννοια της ευθύνης.
Η ομιλία είχε απ’ όλα. Παλαιστίνη, Κούβα, Κύπρο, ΗΠΑ, Κίνα, ΝΑΤΟ, ΕΕ, ιμπεριαλιστικές πυραμίδες και «ληστές στρατοπέδων». Μια παγκόσμια περιοδεία καταγγελιών, με την Ελλάδα να λειτουργεί απλώς ως σκηνικό. Για τα πραγματικά διλήμματα της χώρας, για τη διακυβέρνηση, για το πώς εφαρμόζονται πολιτικές και πώς παράγεται αποτέλεσμα, ούτε λέξη. Άλλωστε, όταν δεν διεκδικείς εξουσία, μπορείς να καταγγέλλεις τους πάντες με απόλυτη άνεση.
Ξανά στα γνώριμα μονοπάτια
Το ΚΚΕ εξακολουθεί να αυτοπαρουσιάζεται ως η «μόνη γνήσια αντιπολίτευση», αρκεί αυτή να μη χρειαστεί ποτέ να δοκιμαστεί στην πράξη. Ένα κόμμα που βλέπει παντού παγίδες, αλλά δεν μπαίνει ποτέ στο παιχνίδι· που μιλά για αίμα, αγώνες και θυσίες, αλλά αποφεύγει συστηματικά το πολιτικό ρίσκο. Η επανάσταση, άλλωστε, είναι πιο ασφαλής όταν παραμένει θεωρητική.
Κάπως έτσι, ο Δημήτρης Κουτσούμπας περπάτησε ξανά τα γνώριμα μονοπάτια: σκληρή ρητορική, υψηλοί τόνοι, απόλυτες βεβαιότητες. Μόνο που, όσο η κυβέρνηση κρίνεται καθημερινά για τις επιλογές της, το ΚΚΕ παραμένει στο απυρόβλητο, απολαμβάνοντας το προνόμιο της μόνιμης καταγγελίας χωρίς κόστος. Και αυτό, όσο κι αν βαφτίζεται «στρατηγική», θυμίζει περισσότερο πολιτική ακινησία με επαναστατικό περιτύλιγμα.
