Μπορεί ένας μαρξιστής πρώην πρωθυπουργός και εν δυνάμει «πλοιοκτήτης» να συναγωνίζεται σε ευφυολογήματα έναν Αμερικανό κωμικό; Αλέξης Τσίπρας ή Γκράουτσο Μαρξ;
Την ώρα λοιπόν που ο Αλέξης Τσίπρας ετοιμάζεται να… αποπλεύσει αναζητώντας ναυτικούς προκειμένου να πραγματοποιήσει το ταξίδι της δεύτερης φοράς Αριστερά, θυμίζει έναν… άλλον «μαρξιστή», τον Γκράουτσο Μαρξ, που είχε περιγράψει την περίπτωσή του λέγοντας ότι η πολιτική είναι η τέχνη της αναζήτησης προβλημάτων, της εύρεσής τους, της ψευδούς διάγνωσης και στη συνέχεια της εφαρμογής λανθασμένων θεραπειών.
Ο Αλέξης Τσίπρας καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας του, πέραν αυτής της περιγραφής, πρόσθεσε και τον λαϊκισμό μετά εχθροπάθειας κατασκευάζοντας φανταστικούς εχθρούς προκειμένου να προσδώσει νέα διάσταση στην παραδοσιακή αντιπαράθεση μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς.
Με αυτό το «κόλπο» κατάφερε να παραμείνει στην εξουσία μέσω ενός είδους φαουστικού συμφώνου με το οποίο πούλησε την ψυχή της Ελλάδας και του ΣΥΡΙΖΑ στον διάβολο μιας προσωπικής φιλοδοξίας ικανής να σχεδιάσει και να θέσει σε εφαρμογή μια άνευ προηγουμένου επίθεση στο κράτος δικαίου.
Δεν τα πήγε άσχημα για να θυμίσω τη σκευωρία της Novartis και τη διαδικασία ευτελισμού στην οποία υπέβαλε τους ιδιοκτήτες των τηλεοπτικών σταθμών για τις άδειες, αφήνοντας στους πολιτικούς κληρονόμους του ένα «καταπίστευμα» λαϊκισμού και τοξικότητας το οποίο σήμερα βλέπουμε να χρησιμοποιούν με περίσσιο θράσος προσωπικά κατά του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Διότι το πρόβλημα όλων αυτών είναι ο πολιτικός που κυριολεκτικά και μεταφορικά τους έστειλε στον «κουβά» της ιστορίας. Και αυτό εξηγεί γιατί κάποιοι υποστηρίζουν ότι η κυβέρνηση δεν έχει αντιπολίτευση: γιατί το «καταπίστευμα» που τους άφησε ο Αλέξης Τσίπρας είναι πλαστογραφημένες πολιτικές επιταγές.
Έτσι την «πάτησαν» στον ΣΥΡΙΖΑ και τώρα τον παρακολουθούν από τον εξώστη στον πηγαιμό για την «Ιθάκη» του, έτσι και τα «ορφανά» της Νέας Αριστεράς του Χαρίτση κα του Τζανακόπουλου. Κάπως έτσι την «πατάει» και ο Νίκος Ανδρουλάκης που έβαλε το ΠΑΣΟΚ στη ρότα του ΣΥΡΙΖΑ.
Οι μόνοι που φαίνεται να επιβιώνουν με την κληρονομιά που άφησε είναι η Ζωή Κωνσταντοπούλου και ο εξ αγχιστείας συγγενής στην τοξικότητα και τον λαϊκισμό, Κυριάκος Βελόπουλος. Όλοι αυτοί, μηδέ του ΚΚΕ εξαιρουμένου, «κερδισμένοι» και «χαμένοι», κινούνται εντός του πολιτικού πλαισίου αυθαιρεσίας που επιβλήθηκε στα χρόνια των μνημονίων από τον Αλέξη Τσίπρα της πρώτης φοράς Αριστερά.
Αν και τα αντιπαραστατικά ζητήματα είναι πάντα ολισθηρά, δεν είναι δύσκολο κάποιος να φανταστεί τους λόγους για τους οποίους ο πρώην πρωθυπουργός και πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ διεκδικεί από τους κληρονόμους του την πολιτική περιουσία που άφησε για να διαχειριστούν. Μήπως γιατί θεωρεί ότι είναι άχρηστοι ή μήπως γιατί ο Κυριάκος Μητσοτάκης τους αχρήστευσε; Για τις φιλοδοξίες του είναι άνευ σημασίας.
Εκείνο που έχει σημασία για τον ίδιο είναι να οργανώσει –όπως την πρώτη φορά– άλλη μια ιστορική απάτη. Για να το θέσω απλά, παραφράζοντας τον Γκράουτσο Μαρξ, η πολιτική είναι ο τρόπος για τους πολιτικούς χωρίς αρχές να είναι σε θέση να οδηγήσουν τους ανθρώπους χωρίς μνήμη.
