Η Ευρωπαϊκή Ένωση σωστά αντιδρά στις πιέσεις του Ντόναλντ Τραμπ για τα Στενά του Ορμούζ, αλλά επιλέγει να δείξει την αυτονομία της «εξ αντανακλάσεως».
Σε ένα ιστορικό και πολιτικό πλαίσιο στο οποίο κάθε φαινομενικά περιφερειακός πόλεμος έχει τον προφανή παγκόσμιο προβληματισμό του, οι επιλογές δεν είναι πολλές. Είτε επιλέγουμε την υπεράσπιση των ελευθεριών πάντα, όταν δέχονται επίθεση, είτε υπερασπιζόμαστε τις ελευθερίες μόνο όταν οι απειλές μάς επηρεάζουν άμεσα.
Στην προκειμένη περίπτωση η Ευρώπη βρίσκεται σε θέση άμυνας, διαχειριζόμενη τις συνέπειες των μονομερών αποφάσεων των ΗΠΑ (όπως η αποχώρηση από τη συμφωνία για τα πυρηνικά ή οι απειλές για δασμούς), αντί να χαράζει δική της στρατηγική.
Παρότι δηλώνει ότι «δεν είναι δικός της ο πόλεμος», όταν πρόκειται για μια ισλαμιστική δικτατορία, που εξάγει τον τρόμο στον κόσμο, που χρηματοδοτεί την τρομοκρατία ακόμη και εκτός της Μέσης Ανατολής, ο πόλεμος είναι και δικός της!
Συνεπώς, η ευρωπαϊκή στάση για τη λύση του προβλήματος δεν πρέπει να διαμορφώνεται ως δευτερογενές αποτέλεσμα της ανάγκης να ισορροπήσει μεταξύ της διεθνούς νομιμότητας και της διατήρησης της σχέσης με τις ΗΠΑ.
Η απάντηση δεν μπορεί να είναι μονομερής: πρέπει να είναι ευρεία, με τη συμμετοχή όσο το δυνατόν περισσότερων χωρών της Ευρώπης.
