Άραγε θα μπορούσε το Σάββατο, στο Βελλίδειο, λίγους μήνες πριν από τις εκλογές, ο Κυριάκος Μητσοτάκης να «τα δώσει όλα», κατά το ιστορικό «Τσοβόλα, δώσ’ τα όλα»;
Άραγε θα μπορούσαν αυτές οι παροχές να γινόταν το διαβατήριό του για την τρίτη του τετραετία;
Φυσικά και θα μπορούσε, και να τα δώσει όλα, και να γίνουν το διαβατήριο.
Και αν τα έδινε όλα, την επόμενη ημέρα οι δημοσκοπήσεις θα του έδιναν από πέντε έως δέκα ποσοστιαίες μονάδες παραπάνω;
Μετά βεβαιότητας και θα του έδιναν.
Στην Ελλάδα συμβαίνει κάτι βαθιά αντιφατικό: από τη μία, οι δείκτες της οικονομίας κυριολεκτικά πετούν, η ανάπτυξη αποτελεί πρότυπο για την Ευρωζώνη και η χώρα αποπληρώνει πρόωρα το χρέος της, από την άλλη ομως, μια πλειοψηφία της κοινωνίας πιέζεται από τον πληθωρισμό και την ακρίβεια. Είτε θέλει κάποιος να το δει είτε όχι, μια ρεαλιστική πολιτική ανάλυση οφείλει να ξεκινά από αυτή την αλήθεια.
Και επαναλαμβάνοντας: Θα μπορούσε -ελαφρά την καρδία- ο Κυριάκος Μητσοτάκης να μετατρέψει αυτή την ανάπτυξη ολοκληρωτικά σε παροχές, και να οδηγήσει, με μαθηματική ακρίβεια, ένα τεράστιο τμήμα αυτών των κοινωνικών στρωμάτων στην κάλπη για να τον ξαναβγάλουν πρωθυπουργό για τρίτη θητεία, αλλά τελικά προτίμησε να μην το κάνει, παραμερίζοντας το προσωπικό του συμφέρον έναντι στο κοινό.
Άλλοι πρωθυπουργοί φόρτωναν λογαριασμούς στις επόμενες γενιές. Αυτός αποπληρώνει τα χρέη, τις δόσεις και τους τόκους που έχουν από δεκατίες πριν στις πλάτες τους οι γενιές που θα έρθουν.
