Δέκα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα, 10 Ιανουαρίου, από την ημέρα που ο Κυριάκος Μητσοτάκης εξελέγη πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας.
Μια επέτειος που δεν αφορά μόνο ένα πρόσωπο, αλλά μια ολόκληρη πολιτική περίοδο για τη «γαλάζια» παράταξη και, αναπόφευκτα, για το πολιτικό σύστημα συνολικά.
Όταν ανέλαβε την ηγεσία, η Νέα Δημοκρατία έβγαινε τραυματισμένη από τη διπλή εκλογική ήττα του 2015 και βρισκόταν σε αναζήτηση ταυτότητας, αξιοπιστίας και πολιτικού αφηγήματος. Δέκα χρόνια μετά, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατάφερε να μετατρέψει το κόμμα σε κεντρικό πυλώνα σταθερότητας, με τρεις διαδοχικές εκλογικές νίκες και με τη ΝΔ να παραμένει, σταθερά, το μόνο μεγάλο κόμμα εξουσίας.
Και επειδή οι αριθμοί αποτυπώνουν πάντα την πραγματικότητα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ήδη ο μακροβιότερος «γαλάζιος» πρωθυπουργός και ο τρίτος μακροβιότερος πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης, πίσω μόνο από τον Κώστα Σημίτη και τον Ανδρέα Παπανδρέου. Παράλληλα, έχει ξεπεράσει τον πατέρα του, Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, σε διάρκεια προεδρίας στη Νέα Δημοκρατία και βρίσκεται πλέον πίσω μόνο από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, που κράτησε το τιμόνι της παράταξης για περισσότερα από δώδεκα χρόνια.
Με δεδομένο ότι οι κάλπες δεν δείχνουν να κοντοζυγώνουν και ότι ο πολιτικός χρόνος οδηγεί προς τις εκλογές του 2027, είναι προφανές ότι αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης σχηματίσει κυβέρνηση και μετά τις επόμενες εθνικές εκλογές, θα βάλει πλώρη για μια σειρά από ιστορικά ρεκόρ, ως ο μακροβιότερος πρόεδρος της ΝΔ, ο μακροβιότερος πρωθυπουργός σε συνεχόμενη θητεία και ο μακροβιότερος πρωθυπουργός συνολικά. Ίσως αυτό να εξηγεί και τη διαρκή προσπάθεια ορισμένων «απόμαχων» της πολιτικής να του πριονίσουν την καρέκλα, εντός και εκτός γηπέδου.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει και το αποτύπωμα της δεκαετίας Μητσοτάκη στους πολιτικούς αντιπάλους του. Στον ΣΥΡΙΖΑ, το λεγόμενο, και όχι άδικα, «Kyriakos effect» αποτυπώνεται ωμά, με τρεις αρχηγούς, αλλεπάλληλες διασπάσεις μετά το 2019 και ένα κόμμα που από τη φιλοδοξία να «αλλάξει την Ευρώπη» παλεύει πλέον για πολιτική επιβίωση. Ο Αλέξης Τσίπρας αποσύρθηκε, ο Στέφανος Κασσελάκης παραμένει πολιτικά μετέωρος, ενώ η επόμενη ημέρα στην Κουμουνδούρου παραμένει θολή.
Στο ΠΑΣΟΚ τα πράγματα είναι πιο ήσυχα, αλλά όχι κατ’ ανάγκην καλύτερα. Παρά τη σχετική σταθερότητα στην ηγεσία, η αδυναμία ουσιαστικής διεμβόλισης της Νέας Δημοκρατίας διατηρεί τα εσωκομματικά μαχαίρια ακονισμένα. Η «βελόνα» των δημοσκοπήσεων βρίσκεται με τέτοια στασιμότητα, που προκαλεί νευρικότητα στη Χαριλάου Τρικούπη, ειδικά σε μια περίοδο όπου το πολιτικό σκηνικό δείχνει να κατακερματίζεται περαιτέρω.
Σε ένα περιβάλλον αυξημένης ρευστότητας και συζητήσεων για νέα κόμματα, το βασικό δίλημμα παραμένει αυτό της σταθερότητας. Η Νέα Δημοκρατία εμφανίζεται ως η βασική –αν όχι η μοναδική– σταθερά του πολιτικού συστήματος, με σαφές προβάδισμα στις δημοσκοπήσεις.
Σε κάθε περίπτωση, η συμπλήρωση δέκα χρόνων στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας είναι μια πολιτική τομή που δείχνει πώς ένας αρχηγός κατάφερε να μετασχηματίσει το κόμμα του, να κυριαρχήσει στο πολιτικό παιχνίδι και να αφήσει ισχυρό αποτύπωμα, είτε αυτό αρέσει είτε όχι στους αντιπάλους του. Και αυτό σε μια χώρα που δεν φημίζεται για τη σταθερότητα των πολιτικών ηγεσιών της μόνο αμελητέο δεν είναι.
