Η σπουδή της βουλευτού του ΠΑΣΟΚ, Ευαγγελίας Λιακούλη, να πανηγυρίσει για την πρωτόδικη απόρριψη της αγωγής του Γρηγόρη Δημητριάδη κατά του in.gr, βαφτίζοντάς τη «νίκη της ελευθεροτυπίας και του κράτους δικαίου», εκθέτει ανεπανόρθωτα την ίδια και το κόμμα της. Το γεγονός μάλιστα ότι η Χαριλάου Τρικούπη έσπευσε αμέσως μετά να εκδώσει ανακοίνωση, ευθυγραμμιζόμενη πλήρως με τη βουλευτή της, αποδεικνύει ότι δεν επρόκειτο για μια ατομική, άστοχη τοποθέτηση, αλλά για μια συνειδητή, κεντρική πολιτική επιλογή.
Προφανώς, η ηγεσία του Νίκου Ανδρουλάκη θεωρεί «δημοσιογραφικό λειτούργημα» τη χρήση υβριστικών χαρακτηριστικών όπως «αρχικοριός» χωρίς την παραμικρή απόδειξη. Η πραγματικότητα όμως εκθέτει ανεπανόρθωτα αυτή την πολιτική στάση:
Τόσο η κυρία Λιακούλη όσο και το επίσημο ΠΑΣΟΚ επιδεικνύουν μια βολική «αμνησία». Ξεχνούν ότι η «ελευθερία του Τύπου» των συγκεκριμένων μέσων έχει ήδη κοστολογηθεί από το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης με πρόστιμο 90.000 ευρώ στο MEGA για τη διαχείριση της ίδιας ακριβώς υπόθεσης, κρίνοντας ομόφωνα ότι υπήρξε προσβολή προσωπικότητας. Προκαλεί αλγεινή εντύπωση η ευκολία με την οποία ένα ιστορικό κόμμα μετατρέπεται, με τόσο απροκάλυπτο τρόπο, σε αυτόκλητο υπερασπιστή και γραφείο Τύπου των ΜΜΕ και παρακολούθημα του επιχειρηματία.
Η θεσμική περιχαράκωση πίσω από μια πρωτόδικη απόφαση για να καλυφθούν χυδαίοι χαρακτηρισμοί δείχνει μια πρωτοφανή πολιτική εξάρτηση από συγκεκριμένα εκδοτικά συμφέροντα. Το ΠΑΣΟΚ επιβεβαιώνει άλλη μια φορά την επιλεκτική στάση του απέναντι στους θεσμούς. Όταν οι δικαστικές αποφάσεις δεν το βολεύουν, κάνει λόγο για «συγκάλυψη» και «εργαλειοποίηση». Όταν όμως μια πρωτόδικη απόφαση στρέφεται κατά των πολιτικών αντιπάλων του, σπεύδει να τη μετατρέψει σε σημαία του «κράτους δικαίου», αποθεώνοντας τη Δικαιοσύνη a la carte.
Την ώρα που το ΠΑΣΟΚ επιδεικνύει τέτοια αστραπιαία αντανακλαστικά για να υπερασπιστεί τις ύβρεις κατά του Γρηγόρη Δημητριάδη και της κυβέρνησης, η σιωπή του για μείζονα κοινωνικά και δικαστικά ζητήματα, όπως η υπόθεση της δολοφονίας του αστυνομικού Γιώργου Λυγγερίδη, παραμένει εκκωφαντική.
Αυτή η επιλεκτική ευαισθησία και η κοινή γραμμή Λιακούλη-Ανδρουλάκη αποδεικνύουν ότι τα ενδιαφέροντα της Χαριλάου Τρικούπη δεν αφορούν τις δημοκρατικές αξίες. Αφορούν αποκλειστικά την εξυπηρέτηση συγκεκριμένων επικοινωνιακών και επιχειρηματικών σκοπιμοτήτων, μετατρέποντας το κόμμα σε πολιτικό εμπροσθοφύλακα υποθέσεων που δεν αφορούν τον θεσμικό ρόλο του.
