Η πρόσφατη, ειρωνική ευχή για «καλή ανάρρωση» που απηύθυνε ο Αλέξης Τσίπρας στον Γρηγόρη Δημητριάδη δεν είναι απλώς μια φθηνή απόπειρα πνευματώδους χιούμορ. Είναι μια μνημειώδης επίδειξη θρασύτατης πολιτικής υποκρισίας και θεσμικής αμνησίας.
Ο πρώην πρωθυπουργός, προφανώς ποντάροντας στη «λοβοτομή» της συλλογικής μνήμης, θεωρεί ότι οι πολίτες έχουν ξεχάσει τις μεθόδους, τα παρασκήνια και τα σκοτεινά γρανάζια που επιστράτευσε το «κράτος δικαίου» του ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ για να εξοντώσει βιολογικά, ηθικά και πολιτικά τους αντιπάλους του.
Το να εμφανίζεται σήμερα ο κ. Τσίπρας ως υπερασπιστής των δημοκρατικών θεσμών και της διαφάνειας αποτελεί την απόλυτη πολιτική φαιδρότητα. Η ιστορία έχει ήδη καταγράψει με ανεξίτηλο μελάνι τις καθεστωτικές πρακτικές της διακυβέρνησής του.
Η υπόθεση Novartis
Θυμίζουμε:
Τη σκευωρία της Novartis και τα «μανταλάκια»: τη βάναυση εργαλειοποίηση της Δικαιοσύνης, προκειμένου να «κρεμαστούν στα μανταλάκια» δέκα πολιτικοί του αντίπαλοι χωρίς κανένα στοιχείο -μια υπόθεση που τελικά κατέρρευσε πανηγυρικά και μπήκε στο αρχείο, αποκαλύπτοντας το μέγεθος της πολιτικής δίωξης.
Το «Ινστιτούτο της Φλωρεντίας» και το real estate των τηλεοπτικών αδειών: την απροκάλυπτη απόπειρα ελέγχου της ενημέρωσης και χειραγώγησης των ΜΜΕ μέσω ενός αντισυνταγματικού διαγωνισμού, που στόχο είχε να δημιουργήσει ένα ελεγχόμενο, φιλικό προς το Μαξίμου, μιντιακό τοπίο.
Τους παραδικαστικούς μηχανισμούς -τύπου «Ρασπούτιν»-: την ύπαρξη υπόγειων διαδρομών που επιχείρησαν να μετατρέψουν τη χώρα σε μια ιδιότυπη δικαστική μπανανία, όπου οι πολιτικοί αρχηγοί της αντιπολίτευσης στοχοποιούνταν με κατασκευασμένες κατηγορίες.
Αυτός που οργάνωσε, ανέχτηκε ή καθοδήγησε τον πιο ακραίο ρεβανσισμό της μεταπολιτευτικής ιστορίας δεν δικαιούται να κουνάει το δάχτυλο. Οι «εξυπνακισμοί» και οι ειρωνείες δεν μπορούν να λειτουργήσουν ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ για ένα παρελθόν βεβαρυμένο με βαθιά αντιθεσμικές μεθοδεύσεις.
Η κριτική στην εκάστοτε εξουσία είναι θεμιτή, όμως όταν ασκείται από τον κ. Τσίπρα, οφείλει να συνοδεύεται από μια στοιχειώδη αυτογνωσία. Τα φθηνά ευφυολογήματα δεν σβήνουν τις μαύρες σελίδες της δικής του διακυβέρνησης. Οι πολίτες θυμούνται πολύ καλά ποιοι σεβάστηκαν τους θεσμούς και ποιοι επιχείρησαν να τους κατεδαφίσουν.
Και βέβαια, πού και πού, ας ανάβει μια λαμπάδα σε όσους τον γλίτωσαν από το Ειδικό Δικαστήριο.
