Στις 16 Ιουνίου δημοσιεύθηκε η πλήρης έκθεση της Rape Gang Inquiry, μιας ανεξάρτητης έρευνας υπό τον Βρετανό βουλευτή Rupert Lowe (εκλεγμένο με το Reform UK, αλλά πλέον ηγέτη του Restore Britain).
Η έκθεση των 219 σελίδων αποτελεί ένα από τα πιο σκληρά ντοκουμέντα για την οργανωμένη σεξουαλική εκμετάλλευση παιδιών στη Βρετανία. Εκτιμά ότι τουλάχιστον 250.000 νεαρά κορίτσια, κυρίως λευκές Βρετανίδες από οικογένειες της εργατικής τάξης, έπεσαν θύματα βιασμού από ομάδες ανδρών, κυρίως πακιστανικής και μουσουλμανικής καταγωγής, σε 149 περιοχές της χώρας.
Τα θύματα, συχνά ηλικίας 11-15 ετών, δέχονταν δώρα, ναρκωτικά και αλκοόλ, και έπειτα οδηγούνταν σε ομαδικούς βιασμούς, trafficking, βασανιστήρια, ακόμα και εξαναγκασμό σε μετατροπή θρησκείας. Μαρτυρίες περιγράφουν κορίτσια κλειδωμένα σε κλουβιά σκύλων, βιασμένα από 600-700 διαφορετικούς άνδρες επί χρόνια, με σημάδια από χτυπήματα από σπασμένα μπουκάλια ή σβησμένα τσιγάρα στο σώμα και το πρόσωπο.
Η έκθεση τεκμηριώνει αποτυχίες θεσμών: αστυνομία, κοινωνικές υπηρεσίες και εισαγγελείς αγνόησαν καταγγελίες επί δεκαετίες, φοβούμενοι μην κατηγορηθούν για ρατσισμό.
Η σιωπή του κινήματος MeToo και των φεμινιστικών οργανώσεων (όπως το Everyday Sexism Project και το Fawcett Society) είναι εκκωφαντική. Αντιθέτως, κινητοποιήθηκαν μαζικά για σεξουαλική παρενόχληση σε Hollywood, πανεπιστήμια και εταιρείες, σε περιπτώσεις όπου οι θύτες είναι κυρίως λευκοί άνδρες υψηλού status. Διοργανώθηκαν διαμαρτυρίες, εκστρατείες στα κοινωνικά δίκτυα, νομικές μεταρρυθμίσεις και δημόσιες καταδίκες. Το μήνυμα ήταν σαφές: «Believe women», μηδενική ανοχή.
Ωστόσο, για τα χιλιάδες (ή εκατοντάδες χιλιάδες) κορίτσια θύματα των grooming συμμοριών, σιωπούν. Λίγες φεμινιστικές φωνές έχουν καταδικάσει έντονα το φαινόμενο, παρόλο που αφορά συστηματική, φυλετικά στοχευμένη σεξουαλική βία. Σε αντίθεση με την οργή για περιπτώσεις σαν του Harvey Weinstein, εδώ κυριαρχεί η αμηχανία ή η αποσιώπηση, για να μη «στιγματιστεί» η μουσουλμανική κοινότητα. Ακόμα και σήμερα, μετά τη δημοσίευση του report του Lowe, πολλές οργανώσεις δεν έχουν εκδώσει έστω μία ανακοίνωση συμπαράστασης στα θύματα.
Αυτή η επιλεκτική ευαισθησία αποκαλύπτει υποκρισία. Οταν τα θύματα είναι λευκά, και οι δράστες προέρχονται από μειονότητες, η «διατομικότητα» (intersectionality) που τόσο ευαγγελίζονται οι φεμινίστριες φαίνεται να λειτουργεί αντίστροφα: η ταυτότητα των δραστών υπερτερεί της προστασίας των θυμάτων. Το αποτέλεσμα είναι δύο μέτρα και δύο σταθμά («two-tier justice» και two-tier feminism). Η έκθεση Lowe καλεί σε υποχρεωτική καταγραφή εθνικότητας δραστών, αυστηρότερες ποινές, απελάσεις και ιδιωτικές διώξεις. Το πραγματικό τεστ για τη βρετανική κοινωνία και τις φεμινιστικές οργανώσεις είναι αν θα στηρίξουν αυτές τις προτάσεις ή θα συνεχίσουν την επιλεκτική σιωπή. Τα θύματα περιμένουν δικαιοσύνη. Οι ιδεοληψίες εδώ δεν χωρούν.
