Την ώρα που οι διεθνείς αγορές δοκιμάζονται από πρωτοφανείς γεωπολιτικές και οικονομικές αναταράξεις, η ελληνική οικονομία επιτυγχάνει μια ιστορική διπλή αναβάθμιση, στέλνοντας ένα ηχηρό μήνυμα σταθερότητας.
Η Scope Ratings ανέβασε την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας στη βαθμίδα BBB+ με σταθερές προοπτικές, ενώ σχεδόν ταυτόχρονα η Moody’s άλλαξε το δικό της outlook από σταθερό σε θετικό. Όταν οι διεθνείς αναλυτές υπογραμμίζουν την ταχεία αποκλιμάκωση του δημόσιου χρέους –που αναμένεται να υποχωρήσει στο 136% του ΑΕΠ– και ρυθμούς ανάπτυξης που ξεπερνούν το 2% (διπλάσιους από τον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης), η μεταρρυθμιστική πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη λαμβάνει την πιο αδιαμφισβήτητη ψήφο εμπιστοσύνης.
Ωστόσο, στην εγχώρια πολιτική σκηνή, η αξιωματική και η ελάσσονα αντιπολίτευση μοιάζουν εγκλωβισμένες σε ένα παράλληλο σύμπαν καταστροφολογίας. Ο Αλέξης Τσίπρας και ο Νίκος Ανδρουλάκης επιμένουν να επενδύουν στην «κακομοιριά» και τη «μιζέρια», αναπαράγοντας μονότονα ένα αφήγημα επικείμενου ολέθρου. Οι ισχυρισμοί τους ότι η χώρα οδηγείται στην «κοινωνική και οικονομική χρεοκοπία» και οι μόνιμες κραυγές τους για «διάλυση της παραγωγικής βάσης» έρχονται σε πλήρη σύγκρουση με την πραγματικότητα των αριθμών.
Η πραγματικότητα αυτή εκθέτει ανεπανόρθωτα τη ρητορική τους. Όταν ο κ. Τσίπρας μιλά για μια «οικονομία σε ελεύθερη πτώση» και ο κ. Ανδρουλάκης υπόσχεται «ολική ανατροπή» ενός δήθεν σαθρού μοντέλου, οι αγορές και οι οίκοι αξιολόγησης τους απαντούν με έμπρακτη εμπιστοσύνη. Η ανάκαμψη των επενδύσεων και η επιτυχής απορρόφηση των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης αποδεικνύουν ότι η πολιτική τους δεν έχει ως αφετηρία το συμφέρον των πολιτών, αλλά μια στείρα άρνηση (κατά παραγγελία) και έναν τυφλό κομματικό μηδενισμό.
Η χώρα δεν έχει πλέον χρόνο για τη «μιζέρια» εκείνων που αρνούνται να δουν τα απτά αποτελέσματα της προόδου. Οι πολίτες αντιλαμβάνονται τη διαφορά ανάμεσα σε μια οικονομία που θωρακίζεται και παράγει κοινωνικό μέρισμα και στη ρητορική του ολέθρου που πλέον δεν πείθει κανέναν. Ο δρόμος της σταθερότητας έχει επιλεγεί, και όσοι επιμένουν να εύχονται την καταστροφή για να δικαιολογήσουν την πολιτική τους ύπαρξη, θα παραμένουν απλοί και θλιβεροί θεατές των εξελίξεων.
