Άραγε, στην περίπτωση της Ιωάννας Τούνη, ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό;
Άραγε, είναι ποτέ δυνατόν ένα θύμα–και αυτό με απόφαση δικαστηρίου– να αντιμετωπίζεται σαν ύποπτος, ενώ εκείνοι που κρίθηκαν ένοχοι να συνεχίζουν τη ζωή τους σχεδόν ανενόχλητοι; Άραγε, ποιο είναι το μήνυμα που στέλνει αυτή η εικόνα στην κοινωνία; Και τελικά, ποιον προστατεύει πραγματικά ο νόμος;
Η υπόθεση αυτή δεν αφορά μόνο ένα πρόσωπο. Αφορά κάθε γυναίκα που έχει νιώσει ότι το σώμα της, η αξιοπρέπειά της και η ιδιωτικότητά της μπορούν να γίνουν αντικείμενο εκμετάλλευσης χωρίς ουσιαστικές συνέπειες για τους θύτες. Με απόφαση δικαστηρίου, δύο άνθρωποι κρίθηκαν ένοχοι για τη διασπορά υλικού revenge porn. Και όμως, η γυναίκα που εκτέθηκε, που υπέστη έναν διαρκή ψυχικό βιασμό μέσα από την αναπαραγωγή αυτού του υλικού, κόντεψε να περάσει ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο στο αυτόφωρο.
Αυτό δεν είναι απλώς ένα νομικό παράδοξο. Είναι μια βαθιά έμφυλη αδικία. Είναι η απόδειξη ότι ακόμα και όταν μια γυναίκα δικαιώνεται στα χαρτιά, καλείται να πληρώσει ξανά και ξανά το τίμημα της έκθεσης και της ντροπής. Την ίδια στιγμή, οι καταδικασθέντες –με βάση πάντα τη δικαστική απόφαση– διατηρούν την ελευθερία και την κοινωνική τους παρουσία.
Η Ιωάννα Τούνη, μέσα από αυτόν τον αγώνα, έσπασε τη σιωπή. Μετέτρεψε τον πόνο σε δύναμη και έγινε σύμβολο για χιλιάδες γυναίκες που βιώνουν παρόμοιες καταστάσεις. Για γυναίκες που φοβούνται να μιλήσουν, που κουβαλούν αυτές το βάρος της κοινωνικής κατακραυγής αντί για τους θύτες τους.
Η κοινωνία, όμως, δεν μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί έτσι. Δεν μπορεί να απαιτεί από τα θύματα να αποδεικνύουν συνεχώς την αθωότητά τους, ενώ οι θύτες προστατεύονται από τη σιωπή και τις δομικές αδυναμίες του συστήματος. Η δικαιοσύνη δεν είναι μόνο θέμα νόμων· είναι θέμα ισότητας, αξιοπρέπειας και ουσιαστικής προστασίας. Και μέχρι αυτό να γίνει πραγματικότητα, ο αγώνας κάθε γυναίκας είναι αγώνας όλων μας, γιατί σήμερα είναι η Ιωάννα Τούνη, αύριο θα είναι η αδερφή, η φίλη, η μάνα, η κόρη σου.
