Δεν πρέπει να υπάρχει δεύτερη ευκαιρία για εκείνον που αφαιρεί από ένα παιδί τη ζωή, την αθωότητα ή την αξιοπρέπειά του. Κάποια στιγμή πρέπει όλο το ευρωπαϊκό πλαίσιο για το τι σημαίνει στην πραγματικότητα ισόβια να αναθεωρηθεί. Χθες.
Ένα μωρό, που να πάρει, ένα βρεφάκι σφαγμένο, με περισσότερα από δέκα χτυπήματα από αιχμηρό αντικείμενο στην πλάτη, κρυμμένο σε βαλίτσα. Μια 15χρονη έγκυος. Η ίδια και ένα παιδί εννέα ετών με σύφιλη. Ένας Αφγανός που εμφανίζεται ως σύντροφος της ανήλικης, ένας 43χρονος Έλληνας, μια Γερμανίδα που δηλώνει 38 ετών και φέρεται επίσης να είναι έγκυος. Ναρκωτικά, κάμερες, αντικείμενα σεξουαλικού περιεχομένου. Ένα παζλ αηδίας, βίας και απόλυτης ανθρώπινης παρακμής.
Όχι. Αυτή δεν μπορεί να είναι η Αθήνα του 2026. Δεν μπορεί αυτή η φρίκη να συμβαίνει πίσω από μια πόρτα και να ανακαλύπτεται σχεδόν τυχαία. Η Αστυνομία κάνει τη δουλειά της· ερευνά, συλλέγει στοιχεία, αναζητά τον ή τους ενόχους. Αλλά μπροστά σε τόση φρίκη, αυτό είναι λεπτομέρεια, και όχι πλέον δεν αρκεί.
Τι τιμωρία μπορεί να σταθεί απέναντι σε ένα κατακρεουργημένο παιδί; Ποιος Ποινικός Κώδικας μπορεί πραγματικά να αποδώσει το μέγεθος αυτού του εγκλήματος;
Η Πολιτεία όμως, οφείλει να εξαντλήσει κάθε ανθρώπινο μέσο. Ισόβια χωρίς χαραμάδες για όποιον δολοφονεί παιδί. Πολύ αυστηρότερο πλαίσιο για παιδοβιαστές και κακοποιητές ανηλίκων. Πραγματική, αδιάκοπη προστασία των παιδιών που βρίσκονται σε κίνδυνο. Γιατί, αν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι, η αδιαφορία δεν είναι πια αδυναμία. Είναι συνενοχή.
