Τα γεγονότα στη Θέουτα υπενθυμίζουν εμφαντικά ότι η διαχείριση του Μεταναστευτικού δεν μπορεί να βασίζεται σε μια θεωρητική, «εξ αποστάσεως» αλληλεγγύη.
Η φύλαξη των εξωτερικών συνόρων αποτελεί κοινή ευρωπαϊκή ευθύνη, η οποία όμως επιβαρύνει τα κράτη πρώτης υποδοχής, αφήνοντάς τα να διαχειριστούν δυσανάλογες πιέσεις. Η Ευρωπαϊκή Ενωση οφείλει να αφήσει τα ευχολόγια και να εφαρμόσει μια ενιαία στρατηγική, όπου η ασφάλεια και ο ανθρωπισμός συνυπάρχουν. Η προστασία των συνόρων πρέπει να είναι αυστηρή, αλλά και ανθρώπινη.
Παράλληλα, οι προβλεπόμενες διαδικασίες επιστροφής ή απέλασης για όσους δεν έχουν δικαίωμα παραμονής δεν αποτελούν πράξη εχθρότητας ή δείγμα ξενοφοβίας, αλλά θεμελιώδη συνέπεια ενός ισχυρού κράτους δικαίου. Οταν οι κανόνες δεν εφαρμόζονται, υπονομεύεται η έννοια της συντεταγμένης πολιτείας και η ασφάλεια των πολιτών.
Για να παραμείνει η αλληλεγγύη βιώσιμη, απαιτείται ρεαλισμός και δίκαιος καταμερισμός των βαρών μεταξύ των ευρωπαϊκών εταίρων. Η απουσία κοινής γραμμής αφήνει τα σύνορα εκτεθειμένα και τις τοπικές κοινωνίες απροστάτευτες.
Η Ευρώπη πρέπει επιτέλους να αναλάβει το μερίδιο ευθύνης που της αναλογεί, αποδεικνύοντας έμπρακτα ότι το κράτος δικαίου και η συλλογική προστασία δεν είναι λέξεις κενές περιεχομένου, αλλά η μόνη βάση για τη διασφάλιση της κοινωνικής συνοχής και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας σε ολόκληρη την ήπειρο.
