Μπροστά στον κίνδυνο νίκης του υποψηφίου της Εθνικής Συσπείρωσης (RN) στις προεδρικές εκλογές του 2027 η Γαλλία.
Ο Ζορντάν Μπαρντελά προηγείται αισθητά στις δημοσκοπήσεις, ο Εμανουέλ Μακρόν επιστρατεύει όλες τις προεδρικές αρμοδιότητες για να «θωρακίσει» το κράτος. Ο στόχος του είναι απλός: να κάνει δυσχερή την εφαρμογή του προγράμματος των Λεπέν-Μπαρντελά, από τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις και τη μετανάστευση μέχρι τις σχέσεις της Γαλλίας με ΕΕ και ΝΑΤΟ.
Η πιο εντυπωσιακή κίνηση είναι το λεγόμενο «κλείδωμα» θεσμών μέσω διορισμών πιστών στελεχών σε μη ανακλητές θέσεις. Τον Φεβρουάριο 2026 ο Μακρόν τοποθέτησε την πιστή του Αμελί ντε Μονσαλέν (πρώην υπουργό Προϋπολογισμού) επικεφαλής του Ελεγκτικού Συνεδρίου που ελέγχει τα δημόσια οικονομικά.
Στο υπουργείο Εξωτερικών προχωρά σε ανασχηματισμό 60 πρεσβειών, ενώ ο διοικητής της Τράπεζας της Γαλλίας παραιτήθηκε πρόωρα, δίνοντας χρόνο στον Μακρόν να ορίσει διάδοχο για εξαετή θητεία πριν τις εκλογές. Στον στρατό αντικαταστάθηκε ο αρχηγός Γενικού Επιτελείου με τον στρατηγό Φαμπιέν Μαντόν, πρώην σύμβουλό του, ώστε να αντισταθεί σε ενδεχόμενη αποχώρηση από τη δομή του ΝΑΤΟ.
Στο Σύμβουλο της Επικρατείας ετοιμάζεται νέος πρόεδρος τον Μάιο, ενώ συζητείται πρόωρη αποχώρηση της Κριστίν Λαγκάρντ από την ΕΚΤ για να «κλειδώσει» και εκεί η συστημική ευρωπαϊκή γραμμή. Ο Μακρόν επιταχύνει μάλιστα τις διαπραγματεύσεις για τον μακροπρόθεσμο προϋπολογισμό της ΕΕ, ώστε να δεσμεύσει τη Γαλλία πριν την αλλαγή εξουσίας.
Ο Μπαρντελά καταγγέλλει «διοικητικό πραξικόπημα» και «illiberal drift (ανελεύθερη διολίσθηση)». «Ο Μακρόν κλειδώνει τους θεσμούς για να εμποδίσει τον διάδοχό του», δήλωσε, μιλώντας για «δημοκρατική αρπαγή εξουσίας». Η Λεπέν μίλησε για «εγκατάσταση φίλων σε κάθε γωνιά του κράτους».
Οι υποστηρικτές του Μακρόν απαντούν ότι πρόκειται για θωράκιση της δημοκρατίας και της ευρωπαϊκής πορείας απέναντι στον «λαϊκισμό». Ωστόσο, η στρατηγική αυτή ρίχνει λάδι στη φωτιά της πόλωσης: ενισχύει το αφήγημα της RN ότι το «σύστημα» δεν σέβεται τη λαϊκή βούληση και απομακρύνει ακόμα περισσότερο πολίτες από το «σύστημα», συσπειρώνοντας βέβαια παράλληλα όσους «κεντρώους» έχουν απομείνει.
Με λιγότερο από 14 μήνες μέχρι τις εκλογές, ο Μακρόν παίζει το τελευταίο του χαρτί: να αφήσει πίσω του ένα κράτος που θα δυσκολεύει κάθε ριζική αλλαγή. Είτε αυτό ονομάζεται «προστασία της δημοκρατίας» είτε «παραμονή στην εξουσία διά των θεσμών», η Γαλλία εισέρχεται σε μια περίοδο θεσμικής έντασης που μπορεί να καθορίσει το μέλλον της Ευρώπης.
