Η εξέλιξη βασίζεται στην «τυχαιότητα και την αναγκαιότητα».
Επ’ ευκαιρία της συμπλήρωσης δέκα χρόνων στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας του Κυριάκου Μητσοτάκη ο γκουρού της πολιτικής επικοινωνίας Ανδρέας Δρυμιώτης θυμίζει μέσω του «Μανιφέστο» την αλληλουχία των γεγονότων:
Σύμφωνα με τον Δαρβίνο, η εξέλιξη βασίζεται στην «τυχαιότητα και την αναγκαιότητα». Αλλά και πολλά άλλα θέματα διαμορφώνονται από «τυχαιότητα και αναγκαιότητα». Κλασικό παράδειγμα, η εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη στην ηγεσία της ΝΔ τον Ιανουάριο του 2016.
Ελάτε να θυμηθούμε ξανά τα γεγονότα. Μετά το δημοψήφισμα του 2015 και την ήττα παραιτήθηκε ο Αντώνης Σαμαράς από την ηγεσία της ΝΔ. Την προσωρινή ηγεσία ανέλαβε ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης και αποφασίστηκε εκλογή αρχηγού από τη βάση των μελών και φίλων. Η εκλογή είχε προγραμματιστεί για τις 22 Νοεμβρίου 2015.
Την ημέρα της ψηφοφορίας κατέρρευσε το ηλεκτρονικό σύστημα καταμέτρησης. Η διαδικασία ματαιώθηκε την τελευταία στιγμή, με τεράστια εσωκομματική κρίση και πολιτικό κόστος. Υπήρξαν παραιτήσεις οργανωτικών στελεχών και έντονη αμφισβήτηση της αξιοπιστίας του κόμματος. Αυτό ακριβώς είναι το τυχαίο γεγονός. Αν ολοκληρωνόταν η εκλογή, ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης θα ήταν ο πιθανότερος αρχηγός.
Δεδομένου ότι το «φιάσκο» συνέβη στη βάρδια του Βαγγέλη, επηρέασε σημαντικά τις προοπτικές του. Στο σημείο αυτό θέλω να κάνω μια παρένθεση. Σε μια απλούστατη κομματική εκλογή σημειώθηκε ένα οδυνηρό φιάσκο. Ως υπεύθυνος που ήμουν για τη συγκέντρωση και μετάδοση των αποτελεσμάτων όλων των εκλογών από το 1981 μέχρι το 2009, μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι το έργο αυτό που όλοι το θεωρούμε δεδομένο είναι εξαιρετικά πολύπλοκο γιατί δεν μπορεί να δοκιμαστεί σε πλήρη κλίμακα.
Το γεγονός ότι για 43 χρόνια με πάρα πολλές και διάφορες εκλογές δεν είχαμε ποτέ καμία αποτυχία δείχνει τον επαγγελματισμό και την αφοσίωση όσων κατά καιρούς είχαν την ευθύνη του έργου. Κλείνει η παρένθεση.
Στις εκλογές που ακολούθησαν την 20ή Δεκεμβρίου 2015, πρώτευσε ο Μεϊμαράκης με 39% και δεύτερος αναδείχθηκε ο Μητσοτάκης με 29%. Στις επαναληπτικές εκλογές που έγιναν στις 10 Ιανουαρίου 2016, έγινε η ανατροπή και πρώτευσε ο Μητσοτάκης με 52,4%.
Έχουν περάσει από τότε 10 ολόκληρα χρόνια και έχουμε ένα μοναδικό φαινόμενο. Από την ημέρα της εκλογής του Κυριάκου Μητσοτάκη, η ΝΔ συνεχώς προηγείται στις δημοσκοπήσεις. Επιπλέον ο Κυριάκος Μητσοτάκης κέρδισε όλες τις εκλογές (εθνικές, ευρωεκλογές και τοπικής αυτοδιοίκησης) που μεσολάβησαν και έχει ουσιαστικά «αποστρατεύσει» τον ΣΥΡΙΖΑ.
Όλες οι δημοσκοπήσεις που έγιναν και γίνονται μετά το 2023 δείχνουν και πάλι τη ΝΔ νικήτρια των επόμενων εκλογών με μοναδικό επίδικο την επίτευξη αυτοδυναμίας ή όχι. Όλα τα παραπάνω είναι γεγονότα που δεν επιδέχονται ούτε αμφισβήτηση ούτε ερμηνείες. Κι όμως, εμείς οι φθονεροί θέλουμε να αντικαταστήσουμε τον Μητσοτάκη.
Γιατί; Η συνηθέστερη απάντηση είναι ότι «μόλυνε» την «καθαρή» ιδεολογία της ΝΔ. Τη «μόλυνε» με τον Κυριάκο Πιερρακάκη που η Ευρώπη αναγνώρισε και τον ανέδειξε πρόεδρο του Eurogroup. Έχει γίνει «η ΝΔ του Μητσοτάκη» και όχι του ιδρυτή της. Τι να την κάνω την ιδεολογία αν αυτή με οδηγεί στην αντιπολίτευση;
Την πλέον καθαρή ιδεολογία την εκφράζει το ΚΚΕ και βλέπουμε την απήχησή του. Παρόλο που υπόσχεται ότι οι φτωχοί θα γίνουν πλούσιοι γιατί θα τα πάρουμε από τους πλούσιους, εντούτοις παραμένει σταθερό στο 10% περίπου. Τις εκλογές τις κερδίζει το Κέντρο. Υπάρχει ένα περίπου 20% που εκφράζει τη γνήσια Δεξιά και ένα άλλο 20% περίπου που εκφράζει τη γνήσια Αριστερά. Υπάρχει όμως και το 60% που ένα μεγάλο μέρος του μετακινείται είτε προς την Κεντροδεξιά είτε προς την Κεντροαριστερά.
Αυτή είναι η ιστορία της μεταπολίτευσης, με μοναδική εξαίρεση το 2015-2019 όταν αναθέσαμε τη διακυβέρνηση της χώρας σε έναν θίασο από ερασιτέχνες που κόντεψαν να ρίξουν τη χώρα στα βράχια. Επαναλαμβάνω «Θεέ μου, από τι γλιτώσαμε!».
Σύσσωμη η αντιπολίτευση φωνάζει «να φύγει ο Μητσοτάκης». Τους καταλαβαίνω απόλυτα. Βλέπουν ότι όσο υπάρχει ο Μητσοτάκης, πρωτιά δεν βλέπουν ούτε με κιάλια. Ο δεύτερος έχει 17 ποσοστιαίες μονάδες διαφορά και μόνο σε θαύμα μπορεί να ελπίζει. Αλλά οι ακραιφνείς Νεοδημοκράτες γιατί θέλουν να φύγει ο Μητσοτάκης και μιλούν για «αλλαγή ηγεσίας εν κινήσει»;
Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου! Δεν γνωρίζω για το παρελθόν, αλλά από τη μεταπολίτευση και μετά η μοναδική περίπτωση που είχαμε παραίτηση πριν από εκλογές ήταν εκείνη του Σημίτη, ο οποίος έδωσε το δακτυλίδι στον ΓΑΠ όταν έβλεπε ότι θα χάσει τις εκλογές.
Στην περίπτωση του Μητσοτάκη όμως δεν ισχύει κάτι παρόμοιο γιατί όλα δείχνουν ότι πάει για νίκη. Ο Ανδρέας Παπανδρέου έχασε τρεις εκλογές και δεν παραιτήθηκε. Ο Τσίπρας έχασε ευρωεκλογές και μόνο μετά την τρίτη ήττα στις εθνικές εκλογές παραιτήθηκε, και υπάρχουν Νεοδημοκράτες που θέλουν να αλλάξουν τον αρχηγό τους ο οποίος μέχρι στιγμής δεν έχει χάσει εκλογή! Ομολογώ ότι αυτή η ιστορία με ξεπερνά και δεν στέκει στη λογική.
Πάμε τώρα στην αναγκαιότητα. Στη Γαλλία και τη Γερμανία οι κυβερνήσεις παραπαίουν. Ο Πούτιν το βιολί του. Δεν γνωρίζουμε ποιος θα είναι ο επόμενος στόχος του μετά την Ουκρανία. Η Ευρωπαϊκή Ένωση ψάχνεται μετά την εκλογή του Τραμπ, ο οποίος φαίνεται ότι δεν τη λογαριάζει. Ο κακός γείτονάς μας δεν έχει σταματήσει τις προκλήσεις. Πρόσφυγες μας έρχονται από παντού.
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον θέλουμε να πειραματιστούμε με αλλαγή ηγεσίας. Μια αλλαγή ηγεσίας θα βάλει τον γείτονα στον πειρασμό να δοκιμάσει τις αντιδράσεις του νέου ηγέτη. Το είδαμε στο παρελθόν. Ο Μητσοτάκης δοκιμάστηκε στην εισβολή στον Έβρο, στην πανδημία και σε μικρότερες κρίσεις. Μας έκανε περήφανους με την ομιλία του στο αμερικανικό Κογκρέσο.
Όλος ο κόσμος μιλά για το παράδειγμα της Ελλάδας και εμείς θέλουμε να αλλάξουμε ηγεσία. Και μόνο το γεγονός ότι όλη η αντιπολίτευση φωνάζει «να φύγει ο Μητσοτάκης» θα έπρεπε να προβληματίσει όλους αυτούς που θέλουν να αλλάξει η ηγεσία. Οι προκάτοχοί του στη ΝΔ τον φθονούν γιατί πήρε το κόμμα από το 18% και το ανέβασε στο 41%.
Είναι κρίμα που αυτό το σαράκι του φθόνου μάς τρώει τα σωθικά μας. Δεν γνωρίζω αν σε άλλες χώρες υφίσταται το «να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα», αλλά στη δική μας το συναντούμε καθημερινά. Κλείνοντας, θέλω να υπενθυμίσω ότι «ουδείς αναντικατάστατος». Είναι απολύτως βέβαιο ότι ο Μητσοτάκης θα παραιτηθεί όταν διαμορφωθούν οι συνθήκες.
Η ουσιαστικότερη είναι η ήττα. Μέχρι να συμβεί αυτό, είναι πραγματικά τρελό να κουβεντιάζουμε ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Οι Αγγλοσάξονες λένε «Never change a winning team (Ποτέ δεν αλλάζεις ομάδα που νικά)». Πολλώ δε μάλλον τον ηγέτη που σε οδηγεί στις νίκες!
