Την αποκατάσταση της πολιτικής σταθερότητας αντανακλά ο θρίαμβος του Ρούμεν Ράντεφ στις προχθεσινές εκλογές στη Βουλγαρία.
Ύστερα από μια περίοδο πρωτοφανούς πολιτικής αστάθειας με διαδοχικές αλλαγές κυβερνήσεων (υπηρεσιακών ή μειοψηφίας) και οκτώ εκλογικές αναμετρήσεις τα τελευταία πέντε έτη, οι πολίτες ψήφισαν τον άνθρωπο που ταυτίστηκε με τον μόνο σταθερό πολιτικό θεσμό της χώρας.
Ο κ. Ράντεφ, πρώην πιλότος και πρώην διοικητής της βουλγαρικής Πολεμικής Αεροπορίας, εξελέγη πρόεδρος της χώρας το 2017 και επανεξελέγη το 2021. Παρότι ο θεσμός έχει περιορισμένες αρμοδιότητες, ο ίδιος τις εμπλούτισε de facto αξιοποιώντας τις διαδηλώσεις και τη λαϊκή δυσαρέσκεια για την εγχώρια διαφθορά. Προϊόντος του χρόνου, έχτισε το προφίλ του πολέμιου της διαπλοκής και των ολιγαρχών.
Στα τέλη του 2025, οι πολίτες βγήκαν ακόμη μια φορά στους δρόμους, διαμαρτυρόμενοι για την αύξηση της φορολογίας καθώς και για νέα σκάνδαλα διαφθοράς. Ο πρόεδρος Ράντεφ «έκλεισε» το μάτι στους διαδηλωτές, απαιτώντας ταυτόχρονα την παραίτηση της κυβέρνησης του πρωθυπουργού Ρόσεν Ζελιάζκοφ, κάτι που ο τελευταίος αποδέχθηκε.
Ο Βούλγαρος πρόεδρος έδωσε την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης διαδοχικά σε τρία φιλοευρωπαϊκά κόμματα. Όλα αρνήθηκαν. Τότε έκανε την κίνηση-ματ. Στις 19 Ιανουαρίου γνωστοποίησε ότι παραιτείται από την προεδρία, ανακοινώνοντας τη δημιουργία του κόμματος «Προοδευτική Βουλγαρία», μέσω του οποίου δεσμεύθηκε να βγάλει τη χώρα από το τέλμα της ακυβερνησίας, πολεμώντας τη «μαφία» εντός των κρατικών δομών.
Τρεις μήνες αργότερα, στις 19 Απριλίου, ο κ. Ράντεφ πέτυχε μια εμφατική εκλογική νίκη με 44,46%. Το ποσοστό τού εξασφαλίζει 130 έδρες (από τις 240 της Βουλής), άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία και αυτοδύναμη κυβέρνηση.
Δεύτερο με 13,4% και 39 έδρες αναδείχθηκε το κεντροδεξιό GERB-SDS του πρώην πρωθυπουργού Μπόικο Μπορίσοφ και τρίτο το PP-DB (Συνεχίζουμε την Αλλαγή - Δημοκρατική Βουλγαρία) με 12,6% και 37 έδρες. Το DPS, το κόμμα της τουρκικής μειονότητας, ήρθε τέταρτο με 7,1% (21 έδρες) και πέμπτο το εθνικιστικό Vazrazhdane με 4,3% (13 έδρες). Το κατώφλι εισόδου στη βουλγαρική Βουλή είναι 4%.
Παρότι τα «κουκιά» του βγαίνουν, ο κ. Ράντεφ επιδιώκει τον σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας, κατά πάσα πιθανότητα με το PP-DB (του πρώην πρωθυπουργού Κίριλ Πέτκοφ), προκειμένου να υλοποιήσει σημαντικές μεταρρυθμίσεις, όπως του δικαστικού συστήματος, που απαιτούν κοινοβουλευτική πλειοψηφία 2/3 (160 έδρες).
Στην Αθήνα έχουν ήδη εξαχθεί κάποια συμπεράσματα για την εκλογική διαδικασία στην όμορη, εταίρο στην ΕΕ και σύμμαχο στο ΝΑΤΟ χώρα. Η επιστροφή της σταθερότητας σε μια γειτονική χώρα με την οποία υπάρχουν στενοί δεσμοί και σε διμερές επίπεδο –όπως αποτυπώθηκε στην πρόσφατη ελληνική κινητοποίηση για την προστασία της βουλγαρικής αεράμυνας– συνιστά επί της αρχής μια θετική εξέλιξη.
Επιπλέον, το ελληνικό «ραντάρ» κατέγραψε την εμφανή αποδυνάμωση του τουρκικού παράγοντα στα βουλγαρικά πολιτικά πράγματα. Μετά τη διάσπαση του DHS το 2024, το κόμμα παρέμεινε υπό τον Ντελιάν Πέεφσκι (τελεί υπό αμερικανικές κυρώσεις λόγω καταγγελιών για διαφθορά) και ο ιστορικός ηγέτης του, Αχμέτ Ντογκάν, αποχώρησε ιδρύοντας το APS. Ωστόσο, δεν πέτυχε την είσοδό του στο Κοινοβούλιο.
Υπενθυμίζεται ότι ο κ. Πέεφσκι είχε ρυθμιστικό ρόλο στην τελευταία κυβέρνηση μειοψηφίας υπό το GERB του Μπορίσοφ.
Όσον αφορά την Ελλάδα, ο κ. Ράντεφ, κατά τη διάρκεια της προεδρίας του –σύμφωνα με άριστα πληροφορημένες πηγές– ήταν πολύ φιλικός και εισέφερε με τον τρόπο του στην εμβάθυνση των διμερών σχέσεων, καθότι πιστεύει ουσιωδώς στη σημασία της συνεργασίας. Βάσει της ίδιας γραμμής πληροφόρησης, ο νεοεκλεγείς πρωθυπουργός στη Σόφια φέρεται πως συμμερίζεται πλήρως τις ελληνικές απόψεις περί του αποσταθεροποιητικού ρόλου της Άγκυρας στην περιοχή.
Επιπλέον, σχετικά με τους χαρακτηρισμούς «φιλορώσου» και «νέου Όρμπαν» που αποδίδουν ορισμένοι στον κ. Ράντεφ, Έλληνες ανώτεροι αξιωματούχοι υπογράμμιζαν ότι πρόκειται για έναν Ευρωπαίο, φιλο-ΝΑΤΟϊκό πολιτικό (σπούδασε σε αμερικανικές στρατιωτικές σχολές) «που έχει αίσθηση της διεθνούς ισορροπίας δυνάμεων και στην ανάγκη μη αποκλεισμού της Ρωσίας».
