Αρκούσαν λίγες ώρες από το δυστύχημα στη Βιολάντα και τον θάνατο πέντε γυναικών για να ξεκινήσει μία ακόμα θλιβερή ιστορία εργαλειοποίησης τραγωδίας.
Δύο τραγικά διαδοχικά γεγονότα τραυματίζουν τη συγκινησιακή κατάσταση της ελληνικής κοινωνίας. Μέσα σε λίγες ώρες, έντεκα παιδιά έχασαν τις μανάδες τους και επτά μανάδες έχασαν τα παιδιά τους. Δεκαοκτώ οικογένειες ξεκληρισμένες, οδύνη και πένθος…
Και απόκοντα μοιρολογίστρες και καταγγέλλοντες γυρολόγοι, που ακόμη μία φορά επενδύουν στο θανατικό, στον ανθρώπινο πόνο και στην κοινωνική αντίδραση. Είναι αυτές οι στιγμές που θρηνείς για την απώλεια της ζωής, ενώ ταυτόχρονα θλίβεσαι για τα… σοβαρά περιστατικά αναπηρίας της πολιτικής. Για όλα όσα διαμορφώνουν τη ζωή των παιδιών αυτών της χώρας.
Αρκούσαν λίγες ώρες από το τραγικό δυστύχημα στη Βιολάντα, που είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο πέντε γυναικών που εργάζονταν στη βιομηχανία, για να ξεκινήσει μία ακόμα θλιβερή ιστορία εργαλειοποίησης τραγωδίας και μία επιχείρηση πολιτικής εκμετάλλευσης του ανθρώπινου πόνου από εμμονικούς αντιπολιτευόμενους και καταγγέλλοντες, που στοιχίζονται με… ευλάβεια πίσω από το σύνθημα «Για ό,τι συμβαίνει στη χώρα, για όλα φταίει η κυβέρνηση Μητσοτάκη». Για τα Τέμπη, για τη Βιολάντα, για τη βροχή, την ανομβρία…
Οι μηχανές στα κομματικά υπόγεια παίρνουν μπροστά και αρχίζουν να κόβουν και να ράβουν νέα σενάρια κυβερνητικής αμέλειας, ολιγωρίας, «ελαφρότητας» και ανεπάρκειας, με… κινηματογραφικό εφέ και σε αυτό το σκηνικό της ανθρώπινης τραγωδίας την αποποίηση και τη συγκάλυψη ευθυνών.
Απειλείται και πάλι η αλήθεια να θυσιαστεί στον βωμό της επικοινωνιακής στρατηγικής, με τα γεγονότα να διαστρεβλώνονται, να παραμορφώνονται και να εργαλειοποιούνται επιλεκτικά. Με τις ευθύνες να μετατοπίζονται και τον δημόσιο διάλογο να διολισθαίνει σε μια πολεμική και τοξική αντιπαράθεση. Με την κοινωνία να βυθίζεται στη θλίψη, την απογοήτευση, την οργή. Με την πολιτική να γίνεται ένα κακοστημένο θέατρο εντυπώσεων και τους… επαγγελματίες της λάσπης και τους… τυμβωρύχους να στήνουν ένα… χρηματιστήριο επένδυσης στον ανθρώπινο πόνο!
Κόμματα της αντιπολίτευσης, έχοντας ένδεια αξιόπιστων εναλλακτικών προγραμμάτων διακυβέρνησης, τροφοδοτούν κάθε τάση της κοινωνίας για την αμφισβήτηση και την απαξίωση των θεσμών, καταλήγοντας να συγκροτήσουν ένα κατακερματισμένο και ασθενικό μπλοκ απέναντι στην εκάστοτε κυβέρνηση, χωρίς προσανατολισμό και ουσιαστικό ρόλο.
Στο τραγικό δυστύχημα στο εργοστάσιο Βιολάντα στα Τρίκαλα, η δημόσια συζήτηση άρχισε να… πνίγεται από ζιζάνια αριθμών, με στόχο να καλλιεργηθεί η εικόνα μιας εργασιακής δυστοπίας. Μιας χώρας που δεν μπορεί να εγγυηθεί την ασφάλεια του εργαζόμενου και την προστασία της ζωής του.
Δεν είναι μακριά η περίοδος που η δημόσια ζωή είχε κατακλειστεί από τις «θεωρίες του ξυλολίου» και είχε χαθεί κάθε συζήτηση για το γεγονός της σύγκρουσης δύο τρένων στα Τέμπη που οδήγησε στον θάνατο 57 ανθρώπους.
Την περίοδο 2019-2023 η πολιτική της τοξικότητας «πολεμούσε» τα λοκντάουν, την ώρα που γέμιζαν τα νοσοκομεία από ασθενείς Covid και τα νεκροταφεία από θύματα. Ήταν τότε που ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης διαλαλούσε ότι «η κυβέρνηση εκδικείται τους νέους, γι’ αυτό και δεν τους αφήνει να μαζεύονται στις πλατείες». Τότε που «ο Μητσοτάκης κάνει εμπόριο ελπίδας με τα εμβόλια» και θα βάλουν λουκέτο δεκάδες χιλιάδες επιχειρήσεις.
Και μετά τα Τέμπη και το μπάζωμα στην αλήθεια και την πραγματικότητα, με τη συνδρομή κομμάτων και τρολ του διαδικτύου, ο θάνατος του 39χρονου στον Τύρναβο, για τον οποίο ενώ δεν υπάρχει κανένα πόρισμα από καμιά επίσημη Αρχή που να καταδεικνύει από τι προήλθε ο θάνατός του, κάποιοι έσπευσαν να βγάλουν συγκεκριμένα συμπεράσματα για τη σύνδεσή του με τη δήθεν συγκάλυψη στα Τέμπη.
Ανάλγητη και ανερυθρίαστη επένδυση στην αρρώστια, στην καταστροφή, στον θάνατο.
Η εργαλειοποίηση του ανθρώπινου πόνου έχει πάρει πρωτόγνωρες διαστάσεις στην εικονική μας πραγματικότητα. Κατασκεύασε τον Κινέζο ακτιβιστή και καλλιτέχνη Αϊ Γουέι Γουέι, που κείτονταν εικονικά νεκρός σε παραλία του Αιγαίου ως ένας μετανάστης-πρόσφυγας, την Μπαϊντάα Σ., «κοσμοπολίτισσα influencer», που ζητούσε βοήθεια για 38 πρόσφυγες, οι οποίοι υποτίθεται ότι είχαν εγκλωβιστεί αβοήθητοι στον Έβρο, και τον εικονικό θάνατο της λεγόμενης «Μαρίας του Έβρου». Πολιτικές των fake news με μοναδικό στόχο το πρόσκαιρο μικροκομματικό όφελος… εντυπώσεων.
Ο ρόλος της πολιτικής όμως είναι να υπηρετεί την κοινωνία, όχι να την εκμεταλλεύεται στις χαρές και τις λύπες της. Οι τραγωδίες δεν είναι επικοινωνιακή πίστα για μικροπολιτικά παιχνίδια, αλλά αφορμή και κίνητρο για να αναζητηθούν λύσεις σε χρόνια καταστροφικά προβλήματα και αντιλήψεις.
Η πραγματική ευθύνη των πολιτικών –συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης– δεν είναι να πλασαριστούν καλύτερα στο πολιτικό σκηνικό, με ορίζοντα τις κάλπες, αλλά να προσπαθούν να διασφαλίσουν πως καμία τραγωδία δεν θα επαναληφθεί. Η τεχνική διερεύνηση ενός βιομηχανικού δυστυχήματος, όπως αυτό στο εργοστάσιο μπισκότων στη Βιολάντα, περιλαμβάνει πολλά ζητήματα και τεχνικές λεπτομέρειες που πρέπει να διερευνηθούν και να αντιμετωπιστούν. Για να μην υπάρξει ποτέ η πιθανότητα ένα… δηλητηριασμένο μπισκότο να καταλήξει στα χέρια των παιδιών μας.
Και αυτή η διαδικασία απαιτεί σοβαρότητα, υπευθυνότητα, συνέπεια και πρωτίστως σεβασμό στον ανθρώπινο πόνο.
