Το γεγονός ότι κάποιοι επιλέγουν τη σημερινή ημέρα για να πραγματοποιήσουν συγκεντρώσεις και να προγραμματίσουν πορείες προς την ισραηλινή πρεσβεία, με τη δικαιολογία της έναρξης του πολέμου στη Γάζα, προκαλεί εντύπωση και προβληματισμό.
Το να επιλέγεις την ημέρα της σφαγής, την 7η Οκτωβρίου, για να διαμαρτυρηθείς για την… έναρξη του πολέμου στη Γάζα, αποφεύγοντας αναφορές στη σφαγή και στην τρομοκρατική επίθεση, δεν δείχνει απλά μια μονόπλευρη αντιμετώπιση, αλλά επιβεβαιώνει την επιλεκτική… δράση όλων όσοι δηλώνουν πως είναι «με τον άνθρωπο».
Σαν σήμερα, πριν από τρία χρόνια, η επίθεση στο Φεστιβάλ «Supernova», που λάμβανε χώρα κοντά στο κιμπούτς Ρέιμ, από την τρομοκρατική οργάνωση Χαμάς οδήγησε στη σφαγή περίπου 1.200 ανθρώπων, ενώ 250 βρέθηκαν όμηροι στα χέρια της οργάνωσης, η οποία τους μετέφερε στη Λωρίδα της Γάζας, υποβάλλοντάς τους σε ακραία βασανιστήρια, εξαιτίας των οποίων πολλοί έχασαν τη ζωή τους.
Αποκεφαλισμοί, διαπόμπευση, βασανισμοί σε ζωντανή μετάδοση. Κι όμως, στις ανακοινώσεις-προσκλήσεις των συλλογικοτήτων δεν γίνεται αναφορά. Επιλέγεται η επίκληση της έναρξης του πολέμου χωρίς να εξηγείται ούτε πώς ξεκίνησε ούτε για ποιον λόγο — και αυτό κάτι λέει.
Διότι ουδείς αποφεύγει να μιλήσει για τους θανάτους αμάχων στη Λωρίδα της Γάζας, αλλά, από την άλλη, το να κλείνει κανείς τα μάτια στη μαύρη αυτή επέτειο λέει πολύ περισσότερα απ’ όσα μπορούν να φανταστούν οι θιασώτες μιας αντισημιτικής και αντιισραηλινής λογικής.
Πέρυσι έγινε το ίδιο. Εφτασαν στο σημείο να πετούν και μολότοφ κατά της ισραηλινής πρεσβείας. Χρειάστηκε η επέμβαση της αστυνομίας· ελπίζουμε να μη γίνουν τα ίδια και φέτος.
Η επιλογή της ημέρας είναι που προβληματίζει. Είναι σαν να κουνάς το δάχτυλο απέναντι σε έναν λαό και όχι σε μια κυβέρνηση. Και ταυτόχρονα είναι σαν να καλύπτεις μια τρομοκρατική οργάνωση, όταν δεν μιλάς και δεν καταγγέλλεις ανοιχτά και με σαφήνεια τις αποτρόπαιες πράξεις που έγιναν και συνεχίστηκαν.
Είναι επίσης τραγικό αυτό να συμβαίνει μέσα από αντισημιτικές λογικές και πρακτικές, όπως αυτές που είδαμε με τους αποκλεισμούς λιμανιών, προκειμένου να μην κατέβουν Ισραηλινοί τουρίστες σε διάφορα μέρη της χώρας.
Εμείς, από την άλλη, μένουμε στην ανακοίνωση του ΚΙΣΕ και στην κατακλείδα της:
«Με το ίδιο πνεύμα αντοχής, θετικής σκέψης και ελπίδας που χαρακτηρίζει την ισραηλινή κοινωνία, κι εμείς οι Ελληνες Εβραίοι, όπως και οι Εβραίοι όλου του κόσμου, επιλέγουμε να οραματιζόμαστε έναν κόσμο όπου Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι θα ζουν πλάι πλάι -με ασφάλεια πρωτίστως, με δικαιοσύνη, με ελευθερία. Όπου οι νεότερες γενιές δεν θα ζουν με το βάρος του μίσους, αλλά με την ελπίδα ότι μπορούν να χτίσουν μαζί».
