Η αντιπαράθεση μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ λαμβάνει και προσωπικά χαρακτηριστικά δείχνοντας ότι μετατρέπεται από πολιτική σε υπαρξιακή.
Το θέμα δεν είναι μόνο ποιος θα επικρατήσει στον χώρο της Κεντροαριστεράς, δηλαδή ποιος θα καταλάβει τη δεύτερη θέση στις εθνικές εκλογές, αλλά ότι αυτός που θα τη χάσει θα κληθεί ν΄ αντιμετωπίσει υπαρξιακό ζήτημα και ως κόμμα ενδεχομένως και ως πολιτικό πρόσωπο.
Οσα παρακολουθούμε τις τελευταίες ημέρες δείχνουν ότι αρκούσε να ανοίξει κάποιος το «καπάκι της χύτρας» για να ξεσπάσει αυτό που μέχρι την προηγούμενη εβδομάδα καταγραφόταν ως ένα είδος τροχιοδεικτικών πυρών μεταξύ των δύο πλευρών. Το «πολεμικό μέτωπο» όπως το χαρακτήρισε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης, έχει πλέον πάρει μορφή παρά το γεγονός ότι οι δύο αρχηγοί –Νίκος Ανδρουλάκης και Αλέξης Τσίπρας– δηλώνουν πως δεν προτίθενται να συμμετέχουν στην τοξικότητα που ο ένας αποδίδει στην πλευρά του άλλου και τούμπαλιν.
Πόλεμος στην Κεντροαριστερά
Στην Κεντροαριστερά έχει κηρυχθεί πόλεμος. Ουδείς γνωρίζει αν και πώς αυτό μπορεί να μαζευτεί στον δρόμο προς τις εκλογές. Ακόμη περισσότερο όμως πώς αυτό μπορεί να λειτουργήσει μετά τις εκλογές ανεξάρτητα με το ποιος θα βρεθεί σε ποια θέση. Ναι, μπορεί κάποιος να πει ότι στο παρελθόν έχουν δει διαφορές να μπαίνουν στο περιθώριο και να γίνονται συνεργασίες. Φυσικά, αυτό αφορά περιπτώσεις που το διακύβευμα ήταν ο σχηματισμός κυβέρνησης και αυτό που παραμερίστηκε ήταν ιδεολογικοπολιτικές διαφορές. Τώρα μιλάμε για διαφορές που αφορούν την επιβίωση των δύο κομμάτων που δηλώνουν εκφραστές της Κεντροαριστεράς.
Το σκηνικό είναι απλό. Εχει περιγραφεί. Οπως και η ουσία της σύγκρουσης. Ο πολιτικός θάνατος του ενός είναι η πολιτική επιβίωση του άλλου. Από τη στιγμή που ο Αλέξης Τσίπρας αποφάσισε να δημιουργήσει ένα νέο κόμμα και να επανέλθει στην κεντρική πολιτική σκηνή, η εξέλιξη ήταν προδιαγεγραμμένη. Τα δύο κόμματα απευθύνονται στο ίδιο κοινό. Στις τελευταίες δημοσκοπήσεις η διαφορά μεταξύ τους επιτρέπει στους αναλυτές να μιλούν για μια προεκλογική μάχη που κανείς δεν μπορεί να προδικάσει τον νικητή. Οχι των εκλογών, αλλά της ανάληψης των καθηκόντων της αξιωματικής αντιπολίτευσης, όπως τουλάχιστον καταγράφεται σήμερα.
Η πολιτική εικόνα μιλάει από μόνη της
Ο πόλεμος ξέσπασε την προηγούμενη εβδομάδα με τους πολίτες να παρακολουθούν πλέον το εξής σκηνικό: Δύο κόμματα που δηλώνουν έτοιμα να αναλάβουν την εξουσία και να κερδίσουν έστω με μία ψήφο διαφορά από τη μια πλευρά και από την άλλη ένα κόμμα που μετά από επτά και πλέον χρόνια στη διακυβέρνηση να καταρτίζει σχέδιο για την επόμενη ημέρα και τον επικεφαλής του, που είναι και πρωθυπουργός, να βρίσκεται σε μια Σύνοδο Κορυφής και να θέτει στο τραπέζι τα θέματα που αφορούν την κοινωνία στο σύνολό της.
Και δεν είναι μόνο αυτό. Στο ίδιο διάστημα προώθησε μέτρα για την αντιμετώπιση της κρίσης στα καύσιμα και την επιδότηση του πετρελαίου θέρμανσης εν όψει του χειμώνα τονίζοντας ότι η πολιτεία θα λάβει όλα τα μέτρα για τη στήριξη της κοινωνίας. Η (πολιτική) εικόνα μιλάει από μόνη της. Καταγράφεται δε στα ποιοτικά, όπως λέγονται, στοιχεία των δημοσκοπήσεων που κάποιοι επιχειρούν να διαβάσουν… ανάποδα. Στοιχεία που αναδεικνύουν την αδυναμία των κομμάτων της αντιπολίτευσης να πείσουν για τα όσα υπόσχονται και ίσως γι’ αυτό αναλώνονται σε μια μάχη για επικράτηση εντός του χώρου στον οποίο έχουν περιχαρακωθεί ιδεολογικά.
Σε κάθε περίπτωση, η πολιτική επιβίωση δεν αφορά τους πολίτες. Ούτε όμως μπορεί να αποτελέσει και άλλοθι σε μια ενδεχόμενη προσπάθεια μεταφοράς της έντασης στην κοινωνία.
* Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του «Μανιφέστο»
