Μια και στον πόλεμο είμαστε «συγκάτοικοι όλοι στην τρέλα», χρειάζεται να αποσαφηνιστούν κάποια πράγματα.
Κατ’ αρχάς ο Τραμπ δεν είναι «τρελός». Έχει μια στρατηγική που εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Αμερικής τα οποία δεν ευθυγραμμίζονται με αυτά της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αλλά αυτό δεν δικαιολογεί, πέραν της απουσίας, την ευθύνη της Ευρώπης για το γεγονός ότι δεν επέδειξε αντανακλαστικά ώστε να μειώσει τις επιπτώσεις της κρίσης για τους Ευρωπαίους.
Διότι ανεξάρτητα από τις σχέσεις της με τις ΗΠΑ, που αργά ή γρήγορα θα ομαλοποιηθούν λόγω των εκατέρωθεν συμμαχικών συμφερόντων, η Ευρώπη ευθύνεται γιατί υποεκτίμησε τις επιπτώσεις της κρίσης για τα εκατομμύρια Ευρωπαίων πολιτών.
Το «δεν είναι δικός μας πόλεμος» αποδεικνύεται λάθος γιατί ο πόλεμος είναι και «δικός» της αφού επηρεάζει τους εθνικούς προϋπολογισμούς αλλά και τους οικογενειακούς και αυτούς των επιχειρήσεων.
Σωστά υποστηρίζει ότι ήρθε η ώρα να επικρατήσει ξανά η διπλωματία, αλλά δεν αρκεί. Πρέπει να αλλάξουν οι ευρωπαϊκοί κανόνες – το Σύμφωνο Σταθερότητας, η Πράσινη Συμφωνία και το ανώτατο όριο στις κρατικές ενισχύσεις, που αυτή τη στιγμή δημιουργούν μια νέα εστία «πολέμου» στο εσωτερικό της.
Διότι παρά τους συνεχιζόμενους πολέμους –και στην Ουκρανία– οι ευρωπαϊκοί κανόνες δεν επιτρέπουν τη δημοσιονομική χαλάρωση όπως στην αντιμετώπιση της πανδημίας.
