Η ομιλία του Πρωθυπουργού αναμενόταν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Λογικό.
Όπως και να το κάνουμε, όσο σημαντικές ή όχι αν ήταν και είναι οι παρεμβάσεις των άλλων αρχηγών των κομμάτων και ιδιαίτερα του ΠΑΣΟΚ και της ΕΛΑΣ, αυτός έχει το Ταμείο. Οι δεσμεύσεις που θα έπαιρνε και τελικά τις ακούσαμε θα υλοποιηθούν. Δεν είναι υποσχέσεις. Υπάρχει όμως και ένα επιπλέον πολιτικό στοιχείο που επηρεάζει την υποδοχή των όσων λέει ο Κ. Μητσοτάκης. Μέχρι στιγμής τουλάχιστον δεν έχει φανεί μια άλλη πειστική εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης και έτσι ο νυν Πρωθυπουργός και η Ν.Δ αποτελούν τη μοναδική πρόταση εξουσίας. Άρα και αυτοί που τον εκτιμούν και θέλουν την επανεκλογή του, αλλά και αυτοί που θέλουν πολιτική αλλαγή τον ακούνε, τον αντιμετωπίζουν ως την πιο πιθανή λύση που θα επιλεγεί ξανά στις εκλογές.
Τρεις βασικές παρατηρήσεις που μπορούν να γίνουν, είναι:
- Ο Πρωθυπουργός δεν έτρεξε να διαγκωνιστεί σε μια πλειοδοσία μέτρων κόντρα στη βροχή υποσχέσεων για 13ο μισθό ή 13η σύνταξη, κατάργηση εδώ και τώρα της προκαταβολής φόρου κ.λ.π. Κινήθηκε στα δημοσιονομικά πλαίσια, διευκρινίζοντας κάτι που ξεφεύγει. Καλά πάει η Οικονομία, αλλά η απόσταση από μια επιτήρηση δεν είναι τόσο μεγάλη – όσο ευρέως πιστεύεται – αν δεν τηρούνται οι κανόνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ας μην αγνοείται δε, ότι στο νέο διεθνές περιβάλλον, καθώς αρχίζει να βαραίνει η ατμόσφαιρα στις περισσότερες οικονομίες του κόσμου και ιδιαίτερα στις ευρωπαϊκές, η κατάσταση δεν θα είναι εύκολη ούτε για την Ελληνική Οικονομία. Ας μην υπάρχουν ψευδαισθήσεις.
- Ήταν πολύ συγκεκριμένος και το πιο σημαντικό στοιχείο έδωσε ένα συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα υλοποίησης, περιγράφοντας ταυτόχρονα και ένα ορίζοντα. Δεν μίλησε π.χ. για αύξηση των μισθών των εκπαιδευτικών ή των νοσοκομειακών και μετά να προκύπτει ότι αυτή η αύξηση δεν είναι για την επόμενη χρονιά και μετά να διευκρινίζεται ότι είναι σταδιακή δια τέσσερα αύξηση. Οπότε ικανοποίησε ή δεν ικανοποίησε ακροατήρια και κοινωνικές ομάδες, ήταν σαφής και αυτό ενισχύει την αξιοπιστία του.
- Έθεσε με σαφήνεια τους στόχους του για τη χώρα και βέβαια ενόψει των εκλογών, περιέγραψε τις προτεραιότητες του μέλλοντος με καθαρότητα αλλά έθεσε και τα πραγματικά διλήμματα για τις εκλογές. Επεσήμανε τον κίνδυνο της ακυβερνησίας, πολύ περισσότερο που κανένα κόμμα της Αντιπολίτευσης δεν συζητά όχι πιθανή συνεργασία με τη Ν.Δ, αλλά και με άλλο κόμμα.
Ασφαλώς όσο σημαντικό και αν είναι ένα πακέτο 2, 2 δισ. ευρώ, όσο και αν οι σχετικά κερδισμένοι από τα μέτρα είναι οι συνταξιούχοι, οι ελεύθεροι επαγγελματίες και οι αγρότες, ο στόχος είναι να νιώσει ολόκληρη η κοινωνία ότι θα υπάρξει μια βελτίωση της ζωής όλων. Αυτό το στοιχείο τροφοδοτεί αντίθετες απόψεις και αντιδράσεις από διάφορες οπτικές. Ας πούμε το αυτονόητο: Αν θεωρήσουμε ότι υιοθετούνταν όλες οι προτάσεις όλων των διαφορετικών κοινωνικών ομάδων και κατηγοριών, θα χρειαζόταν ένα πολλαπλάσιο ποσόν συνολικά. Αυτά δεν γίνονται. Φωνάζουν ότι περίμεναν περισσότερα και οι ελεύθεροι επαγγελματίες.
Κι όμως παρά το τεκμαρτό πολλοί με βάση τις φορολογικές δηλώσεις πρόκυπτε ότι μεγάλο ποσοστό τους δήλωναν ποσά που αποτελούν εμπαιγμό. Πήραν ελαστικοποίηση ωστόσο των ρυθμίσεων του τεκμαρτού, αφορολόγητο μέχρι τις 20.000 ευρώ και είχαν πάρει 72 δόσεις όπως και όλες οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, ενώ το νέο μπλε τιμολόγιο της ΔΕΗ δίνει ήδη μια πρώτη σημαντική ελάφρυνση σ΄αυτούς και όλα τα νοικοκυριά στο κόστος ηλεκτρικής ενέργειας. Αυτό το νέο αφορολόγητο όπως και στους αγρότες οδηγούν μάλιστα αυτούς που δεν γλυτώνουν ευρώ από τους προβλεπόμενους φόρους, βασικά συνταξιούχους, μισθωτούς δημοσίων και ιδιωτικών υπαλλήλων, να λένε για κάτσε, αυτό είναι άδικο.
Χρειάζεται επομένως μια προσοχή. Γιατί αν μιλάμε για κοινωνία με συνοχή πρέπει όλοι να αισθάνονται ότι ζουν σε μια χώρα που νοιάζεται για όλους και τους δίνει ευκαιρίες να δημιουργήσουν, που αποκαθιστούνται αδικίες και ενδιαφέρεται ότι δεν θα καταστρέψει το μέλλον των νέων ανθρώπων στο όνομα πρόσκαιρων μέτρων που θα ακούγονται όμορφα. Τα ζήσαμε αυτά άλλωστε και τα πληρώνουμε ακόμα ακριβά.
Το φετινό πακέτο που παρουσίασε ο Πρωθυπουργός είναι σημαντικό, αγγίζει μεγάλα τμήματα πληθυσμού, όπως και προωθεί μέτρα που δεν ικανοποιούν ή θεωρούνται ημιτελή. Είναι σαφές και όπως λένε «σοφόν το σαφές». Θα κριθεί, όπως και τα άλλα πακέτα αρχηγών της Αντιπολίτευσης, το αμέσως επόμενο διάστημα. Όπως θα κριθεί ταυτόχρονα και η αξιοπιστία των πρωταγωνιστών. Το σίγουρο είναι ότι όλα πια θα κρίνονται καθημερινά για την Κυβέρνηση ταυτόχρονα με την υλοποίηση των μέτρων.
Όπως και ότι παραμένουν ανοικτά θέματα όπως: Αύξηση παραγωγικότητας, εκσυγχρονισμός και καινοτομία, σύγκλιση δεικτών με αυτούς της Ευρώπης, φυγή προς τα μπρος από προβληματικές συζητήσεις για ανύπαρκτα θέματα όπως π.χ για την υποτιθέμενη woke agenda, δικαιοσύνη και αισιοδοξία. Σίγουρα η Ελλάδα δεν είναι η χώρα της φτώχειας, της διαφθοράς αλά Βενεζουέλα και των διαλυμένων υποδομών παντού, όπως ισχυρίζονται πολλοί. Έχει όμως πολλά περιθώρια να προχωρήσει με τους ανθρώπους συμμέτοχους μιας εθνικής προσπάθειας που θα την ανεβάζει και δεν θα τη βουλιάζει με μίζερες περιγραφές.
*Το άρθρο του Ζαχαρία Ζούπη, δημοσιεύθηκε στο liberal.gr
