Οι μαρτυρίες που έρχονται από τη Λωρίδα της Γάζας περιγράφουν μια πραγματικότητα που δύσκολα αγνοείται.
Σύμφωνα με δημοσιεύματα και βίντεο καταθέσεις, γυναίκες που έχασαν τους συζύγους τους, πρώην μαχητές της Χαμάς, βρίσκονται εκτεθειμένες σε σεξουαλική εκμετάλλευση από μέλη της ίδιας οργάνωσης.
Πρόκειται κυρίως για χήρες και διαζευγμένες, χωρίς εισόδημα και προστασία. Η ανάγκη για τρόφιμα ή στοιχειώδη οικονομική βοήθεια μετατρέπεται σε εργαλείο εκβιασμού.
Καταγγέλλεται ότι ζητούνται σεξουαλικές πράξεις ως αντάλλαγμα για ρύζι, ζάχαρη ή λίγα χρήματα. Μαρτυρίες αναφέρουν περιστατικά κακοποίησης μέσα σε σκηνές εκτοπισμένων, με περισσότερους από έναν δράστες. Όταν κάποιοι προσπάθησαν να καταγγείλουν τα γεγονότα, τους ζητήθηκε να σιωπήσουν. Η εξουσία δεν αμφισβητείται. Επιβάλλεται.
Το στοιχείο που σοκάρει περισσότερο δεν είναι μόνο η πράξη. Είναι το ποιοι είναι τα θύματα. Γυναίκες συμπολεμιστών τους. Χήρες ανθρώπων που ανήκαν στην ίδια οργάνωση. Αν αυτή είναι η μεταχείριση προς «δικούς τους» ανθρώπους, τότε εύλογα γεννάται το ερώτημα τι συνέβη σε όσες γυναίκες βρέθηκαν στα χέρια τους ως όμηροι μετά τις επιθέσεις στο Ισραήλ. Και ακόμη περισσότερο, τι θα μπορούσε να συμβεί σε γυναίκες που θεωρούνται εχθρικές, αν υπήρχε πλήρης δυνατότητα και χρόνος. Η εικόνα που προκύπτει δεν αφήνει πολλά περιθώρια παρερμηνειών. Η βία δεν είναι εξαίρεση. Είναι εργαλείο επιβολής.
Εδώ όμως εμφανίζεται μια εκκωφαντική σιωπή. Η λεγόμενη δικαιωματική αριστερά, που σε άλλες περιπτώσεις υψώνει φωνή για κάθε μορφή έμφυλης καταπίεσης, δείχνει αξιοσημείωτη αμηχανία. Οι ίδιες φωνές που αναλύουν με ζήλο την πατριαρχία στη Δύση, μοιάζουν να δυσκολεύονται όταν η κακοποίηση δεν ταιριάζει στο ιδεολογικό τους αφήγημα. Η γυναίκα ως θύμα φαίνεται να χρειάζεται και το «σωστό» γεωπολιτικό πλαίσιο για να αξίζει την προσοχή τους. Στην Ανατολή, προφανώς, οι κανόνες είναι πιο ελαστικοί. Ίσως εκεί η καταπίεση να είναι πολιτισμικά αποδεκτή. Ίσως απλώς δεν είναι αρκετά χρήσιμη για δημόσια καταγγελία.
Η επιλεκτικότητα αυτή δεν περνά απαρατήρητη. Δεν πρόκειται για άγνοια. Οι πληροφορίες υπάρχουν. Πρόκειται για επιλογή. Όταν η καταγγελία δεν εξυπηρετεί το αφήγημα, απλώς δεν ακούγεται. Και όταν τα θύματα δεν εντάσσονται στην επιθυμητή εικόνα, μένουν μόνα τους.
Στο τέλος, η αρχή αποδεικνύεται απλή. Όλες οι γυναίκες είναι ίσες. Απλώς, για την αριστερά, κάποιες είναι πιο «βολικές» από άλλες.
