Η σύγκρουση μεταξύ των ΗΠΑ του Ντόναλντ Τραμπ και του Ιράν φαίνεται να οδεύει προς έναν αργό συμβιβασμό.
Η στρατηγική του Ντόναλντ Τραμπ φαίνεται να βασίζεται σε φιλόδοξους στόχους, όπως η πλήρης εξουδετέρωση του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν και ο περιορισμός της περιφερειακής του επιρροής. Ωστόσο, στην πράξη, αυτοί οι στόχοι είναι δύσκολο να επιτευχθούν πλήρως.
Ακόμη και εκτεταμένες στρατιωτικές επιχειρήσεις μπορούν απλώς να καθυστερήσουν τις δυνατότητες του Ιράν, αλλά όχι να τις εξαλείψουν. Το ίδιο ισχύει και για τα βαλλιστικά προγράμματα, τα οποία μπορούν να ανασυγκροτηθούν σχετικά γρήγορα.
Οι περιορισμοί όλων των πλευρών
Η αδυναμία για μια απόλυτη νίκη δεν αφορά μόνο τις ΗΠΑ. Το Ιράν, παρά τη σκληρή στάση του, δεν μπορεί να διασφαλίσει πλήρη άρση των κυρώσεων ή μακροχρόνια ασφάλεια.
Παράλληλα, και ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου έχει ήδη αναγκαστεί να επαναπροσδιορίσει τους στόχους του. Η αρχική επιδίωξη για πλήρη αφοπλισμό της Χεζμπολάχ έχει μετατραπεί σε μια πιο αόριστη επιδίωξη «αλλαγής ισορροπιών».
Στην πραγματικότητα οργανώσεις όπως η Χεζμπολάχ παραμένουν βαθιά εδραιωμένες και δύσκολα εξουδετερώνονται μόνο με στρατιωτικά μέσα.
Η ανθεκτικότητα της ιρανικής επιρροής
Παρά τα πλήγματα που έχει δεχθεί, το Ιράν εξακολουθεί να διατηρεί ισχυρή γεωπολιτική επιρροή στη Μέση Ανατολή.
Στο εσωτερικό, το καθεστώς παραμένει σταθερό, ενώ στο εξωτερικό στηρίζεται σε ένα δίκτυο συμμάχων και παραστρατιωτικών οργανώσεων.
Στον Λίβανο, για παράδειγμα, η κυβέρνηση μπορεί να μιλά για αφοπλισμό, αλλά δεν διαθέτει τα μέσα για να το επιβάλει. Κατά συνέπεια, η απόσταση μεταξύ δηλώσεων και πραγματικής ισχύος παραμένει μεγάλη.
Οι επιλογές για περαιτέρω κλιμάκωση από την πλευρά των ΗΠΑ είναι περιορισμένες και επικίνδυνες. Μια πιθανή χερσαία επέμβαση θα απαιτούσε τεράστιους πόρους και θα ενείχε σοβαρούς κινδύνους.
Βέβαια, και το Ιράν έχει υποστεί σημαντικές απώλειες σε υποδομές, στρατιωτική ηγεσία και σταθερότητα. Αυτό δημιουργεί ισχυρό κίνητρο για αποκλιμάκωση, χωρίς όμως να χαθεί η αποτρεπτική του ισχύς.
Είναι πασιφανές πως καθώς καμία πλευρά δεν πετυχαίνει καθαρή επικράτηση, η σύγκρουση μεταφέρεται και στο επίπεδο της επικοινωνίας.
Για τον Ντόναλντ Τραμπ, η αποκλιμάκωση, η σταθεροποίηση των αγορών ενέργειας και η ασφάλεια των θαλάσσιων οδών θα μπορούσαν να παρουσιαστούν ως επιτυχία.
Αντίστοιχα και η Τεχεράνη μπορεί να υποστηρίξει ότι άντεξε την πίεση και διατήρησε την ισχύ της.
Κατά συνέπεια, το πιο πιθανό σενάριο είναι μια συμφωνία που θα μειώνει την ένταση, χωρίς να επιλύει τα βαθύτερα αίτια της σύγκρουσης.
