Το νέο Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης του Αλέξη Τσίπρα λογικά δεν εξέπληξε κανέναν.
Το έργο το έχουμε ξαναδεί και το 2014 και το 2019 και το 2023, με μπόλικη καταστροφολογία και πολλά «κατηγορώ». Ωστόσο, υπάρχουν κάποια σημεία με τα οποία είναι δύσκολο να μην ασχοληθεί κανείς.
Ο πατριωτικός φόρος
Πρώτα απ’ όλα, ο πατριωτικός φόρος των πλουσίων. Ωραίο μέτρο, «ξεσηκωτικό» θα λέγαμε, αφού αρέσει στην ηχηρή μειοψηφία που κάνει ντόρο με κάτι τέτοια. Ποιοι είναι, όμως, αυτοί οι πλούσιοι του 1%;
Αν υπολογίσουμε ότι, με βάση τις φορολογικές δηλώσεις του 2024, υπάρχουν 67.000 φυσικά πρόσωπα με φορολογητέο εισόδημα 14,5 δισ. ευρώ, το 1% αντιστοιχεί σε 145 εκατ. ευρώ. Εκτός αν οι «πλούσιοι» θα ορίζονται διαφορετικά, όπως επί συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, όταν ως μεσαία τάξη είχε οριστεί όποιος έχει εισόδημα… 20.000 ευρώ.
Μια αναγωγή με βάση αυτό το σκεπτικό, όσο να ’ναι, προκαλεί ερωτήματα.
Η μεταφορά υπουργείων
Βέβαια, ξεχώρισε η ιστορία με τη μεταφορά υπουργείων στην περιφέρεια. Σε βάθος δεκαετίας κι αυτό, για να μη νομίζουμε ότι δεν υπάρχει σχέδιο. Να δούμε, φυσικά, ποιοι εκ των υπαλλήλων θα δεχτούν να ακολουθήσουν, διότι όταν επιχειρείται μια απλή μεταφορά από έναν υπερκορεσμένο δήμο σε άλλον, παίρνουν φωτιά τα τόπια.
Σε κάθε περίπτωση, στόχος του Τσίπρα ήταν η δημιουργία ενός επικοινωνιακού γεγονότος, ώστε να φανεί ότι καθορίζει την πολιτική ατζέντα και ότι αποτελεί τον βασικό πολιτικό αντίπαλο της σημερινής κυβέρνησης. Ενδεχομένως θα κληθεί και ο πρωθυπουργός, στη συνέντευξη Τύπου την Κυριακή, στο πλαίσιο της ΔΕΘ, να απαντήσει και να σχολιάσει όσα ακούστηκαν.
Η δοκιμασία της αξιοπιστίας
Θα δούμε αν τα θαύματα διαρκούν τρεις ημέρες και ποια απήχηση θα έχουν όσα είπε, δεδομένου ότι το πρόβλημα που καλούνται να λύσουν στην ΕΛΑΣ είναι αυτό της αξιοπιστίας. Τα πεπραγμένα ακολουθούν τον αρχηγό τους. Η πληγή του Προγράμματος της Θεσσαλονίκης και της κατάργησης των μνημονίων «με έναν νόμο και ένα άρθρο» παραμένει ανοιχτή για όσους έζησαν εκείνη την περίοδο, όσο κι αν κάποιοι θέλουν να πείσουν πως επί ΣΥΡΙΖΑ οι πολίτες περνούσαν καλύτερα. Όμως, αν ίσχυε κάτι τέτοιο, θα πρέπει να εξηγήσουν γιατί παράτησε το κόμμα που το είχε καταφέρει αυτό.
Υπάρχει μια λεπτή κόκκινη γραμμή που χωρίζει το… όραμα από τις αυταπάτες και τη φαντασίωση και χρειάζεται προσοχή. Διότι είναι και λεπτή και επικίνδυνη.
