Δεν πρέπει να γίνει η ανωνυμία συνώνυμο των κουκουλοφόρων του Διαδικτύου και, εκτός αυτών, εκείνων που καταγγέλλουν κρυπτόμενοι και τα μαζεύουν αποκαλυπτόμενοι.
Από τις AI φωτογραφίες της Ιταλίδας πρωθυπουργού, Τζόρτζια Μελόνι, μέχρι τa fake news για τον Άδωνι Γεωργιάδη και τη φωτογραφία που έκανε τον γύρο του Διαδικτύου με στόχο, όχι απλά τον ίδιο, αλλά και την οικογένειά του, η κρίση της παραπληροφόρησης εγείρει ζητήματα, πολύ περισσότερο τη στιγμή που η ανωνυμία αποτελεί τη βάση για τη διακίνηση και την αναπαραγωγή κάθε είδους θεωρίας συνωμοσίας, ύβρεων και δολοφονίας χαρακτήρων.
Μίσος, χολή, ύβρεις, αθλιότητες και ό,τι άλλο μπορεί να σκεφτεί κανείς, στοχεύουν με σαφήνεια στη δημιουργία και τη διατήρηση ενός ακραίου και τοξικού κλίματος μεταφέροντας στο Διαδίκτυο και μέσω αυτού μια εικόνα που εκφεύγει της λογικής και κυρίως των κανόνων που διέπουν την ομαλή λειτουργία μιας κοινωνίας, δεδομένης και της χρήσης που γίνεται για έκνομες πράξεις.
Τα deepfakes μπήκαν στη ζωή μας μαζί με τα fake news και τις κάθε είδους θεωρίες. Το ζήσαμε ως χώρα με τα ξυλόλια, τα δήθεν χαμένα βαγόνια και πιο πριν με τα περί «παιδοβιαστών», τον διασυρμό προσώπων, είτε πρόκειται για πολιτικούς, είτε για δημόσιους λειτουργούς, είτε για όποιον δεν συμμορφώνεται με τα «θέλω» των εισαγγελέων του Διαδικτύου που λειτουργούν και ως δικαστές βγάζοντας καταδικαστικές ή και αθωωτικές αποφάσεις.
Είναι πλέον θέμα δημοκρατίας, δεδομένου ότι από τη μία η ανωνυμία και από την άλλη η εξέλιξη της τεχνολογίας δύνανται να επηρεάσουν πολιτικές εξελίξεις. Στην Ευρώπη, αυτό έχει ήδη γίνει σαφές και δεν είναι τυχαίο ότι στο θέμα της χρήσης AI τεχνολογίας για την παραποίηση φωτογραφιών και βίντεο το Ευρωκοινοβούλιο και τα κράτη-μέλη της ΕΕ κατέληξαν προ ημερών σε συμφωνία για την απαγόρευση των υπηρεσιών τεχνητής νοημοσύνης που επιτρέπουν τη δημιουργία εικόνων ανθρώπων χωρίς τις συγκατάθεσή τους στο πλαίσιο της απόφασης να ενισχυθεί η προστασία της ιδιωτικότητας και της αξιοπρέπειας των πολιτών.
Είναι μια αρχή, θα μπορούσε να πει κανείς. Διότι ναι μεν αναγνωρίζεται η σημασία της τεχνολογίας σε όλα τα επίπεδα, αλλά αναγνωρίζεται και η ανάγκη ύπαρξης κανόνων. Κανόνων που πρέπει να μπουν και σε μια κακώς εννοούμενη ελευθερία του λόγου και της έκφρασης. Διότι ναι μεν πρέπει να προστατεύεται η ιδιωτικότητα, αλλά πρέπει να προστατεύονται και τα θύματα του μίσους, του διασυρμού και των κάθε είδους fake news. Κυρίως να προστατεύονται οι πολίτες, ειδικά σε χώρες που μπαίνουν στο στόχαστρο τρίτων χωρών προκειμένου να ελέγξουν την ίδια τη δημοκρατία και τη βούληση λαών.
Η κρίση της παραπληροφόρησης είναι εδώ. Η πρόταση του Παύλου Μαρινάκη κερδίζει έδαφος και συζητείται ήδη, αφού η ανωνυμία δεν μπορεί να υποκρύπτει δολοφονίες χαρακτήρων. Η αναφορά του Γιώργου Φλωρίδη στο θέμα της ανωνυμίας και στην ανάγκη να ληφθούν μέτρα για την προστασία των υπολοίπων δείχνει την ανάγκη σοβαρής αντιμετώπισης, χωρίς να παραβιάζεται η ελευθερία κανενός. Είχε, άλλωστε, προηγηθεί και σχετική αναφορά του πρωθυπουργού.
Αυτό αφορά τη φιλελεύθερη δημοκρατία, τους θιασώτες του αξιώματος ότι «η ελευθερία του ενός τελειώνει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου», που στο τέλος της ημέρας είναι το αξίωμα της ομαλής λειτουργίας μιας κοινωνίας.
Και κάτι ακόμη. Δεν πρέπει να αφήσουμε να γίνει η ανωνυμία συνώνυμο των κουκουλοφόρων του Διαδικτύου και, εκτός αυτών, εκείνων που καταγγέλλουν κρυπτόμενοι και τα μαζεύουν αποκαλυπτόμενοι. Διότι τότε το κακό έχει ήδη γίνει...
*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του «Μανιφέστο».
