Την ώρα που τα φώτα της διεθνούς κοινότητας στρέφονται στην έναρξη των Ολυμπιακών Χειμερινών Αγώνων στο Μιλάνο, τα επεισόδια που ξέσπασαν στους δρόμους της πόλης δεν είναι ένα ακόμη κοινωνικό συμβάν.
Αποτελούν μια βαθιά προσβολή προς έναν θεσμό με βαρύ ιστορικό και ηθικό φορτίο.
Στην αρχαιότητα, οι Ολυμπιακοί Αγώνες δεν ήταν απλώς αθλητικές διοργανώσεις. Ήταν ιερός χρόνος. Η εκεχειρία πάγωνε τους πολέμους, οι εχθροπραξίες σταματούσαν, και οι πόλεις-κράτη συμφωνούσαν σιωπηρά ότι υπάρχουν στιγμές που η ανθρωπότητα οφείλει να στέκεται πάνω από τις συγκρούσεις της.
Για να μην παρεξηγηθώ - και το λέω ξεκάθαρα: είμαστε πάντα υπέρ των κινητοποιήσεων των λαών, των πορειών, των διαμαρτυριών και των προσπαθειών για ένα καλύτερο αύριο των πολιτών και του κόσμου. Η κοινωνική διεκδίκηση είναι αναφαίρετο δικαίωμα. Όμως ο πολιτισμός μιας κοινωνίας κρίνεται και από την ικανότητά της να ξεχωρίζει τις στιγμές. Δεν μπορεί, την ώρα των εγκαινίων των Ολυμπιακών Αγώνων, ενός παγκόσμιου συμβόλου ειρήνης και ενότητας, να επιλέγεται η σύγκρουση.
Το φαινόμενο αυτό δεν είναι τυχαίο. Συνδέεται με ελλείμματα παιδείας, με κοινωνικά κενά, με τη σταδιακή απώλεια συλλογικών συμβολισμών. Όταν κάθε πορεία καταλήγει σε επεισόδια, όταν η ένταση γίνεται αυτοσκοπός, τότε η διαμαρτυρία χάνει το ηθικό της πλεονέκτημα.
Οι Ολυμπιακοί Αγώνες δεν ανήκουν σε κυβερνήσεις ή θεσμούς· ανήκουν στην ανθρωπότητα. Και ως κοινωνία δεν έχουμε το δικαίωμα να τους αμαυρώνουμε. Υπάρχουν στιγμές που οφείλουμε να σωπαίνουμε, για να ακουστεί κάτι πολύ μεγαλύτερο από εμάς: ο Ολυμπισμός.
