Το 2026 συμπληρώνεται μια δεκαετία με καταγεγραμμένο ένα πρωτόγνωρο ρεκόρ για την περίοδο της μεταπολίτευσης.
Από το 2016 μέχρι σήμερα σε εκατοντάδες δημοσκοπήσεων αλλά και στις κάλπες ο Κυριάκος Μητσοτάκης προηγείται σταθερά στην καταλληλότητα για πρωθυπουργός και η Νέα Δημοκρατία στην πρόθεση ψήφου.
Είναι χαρακτηριστικό ότι κλείνοντας το 2025, μετά από έξι χρόνια κυβερνητικής θητείας ο Κ. Μητσοτάκης προηγούνταν με 28% κατά μέσο όρο στην καταλληλότητα, τη στιγμή που ο δεύτερος εμφάνιζε επίδοση μόλις 7%-8%, ενώ η ΝΔ με 14%-16% διατηρεί προβάδισμα στην εκτίμηση ψήφου από το δεύτερο ΠΑΣΟΚ.
Η εικόνα αυτά τα χρόνια συμπληρώνεται με την καταβαράθρωση των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ και την αδυναμία του ΠΑΣΟΚ να ανεβάσει τα ποσοστά του, ώστε να αποτελέσει πραγματικό αντίπαλο δέος ή να έχει στοιχειώδη ρεαλιστικότητα ο στόχος του να βγει πρώτο έστω με μία ψήφο.
Αναφερόμαστε σε μια πλήρη κυριαρχία δέκα ετών, η οποία συνεχίζεται παρά τα προβλήματα κόπωσης, τις ολιγωρίες και τα λάθη που έχουν παρουσιαστεί στην πορεία της κυβέρνησης, ιδιαίτερα μετά τις εκλογές του 2023. Αποτελεί, σε κάθε περίπτωση, πολιτικό φαινόμενο που χρήζει προσέγγισης.
Το 2016, οπότε και εκλέχτηκε πρόεδρος της ΝΔ, κατάφερε να μετατρέψει, μέσα σε λίγους μήνες, μια ηττημένη πολιτικά και ψυχολογικά παράταξη σε παράταξη νίκης απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ, που φάνταζε τότε πανίσχυρος, και να της προσδώσει αυτοπεποίθηση.
Απέναντι σε μια συμμαχία μίας δήθεν ριζοσπαστικής Αριστεράς, η οποία συνεργάστηκε με τμήμα της Ακροδεξιάς για να κυβερνήσει αλλά και με τμήματα της ΝΔ που βρέθηκαν σε κομβικές θέσεις πολιτειακά και πολιτικά, κατάφερε να αντιπαραθέσει μια νέα πολιτική και κοινωνική συμμαχία Δεξιάς και Κεντροδεξιάς-Κέντρου, ακόμα και τμημάτων της εκσυγχρονιστικής, μεταρρυθμιστικής Κεντροαριστεράς.
Εμφάνισε σχέδιο για το μέλλον, σύγχρονες επεξεργασμένες θέσεις μακριά από ιδεοληψίες, εξέφρασε την κανονικότητα της νέας εποχής, δείχνοντας να έχει μελετήσει τη νέα πραγματικότητα. Έτσι, ήρθαν οι μεγάλες νίκες στις ευρωεκλογές και τις εθνικές του 2019, με άφαντους πολλούς πρωταγωνιστές της προηγούμενης περιόδου.
Πολλοί λένε ότι φταίει η αδυναμία των κομμάτων της αντιπολίτευσης και των ηγετών της για την εδραίωση αυτής της κυριαρχίας. Έχει βάση αυτός ο ισχυρισμός. Ωστόσο, παραβλέπει την ίδια την προσπάθεια του Κ. Μητσοτάκη.
Ας θυμηθούμε: Την απόκρουση της προσπάθειας εισβολής δήθεν μεταναστών το 2019 στον Έβρο, την επιτυχημένη αντίδραση απέναντι στην πανδημία του COVID, τα αντανακλαστικά απέναντι στη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία αλλά και την ενεργειακή κρίση, τις πρωτοβουλίες για την τιθάσευση της ακρίβειας, την ενίσχυση του διεθνούς ρόλου της χώρας σε μια περίοδο μεγάλων γεωστρατηγικών αλλαγών, την ενίσχυση της ασφάλειας της χώρας με μοναδικά εξοπλιστικά προγράμματα, τα δεκάδες έργα με την αξιοποίηση του Ταμείου Ανάκαμψης, τη μείωση της ανεργίας, τη γενναία αύξηση του κατώτατου μισθού, μέχρι και μικρότερης εμβέλειας παρεμβάσεις (POS στα ταξί, διαγραφή «αιώνιων» φοιτητών, μέτρα ασφάλειας ΑΕΙ, αντιμετώπιση καταλήψεων εντός και εκτός ΑΕΙ κ.λπ.).
Αυτά διατηρούν την πολιτική υπεροχή του Κ. Μητσοτάκη και την εμπέδωση της απλής αλήθειας ότι τον χωρίζει τεράστια απόσταση απ’ όλους τους άλλους ηγέτες αλλά και κάποιους εσχάτως ανησυχούντες τέως για την πορεία της χώρας.
Ασφαλώς, για να ξαναγυρίσουμε στην αντιπολίτευση, ο κατακερματισμός της και η αδυναμία των ηγετών της συμβάλλουν στη σημερινή εικόνα. Ακόμα και πολίτες που έχουν σοβαρές ενστάσεις και παράπονα απέναντι στην κυβέρνηση δεν βλέπουν άλλη λύση.
Γιατί; Γιατί δεν διαθέτουν σχέδιο για το μέλλον και προτάσεις. Γιατί μοιάζουν εθισμένοι σε έναν τρόπο αντιπολίτευσης που παράγει περισσότερο θόρυβο παρά ουσία, γιατί μοιάζουν με δυνάμεις διαμαρτυρίας που συνωστίζονται σε έναν χώρο αντιμητσοτακικό που δεν δείχνει προοπτική, δεν γεννάει ελπίδα. Δεν έχουν διδαχθεί από την εμπειρία της αντιπολιτευτικής τακτικής του Α. Τσίπρα που οδήγησε τον ΣΥΡΙΖΑ από το 32% του 2019 στο 17% του 2023 και μετά σε τρομακτική συρρίκνωση.
Γι’ αυτό άλλωστε επιστρατεύονται κι άλλες δυνάμεις είτε για νέα κόμματα είτε για μόνιμοι πόλοι αρνητικών μηνυμάτων. Αν το 2025 σημαδεύτηκε από την ξυλολιάδα, από τη διαρκή στόχευση στο συναίσθημα και σε δηλώσεις που εκθέτουν αυτούς που τις έκαναν παρουσιάζοντας την Ελλάδα αδύναμη, ανήμπορη, μη διακυβερνήσιμη, που οι πολίτες της πεινάνε, το 2026 θα παρακολουθήσουμε μια ευθεία επίθεση.
Ωστόσο, αν περιοριστούν όλοι αυτοί σε έναν στείρο αντιμητσοτακικό λόγο, θα αποτύχουν. Η πρόκληση για τον Κ. Μητσοτάκη και τη ΝΔ είναι να προχωρήσουν δυνατά και αποφασιστικά σε αλλαγές και βαθιές μεταρρυθμίσεις, να αποκαταστήσουν τις σχέσεις εμπιστοσύνης με κοινωνικά τμήματα που τους ενδιαφέρει να ζουν καλύτερα σε μια ασφαλή χώρα με δικαιοσύνη, και να απαντήσουν με σαφήνεια στο ερώτημα «γιατί και τρίτη θητεία». Τα άλλα θα έρθουν μόνα τους.
Το 2026 θα είναι μια ενδιαφέρουσα χρονιά και ίσως το 2027 σπάσει κι άλλο ένα ρεκόρ. Να είναι ο μόνος πρωθυπουργός που θα επανεκλεγεί για τρίτη φορά.
