Η ξηρασία έχει μεταμορφώσει τη λιμνοθάλασσα Καλοχωρίου, έναν από τους σημαντικότερους υδροβιότοπους της Θεσσαλονίκης, προκαλώντας ανησυχία για το οικοσύστημα, την πανίδα και τα φλαμίνγκο που φιλοξενεί.
Αποκαρδιωτικές εικόνες από τον υγρότοπο
Έντονα είναι τα σημάδια της ξηρασίας στη λιμνοθάλασσα Καλοχωρίου, με τις εικόνες που καταγράφονται να αποτυπώνουν τη δραματική μεταβολή ενός από τους σημαντικότερους υδροβιότοπους της Θεσσαλονίκης. Το φυσικό οικοσύστημα εμφανίζει πλέον μια εντελώς διαφορετική εικόνα, αναδεικνύοντας τις επιπτώσεις της λειψυδρίας.
Η λιμνοθάλασσα Καλοχωρίου, που βρίσκεται μόλις οκτώ χιλιόμετρα από τη Θεσσαλονίκη, αποτελεί τη βόρεια πύλη του Εθνικού Πάρκου και συγκαταλέγεται στους σημαντικότερους παράκτιους υγροτόπους της χώρας, χάρη στη μεγάλη οικολογική της αξία.
Παρά τις έντονες πιέσεις που δέχεται λόγω της γειτνίασής της με ένα μεγάλο αστικό κέντρο, η περιοχή εξακολουθεί να αποτελεί πολύτιμο καταφύγιο για πουλιά και άλλους οργανισμούς, φιλοξενώντας σημαντικούς πληθυσμούς άγριας ζωής καθ' όλη τη διάρκεια του έτους.
Η μοναδική ιστορία της λιμνοθάλασσας
Στα αβαθή νερά της λιμνοθάλασσας βρίσκουν συνήθως άφθονη τροφή μεγάλοι αριθμοί από φοινικόπτερα (φλαμίνγκο), γεγονός που καθιστά την περιοχή ιδιαίτερα σημαντική για τη διατήρηση της ορνιθοπανίδας.
Η περίπτωση της λιμνοθάλασσας Καλοχωρίου είναι μοναδική στην Ελλάδα, καθώς πρόκειται για έναν σχετικά «νέο» υγρότοπο, ο οποίος δημιουργήθηκε σταδιακά από τα μέσα της δεκαετίας του 1960. Η δημιουργία του συνδέεται με την καθίζηση του εδάφους, η οποία προκλήθηκε από την υπεράντληση νερού από τους υπόγειους υδροφορείς, σε συνδυασμό με τη χαλαρή σύσταση του εδάφους.
