Άραγε ποιος θυμήθηκε χθες ότι συμπληρώθηκαν 39 χρόνια από την ημέρα που όλη η Ελλάδα ξεχύθηκε για πρώτη φορά μετά τη Μεταπολίτευση στους δρόμους με κόρνες, σημαίες, χαμόγελα και δάκρυα στα μάτια;
Ποιος θυμήθηκε ότι μια μέρα σαν αυτή, στις 14 Ιουνίου 1987, στο κατάμεστο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, η Ελλάδα λύγισε την πανίσχυρη Σοβιετική Ένωση με 103-101 στην παράταση και ανέβηκε στην κορυφή της Ευρώπης;
Ποιος μπορεί να ξεχάσει τις βολές του Αργύρη Καμπούρη στα τελευταία; Εκείνες τις βολές που δεν χάρισαν απλώς ένα τρόπαιο, αλλά έδωσαν σε χιλιάδες παιδιά μια μπάλα στο χέρι και τα έβγαλαν στις αλάνες να στήνουν αυτοσχέδιες μπασκέτες. Εκείνη τη νύχτα γεννήθηκε ένα όνειρο.
Ο Νίκος Γκάλης, ο Παναγιώτης Γιαννάκης, ο Φάνης Χριστοδούλου και όλα εκείνα τα παιδιά έγιναν σύμβολα μιας ολόκληρης γενιάς. Και στον πάγκο, ο προπονητής Κώστας Πολίτης καθοδήγησε μια ομάδα που έμοιαζε να παίζει με την καρδιά ενός ολόκληρου έθνους.
Από εκείνο το βράδυ, γήπεδα μπάσκετ ξεφύτρωσαν σε πόλεις, χωριά και σχολεία. Το μπάσκετ έγινε κομμάτι της ελληνικής ταυτότητας. Χιλιάδες παιδιά φόρεσαν αθλητικά παπούτσια και ονειρεύτηκαν να γίνουν οι επόμενοι ήρωες.
Πόσα χρωστάμε σε εκείνους τους ανθρώπους; Μας χάρισαν κάτι μεγαλύτερο από ένα χρυσό μετάλλιο. Μας χάρισαν περηφάνια, πίστη και την απόδειξη ότι ακόμη και τα πιο απίθανα όνειρα μπορούν να γίνουν πραγματικότητα. Εκείνο το βράδυ δεν κέρδισε μόνο μια ομάδα. Κέρδισε ολόκληρη η Ελλάδα.
