Είτε σου αρέσει είτε όχι η Ιωάννα Τούνη, είτε συμφωνείς μαζί της είτε διαφωνείς, οφείλεις και οφείλουμε να παραδεχτούμε κάτι απλό, αλλά ουσιαστικό: στάθηκε όρθια σε έναν μακροχρόνιο και εξαντλητικό δικαστικό αγώνα και τελικά δικαιώθηκε.
Δεν πρόκειται για μια προσωπική «νίκη» με στενή έννοια, αλλά για μια υπόθεση που ξεπερνά το άτομο και αγγίζει μια ολόκληρη κοινωνική πραγματικότητα.
Για χρόνια βρέθηκε να δίνει μάχη όχι μόνο μέσα στις αίθουσες των δικαστηρίων, αλλά και απέναντι σε μια κοινή γνώμη που συχνά μετατρέπει το θύμα σε κατηγορούμενο. Αντί να αντιμετωπιστεί με σεβασμό, βρέθηκε να απολογείται για όσα υπέστη, σαν να έφερε η ίδια την ευθύνη για την παραβίαση της ιδιωτικότητάς της. Αυτό είναι ίσως και το πιο σκληρό κομμάτι τέτοιων υποθέσεων.
Η απόφαση της Δικαιοσύνης, με καταδίκη σε βαθμό κακουργήματος, δεν αφορά μόνο τους εμπλεκόμενους. Αποτελεί μήνυμα. Μήνυμα προς όσους θεωρούν ότι μπορούν να εκθέτουν, να εκβιάζουν και να διασύρουν ανθρώπους χωρίς συνέπειες. Αλλά και μήνυμα προς τα θύματα ότι δεν είναι μόνα.
Γιατί πίσω από αυτήν την ιστορία υπάρχουν χιλιάδες άλλες. Άνθρωποι που έχουν δει προσωπικές τους στιγμές να γίνονται όπλο στα χέρια άλλων. Άνθρωποι που έζησαν με φόβο, ντροπή και σιωπή.
Είτε σου αρέσει είτε όχι, αυτή η εξέλιξη δημιουργεί ένα προηγούμενο. Και ίσως, για πρώτη φορά, μεταφέρει το βάρος εκεί που πραγματικά ανήκει: σε αυτούς που προκαλούν τον πόνο, όχι σε αυτούς που τον υφίστανται.
