Ο Αλέξης Τσίπρας επιστρέφει στην πολιτική και μαζί του επιστρέφει ένα γνώριμο παραμύθι. Εκείνο του πρωθυπουργού που δήθεν στάθηκε απέναντι στα συμφέροντα, δεν συμβιβάστηκε μαζί τους και κυβέρνησε με καθαρά χέρια.
Στη συνέντευξή του στο in.gr το είπε χωρίς περιστροφές. Δεν συνδιαλέχθηκε με συμφέροντα, δεν τα εξυπηρέτησε και συγκρούστηκε μαζί τους.
Μόνο που υπάρχει ένα πρόβλημα. Η πολιτική δεν είναι μυθιστόρημα για να ξαναγράφει ο πρωταγωνιστής την ιστορία του όπως τον βολεύει. Υπάρχουν γεγονότα. Υπάρχουν αποφάσεις. Και υπάρχει η μνήμη όσων έζησαν εκείνη την περίοδο.
Ας θυμηθούμε λοιπόν μερικά από αυτά.
Υπάρχει ο νόμος Παρασκευόπουλου, που συνδέθηκε με μαζικές αποφυλακίσεις και προκάλεσε σφοδρή πολιτική αντιπαράθεση. Υπήρχαν επιχειρήματα υπέρ της αποσυμφόρησης των φυλακών. Υπήρχαν όμως και σοβαρές αντιδράσεις για τις συνέπειες που είχε η συγκεκριμένη πολιτική.
Υπάρχει και ο Ποινικός Κώδικας του 2019. Η κυβέρνηση Τσίπρα επέλεξε να κρατήσει ανοιχτή τη Βουλή μέχρι λίγες ημέρες πριν από τις εκλογές και να προχωρήσει στην ψήφιση του νέου Κώδικα. Η απόφαση προκάλεσε τότε έντονες αντιδράσεις. Μέχρι σήμερα αποτελεί ένα από τα σημεία που βαραίνουν την πολιτική αποτίμηση εκείνης της περιόδου.
Και μετά είναι η Δικαιοσύνη. Οι καταγγελίες για τον τρόπο λειτουργίας του Μαξίμου και οι αναφορές περί ενός άτυπου «παραϋπουργείου Δικαιοσύνης» δεν μπορούν να διαγραφούν από την πολιτική μνήμη. Όπως δεν μπορεί να αγνοηθεί ότι δύο υπουργοί της κυβέρνησης Τσίπρα, ο Νίκος Παππάς και ο Δημήτρης Παπαγγελόπουλος, καταδικάστηκαν από Ειδικό Δικαστήριο για παράβαση καθήκοντος.
Κι όμως, σήμερα επιχειρείται μια νέα αφήγηση. Ο παλιός πρωθυπουργός εμφανίζεται ως ο πολιτικός που δεν λύγισε ποτέ, δεν συμβιβάστηκε ποτέ και δεν χρωστά τίποτα σε κανέναν.
Το ίδιο περίπου μήνυμα συνοδεύει και το νέο πολιτικό εγχείρημα. Ένα κόμμα που θέλει να εμφανιστεί ως καθαρό και διαφορετικό. Μόνο που εδώ υπάρχει ένα απλό ερώτημα. Ποιοι το χρηματοδοτούν; Με ποιους πόρους οργανώνεται μια τόσο μεγάλη πολιτική και επικοινωνιακή προσπάθεια; Η διαφάνεια δεν μπορεί να είναι σύνθημα. Πρέπει να είναι απάντηση.
Ο Αλέξης Τσίπρας έχει κάθε δικαίωμα να επιστρέψει. Έχει όμως και την υποχρέωση να αντιμετωπίσει το παρελθόν του. Δεν μπορεί να ζητά από τους πολίτες να ξεχάσουν όσα έγιναν και να αρκεστούν σε μια καινούργια εκδοχή της παλιάς ιστορίας.
Και όσοι συνεχίζουν να ποντάρουν στο κουτσάλογο που λέγεται Αλέξης Τσίπρας, ας το κάνουν. Αλλά ας μην περιμένουν ότι οι πολίτες θα ξεχάσουν πως το άλογο είναι το ίδιο. Μπορεί να του άλλαξαν όνομα και σέλα. Ο αναβάτης όμως είναι ο ίδιος και την πορεία του, την έχουμε ήδη δει.
