Η ενεργός και διηνεκής μνήμη συνιστά ανασχετικό φραγμό προς τη λήθη και την επανάληψη, διαρκούσης και προϊούσης της ιστορίας, ενός απευκταίου συμβάντος, με αποτέλεσμα η ανθρωπότητα να μη βιώσει εφεξής ένα φρικτό γεγονός.
Ο λόγος διά το Ολοκαύτωμα των αδελφών Εβραίων, ουχί μόνον Ελλήνων, αλλά και απανταχού εις τον κόσμο, όπου υποτιμήθησαν, προσεβλήθησαν, κατεσυκοφαντήθησαν, διεσύρθησαν, ελοιδορήθησαν, και υπέστησαν την πιο βάναυση γενοκτονία της ανθρωπότητας.
Η αποτρόπαια και βδελυρά ρητορική μίσους εις βάρος τους από τη ναζιστική Γερμανία, η άτεγκτη συλλήβδην συντεταγμένη στοχοποίησή τους και η αναγωγή τους σε «υπάνθρωπο», με την αρωγή μίας ανείπωτης φαιάς προπαγάνδας, ήτις, διά της διασποράς ψευδών ειδήσεων μέσω των διατεθειμένων, τω καιρώ εκείνω, μέσων ενημέρωσης, κατέτεινε εις την καλλιέργεια μίας καθ’ όλα ψευδούς αλλά και κιβδήλου, εικόνας για τη δράση των Εβραίων παγκοσμίως.
Η ακατάσχετη αυτή εις βάρος τους ψευδολογία και η δαιμονοποίησή τους ως πηγή όλων των δεινών απέβλεπε εις την κατασκευή ενός χυδαίου άλλοθι προς την αδαή και ενίοτε υδαρή και πνευματικώς ευνουχισμένη κοινή γνώμη, ούτως ώστε να δικαιολογηθεί αιτιωδώς η, δήθεν, απολύτως αναγκαία ολική εξουδετέρωσή τους, ως άχθος της ανθρωπότητας αλλά και γενεσιουργός αιτία του ανυπέρβλητου κακού αυτής.
Η προβοκάτσια, τα μαζικά πογκρόμ και ο εκ βάθρων ευτελισμός τους ανέδειξαν το σκληρό πρόσωπο της ρατσιστικής και μισαλλόδοξης ναζιστικής Γερμανίας, με το κτηνώδες και απάνθρωπο πρόσωπο προς οτιδήποτε παρεξέκλινε κατά τον Φίρερ από τη φυλετική διάκριση της «Αρίας Φυλής».
Εν τούτοις, επειδή όταν η αλήθεια της Ιστορίας δεν διδάσκεται εις το ακέραιον ή η ισχυρά μνήμη δεν κείται έγγιστα προς τις νέες γενεές, ενεδρεύει βάσιμα ο κίνδυνος να επαναληφθεί αυτόχρημα το ίδιο τραγικό συμβάν, με την αυτή ένταση, εξ ου και έχει καθιερωθεί παγκοσμίως ως Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος η 27η Ιανουαρίου 2026, ημέρα δηλαδή απαλευθερώσεως του κολαστηρίου, στρατοπέδου, Άουσβιτς από τον Κόκκινο Στρατό.
Η προάσπιση της ιστορικής μνήμης για τους Εβραίους δέον όπως καταστεί κοινή παγκόσμια συνείδηση και να τελούμε εν εγρηγόρσει προς τυχόν αποσόβηση ελλοχευόντων ολοκαυτωμάτων εις το μέλλον, με τη γέννηση θυλάκων αντισημιτισμού.
Ο νεοπαγής νεο-αντισημιτισμός περιάπτεται του μανδύου μίας σύγχρονης αντιδυτικής ακτιβιστικής δήθεν δράσης και περιπτύσσεται με τα γεγονότα εις τη Γάζα, με συνέπεια το αυγό του φιδιού να τίκτεται, εν κρυπτώ και παραβύστω, πλην δολίως, συγκροτώντας ορισμένα ηθικολογικού ή συμψηφιστικού τύπου προσχήματα, τα οποία τρέφονται συστηματικώς και κατ’ εξακολούθησιν, άγοντας την κοινή γνώμη προς μία αρτιφανή μορφή εβραιοφοβίας, εν άλλοις, δηλαδή, λόγοις, επιχειρείται να αμαυρωθεί το σύνολο των Εβραίων πολιτών αλλά και το κράτος του Ισραήλ να καταστεί εξιλαστήριο θύμα ως υπαίτιο των πάντων.
Είναι άλλο η δριμεία και εύλογη ενδεχομένως δημοκρατική κριτική της πολιτικής του κράτους του Ισραήλ και διάφορο το κράτος του Ισραήλ αυτό καθαυτό, αλλά και οι πολίτες του Ισραήλ, ως εκ τούτου όστις τα συγχέει επιδιώκει σκοπίμως να συσκοτίσει την αλήθεια, εξυπηρετών αλλότρια των επιφαινομένων, εκ των λεγομένων του, συμφερόντων.
Γνωστά τα αισχρά και χυδαία συνθήματα ορισμένων «επαναστατών», εξ αφορμής των γεγονότων της Γάζας, τα οποία στρέφονται σφόδρα κατά των Εβραίων εις τους δημόσιους τοίχους, εισέτι και εις το κέντρο των Αθηνών και της Θεσσαλονίκης, επισυμβάντα τα οποία δεν θα πρέπει ως κοινωνία και εν γένει ως πολιτεία να μας αφήνουν αδιάφορους ή επαναπαύοντες καθότι, αείποτε και εκ του μη όντος, ενεδρεύει επαπειλούμενος κίνδυνος αναφλέξεως του επαίσχυντου αντισημιτισμού.
Η υποκριτική σταυροφορία του ανθρωπισμού, ο άκρατος δογματισμός, η προκρούστια λογική της κατοχής της απολύτου αληθείας, άγει νομοτελειακώς και αναποδράστως εις τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό, ο οποίος θάλπει την πιο στυγνή μορφή ενόπλου τρομοκρατίας, όστις ευαγγελίζεται την επικυριαρχία της απόλυτης θρησκευτικής αλήθειας έναντι των απίστων και εν γένει της Δύσεως, με επίκεντρο και πυρήνα τους «κακούς Εβραίους».
Ζώμεν εις ένα νευραλγικό σταυροδρόμι διεθνών εξελίξεων, γεγονός το οποίο αποδεικνύει ότι ο κόσμος, εκών άκων, βαίνει τουτεντεύθεν, εις μία ψαθυρή κινούμενη άμμο, ένθα οι παραδοσιακές αρχές και αξίες υποχωρούν και δημιουργούνται νέες, παγκόσμιας εμβέλειας, διεθνή νεότευκτα δόγματα.
Ανεξαρτήτως όμως τούτων των εξελίξεων, δέον όπως φυλάττουμε Θερμοπύλες, όπως περιφρουρήσουμε την αντικειμενικότητα και την αλήθεια της Ιστορίας ως κόρην οφθαλμού, συνειδητοποιώντας με ενάργεια ότι το μέλλον μάς ανήκει, πλην όμως οφείλωμεν, διά να το κατακτήσωμεν με αξιώσεις πρόδου και προκοπή, να διδασκόμεθα με σοβαρότητα και συνέπεια από το Ολοκαύτωμα έξι εκατομμυρίων Εβραίων, διαμηνύοντες ποτέ ξανά, διότι, τηρουμένων των αναλογιών, εάν δεν το πράξουμε προληπτικώς και άμεσα, θα αφιχθούμε εις το σημείον να ψελλίζουμε πότε ξανά;
Ως εκ τούτου και εν συμπεράσματι, κλίνουμε ευλαβικώς το γόνυ στο συλλογικό ιστορικό τραύμα της ανθρωπότητας, αποτίνοντες προσηκόντως φόρο τιμής εις τις αδικοχαμένες ανθρώπινες ψυχές του ιδιαζόντως τούτου απεχθούς Ολοκαυτώματος, τελούντες αδιαλείπτως εν επιφυλακεί και εγρηγόρσει, ουχί όμως καθεύδοντες τον νήδυμον ύπνον, διότι ο καιροί ου μενετοί και ο κίνδυνος ελλοχεύει βασίμως.
* Ο Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς είναι δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω και Στ.Ε., ανεξάρτητος βουλευτής.
